ทำยังไงดีกับชีวิต?

เข้าเรื่องเลยละกันคือตอนนี้เครียดมากเลยค่ะ  ไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตดี แม่ออกรถใหม่ป้ายแดงโดยที่ไม่มีเงินเลย ไปยืมเงิน กู้เงินมาเพื่อออกรถ รายได้อยู่ที่เดือนละประมาณ12,000฿ บ้านก็เช่า ค่าน้ำค่าไฟถ้าเราใช้เยอะ เราต้องไปหามาเพื่อจ่าย เราเรียนอยู่ปี4 ค่าใช้จ่ายเราเยอะมาก แต่เราไม่ได้เงินจากแม่เลย ไม่เคยขอเงินแม่เพื่อไปซื้อของที่อยากได้เลย ขอเพราะจำเป็นจริงๆ เช่น ค่างาน ค่าเล่มงาน แม่ก็ไม่ให้ บอกเราว่าให้ไปยืมเพื่อน เราจะทำงานได้เฉพาะส.อา. แต่ละที่คือไกลมาก นอกจากจะเดินทางลำบากแล้ว ก็ยังต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม เราเลยเลือกที่จะอยู่บ้าน เพื่อรอส่วนบุญเอา เวลาแม่กู้เงินแม่ก็ใส่ชื่อเรา เบอร์เรา ออกรถก็ใส่เบอร์โทรศัพท์เรา เวลาแม่ไม่จ่ายหนี้ ทั้งหนี้บัตร หนี้รถ หนี้ต่างๆก็จะมาลงที่เรา เราอยู่บ้านเรากลัวมาก กลัวว่าจะมีใครมาหาที่บ้าน ต้องล็อคบ้านให้หมด จะไปไหนก็ไม่มีที่ไป จะไปหาพ่อก็ทนความทุกข์ใจไม่ไหว ทางพ่อก็ไม่ได้เห็นเราเป็นลูกเห็นเราเป็นตัวรับปัญหา พอๆกับแม่ เราร้องไห้ทุกวันคิดถึงตายาย จะไปหาก็ไม่ได้ ไม่มีกำลังจะไปหา เคยคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้งมากแต่ไม่ตายสักที ยืนจ้องที่ที่จะตายก็กลัวว่าตายไปจะเป็นปัญหาของคนอื่นอีก ในชีวิตไม่มีอะไรเลย ทุกๆคนรอบตัวทำให้เรารู้สึกว่าไม่มีค่าพอที่จะมาอยู่ในจุดนี้ เราจน เราไม่สวย เราเกิดมาจากความไม่ตั้งใจ ต่ทำไมพวกเค้าไม่ปล่อยเราไปสักที เราไม่มีเงิน ไม่มีอะไรจะกิน ข้าวสารก็ไม่มี พอถึงเวลาแม่เงินออกก็จะซื้อมาม่ามาไว้ให้เลย 4-5 ห่อ ไม่เกินนี้ เราต้องอยู่ให้ได้ในแต่ละเดือน ซึ่งไม่พอ เราก็ไปขอให้เพื่อนเลี้ยงข้าวบ้าง ไปกอนบ้านเพื่อนบ้าง รอกินของแม่ที่กินไม่หมดบ้าง แต่แม่ออกไปกินข้าวนอกบ้าน กลับมาบ้านตอนเย็นก็จะบ่นว่าเงินก็ไม่มีไม่รู้จะกินอะไร แล้วก็อาบน้ำนอน บางครั้งเราก็อยากร้องไห้บอกแม่ว่าเราหิว ก็ไม่ได้ กลับมาร้องในห้อง อายุ22ปีแล้ว สิ่งดีๆในชีวิต ก็คงจะเป็นการเข้าเรียนมหาลัยได้ รู้สึกท้อแท้ กับชีวิตมากๆเลยค่ะ เคยชอบคนๆหนึ่งมาก จนไปจีบเค้าก่อน แล้วโดนปฏิเสธ แต่คิดไปคิดมาก็คิดว่าดีแล้ว เราไม่เหมาะสมกับเค้า มีคนมาจีบเรื่อยๆ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปอยู่ในชีวิตใคร กลัวอาย กลัวผิดหวัง เพราะเราไม่มีอะไรเลย เงินค่าเทอมก็ต้องยืมย่า ฝั่งพ่อทำงานจบต้องใช้คืน การขอค่าเทอมย่าแต่ละครั้งก็กล้าๆกลัวๆ เพราะโดนด่าตลอด แล้วเจ็บมาก แต่ก็ต้องยอมย่า ชอบโทร.หาพ่อทุกวัน ถ้าวันไหนโทร.ไม่ติดก็จะโทร.หาเรา เพื่อให้เราไปหาพ่อ ทุกครั้งที่ย่าโทร.มาเราได้ไปหาพ่อ ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็ต้องไป ตี1ตี2 หรือตอนฝนตก ต้องไปหาพ่อบอกว่าย่าโทร.มา ให้โทร.กลับ ทำให้ชีวิตเราไร้ค่าไปอีก บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง ถ้าวันไหนไม่ไปก็จะโดนย่าด่ามา แล้วถามว่าเป็นลูกยังไงทำไมไม่ไปดูพ่อ เผื่อพ่อเป็นอะไร พ่อไม่ได้เป็นอะไรแค่ไม่อยากคุยกับพ่อ พ่อชอบตัดสาย ปิดเครื่อง บล็อคเบอร์ย่า ย่าชอบจู้จี้ โทร.หาแทบทุกเวลา พ่อก็ชอบโกหกย่า แล้วเอาเราไปอ้าง ถ้าเราพูดไม่เหมือนพ่อเราก็จะโดนด่าทั้งพ่อทั้งย่า ล่าสุดที่แม่ออกรถมาแล้วให้เราหัดขับแต่เพื่อนสอนเพราะแม่ไม่มีเวลา เราหัดขับไปแล้วรถแม่ไปขูดกับฟุตบาท เราก็โดนเละเลย เราต้องรับผิดชอบแต่ไม่มีเงินดลย ถามแม่ว่าค่าซ่อมเท่าไหร่ เราจะหามาให้  แม่ก็ตะคอกกลับมาว่าไม่รู้เท่าไหร่ ต้องเปลี่ยน ต้องทำทั้งหมด หลายบาทอาจเป็นแสน เราไม่รู้เรื่องรถอะไรเลย ปรึกษาคนนู้นคนนี้ เค้าบอกว่ารถใหม่ มีประกันชั้น1 เคลมได้ฟรีที่ศูนย์ เราเลยมาบอกแม่ว่ามีคนบอกว่าทำฟรี ไม่ต้องเสียตังค์ แม่ก็โมโห แล้วบอกว่าจะไปใช้ทำไมประกัน ปีถัดไปมันก็จะแพงขึ้น เราก็นอนคิดมากจะเอาเงินที่ไหนไปให้เค้า จะออกจากมหาลัยก็ไม่ได้ ไม่มีใครยอมให้ออก เราเอาเชือกที่ตากผ้ามาแขวนคอแต่เชือกขาด มีเชือกอยู่เส้นเดียว ทำให้หมดหนทางไปอีก ไม่รู้จะทำยังไง ไปยืมเงินน้า น้องสาวของแม่น้าบอกไม่มี เล่าปัญหาที่เกิดให้ฟัง ใครๆก็บอกว่าขูดนิดเกียวไม่เห็นเป็นไรรถตัวเอง มันไม่ใช่รถเราไง มันคือรถของแม่แม่เราไม่เหมือนแม่คนอื่น ที่จะให้อภัยเราในเรื่องแบบนี้ เราปรึกษาน้า น้าก็เอาไปบอกญาติฝั่งสามีเค้าว่าเราหัดขับรถ จนลูกสาวญาติสามีมาถามว่าหัดขับรถเหรอ เราก็คิดว่าเรามีปัญหาเราอยากปรึกษา ไม่ได้อยากให้เอาไปพูดต่อให้สนุก น้าเราเป็นคนหัวสูง ไม่ชอบคนจน อายเวลามีของเก่าๆอยู่ใกล้ๆ อายแม้กระทั่งพ่อแม่ตัวเอง คนอื่นๆมองน้าเราดีมาก รักครอบครัว แต่ความจริงไม่เลย โพสต์เฟสบุ๊คว่ารักแม่รักพ่อ แต่ความจริงเวลาตากับยายโทร.หา จะตะคอก แล้วก็ตัดสายทิ้งตลอด ตากับยายใช่ว่าจะดีกับเรา ตั้งแต่ตอนเด็กๆ เราเคยต้องนอนนอกบ้าน นอนในทุ่งนาหลังบ้านประจำ เพราะต้องแอบโดนตีทุกวัน ด้วยไม้อะไรสักอย่างเหลี่ยมๆยาวๆ ตีทีก็จะเนื้อแตก หรือไม่ก็เขียว เคยตีเราต่อหน้าเพื่อนๆ เราเคยกินทรายเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้ ยายเห็นแต่ไม่ห้ามบอกว่ากินๆไปให้ตายไปเลย เรามีรอยแผลเป็นอยู่ที่คอตอนยายตีเรา เราวิ่งหนี แล้วยายให้ผู้ชายในหมู่บ้านมาจับ เราดิ้นแล้วล้มไปโดนเหล็กแทงเข้า ปล่อยได้เราก็วิ่งต่อ เชื่อไหมเราไม่เคยทำแผลนี้เลย แผลหายเอง เรารักตัวเราเอง เรารักษาตัวเอง รู้สึกชีวิตไร้ค่าที่สุด พอโตมาชีวิตก็ยิ่งไร้ค่าไปอีก โดนทำร้ายโดนด่าโดนหาว่าเป็นภาระ เป็นตัวปัญหามาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวไม่เคยสนับสนุนอะไรเราสักอย่าง แต่อยากให้เราเรียนจบ อยากให้เรามีที่ทำงาน เราเหนื่อยมาก เหนื่อยมากๆ ทุกคนไม่ได้หวังดีกับเรา ทุกคนแค่หวังผลจากเรา ทำไมเราถึงได้เกิดมารองมือรองตีนกัน ที่มาเขียนกระทู้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องการอะไร ต้องการคนรับฟังมั้ง จริงๆมีเยอะกว่านี้ตลอดชีวิต22ปี ที่ผ่านมา เราจำรายละเอียดได้หมด เราไม่เคยลืมเวลาเราถูกทำร้ายทสงจิตใจ หรือทางกาย เรากลัวลูกโป่ง เรากลัวบ่อน้ำว กลัวสระน้ำ ไม่ชอบคนเยอะ ไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบความเศร้าแต่ชอบอยู่คนเดียวไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย ไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรเหมือนกัน เล่าให้ใครฟังเค้าก็จะบอกว่าคนที่แย่กว่าเรามีเยอะแยะ อันนี้เรารู้ว่ามีแย่กว่าเรา แต่ตอนนี้ใครจะรู้หล่ะว่าเราแย่ขนาดไหน แขน ขา ครบ ก็จริงแต่ทำอะๆรไม่ได้สักอย่าง ติดทุกอย่าง ถ้าสักวันหนึ่งจะกล้าออกไป ก็อยากไปใช้ชีวิตโดยที่ไม่สิ้นหวังแบบนี้อีก ขนาดอยู่แบบสิ้นหวัง ก็ได้แต่หวังอยากใฟ้มีประโยชน์กับคนอื่นบ้าง ไปทำเรื่องบริจาคร่างกายแต่ต้องมีผู้ปกครองเซ็น แต่ไม่มีใครเซ็นให้เลย ได้แต่บริจาคดวงตา ชีวิตเราไม่มีข้อคิดอะไรให้กับตัวเอง ไม่มีคนมาคอยเป็นห่วง เรามีเพื่อนคือโทรศัพท์ ไม่ค่อยเล่นโซเชี่ยลเท่าไหร่ เพื่อนๆบอกว่าเราเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มง่าย ยิ้มเก่ง ก็ใช่สิ ข้างนอกบ้านคือความสุข คือรอยยิ้มหนึ่งเดียวของเรา นี่ก็ใกล้จะจบปี4 แล้ว จบไปก็ไม่รู้จะเจออะไรบ้าง

**ขอบคุณที่อ่านนะคะ ขอโทษที่พิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่อง พิมพ์ไปร้องไห้ไป