สงสารถุงแป้ง มีแม่ปญอ

หล่อนคิดว่าหล่อนหลอกคนทั้งหมู่บ้านได้ซินะ แต่หลอกชั้นไม่ได้หรอก แท้จริงแล้วหล่อนนะแรดเงียบฝุดฝุด ต่อหน้าใครต่อใครงี้บอบบางน่าสงสารแท้จริงร้ายลึกมาก ชั้นตามดูหล่อนมาซักระยะแล้ว ตั้งแต่ตอนที่โดนตบบนเรือ

ขอถามหน่อยนะค่ะ ว่าถ้าผช มาทำแบบแกล้งเรา เราตีกลับเค้าก็ไม่โกรธ ให้นอนหนุนตักทั้งที่หัวเรามีสีและแป้ง เค้าก็ไม่ด่าแบบนี้มันคืออะไรค่ัะ ช่วยตอบที

หลังจากดูมา4ตอน รู้สึกว่าเรื่องมันเปลี่ยนจากของเดิมพอสมควรนะคะ เคมีพี่ติ๊กกับน้องมิวดีงามมาก แต่ดูไม่ได้ต่างวัยกันขนาดนั้นเลย จริงๆอยากให้จีน่ามารับบทนางเอกของเรื่องน่าจะเหมาะกว่าในเรื่องของอายุ แล้

ปล. หายไปนาน ไม่ได้เขียนมาสี่ปีเกือบจะห้าปีแล้ว... กลับมาเขียนอีกทีเหมือนสนิมเกาะเลย พยายามจะเขียนเรื่องสั้นๆ ปมไม่ซับซ้อน จะได้จบ T_T ขอบคุณที่ติดตามนะคะ “ผมบอกแล้วว่าคุณลุงไม่ควรอน

สวัสดีค่ะหนูเป็นแค่เด็กคนนึง ที่โดนพ่อแท้ๆทิ้ง ตอนนี้อยู่กับแม่แล้วก็พ่อเลี้ยงค่ะ อยู่กันมา10ปีแล้ว พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยมากๆค่ะ แล้วแม่ก็แอบพ่อมีกิ๊กซึ่งพ่อไม่รู้ คนที่รู้เรื่องแม่มีกิ้กมีแค่หนูกับน

ฉันสงสารหล่อนจังเลย รู้ว่าเนียนเป็นแม่แท้ๆแล้วหล่อนคงช็อครับไม่ได้ แต่ก็เข้าใจหล่อนอ่ะนะ วันนี้หล่อนดราม่ามากๆร้องไห้ซะสวยเลย ฮือๆๆ เอาใจช่วยนะอี๊ด

ถามหัวกระทู้เลยค่ะ   เรามีน้าอยู่คนหนึ่งซึ่งไม่ใช่ลูกแท้ๆของปู่กับย่า ย่าเก็บมาเลี้ยงเพราะสงสารกลัวจะไม่ได้เห็นหน้าแม่แท้ๆ ส่วนแม่แท้ๆของนางก็เป็นพี่ของย่าทิ้งนางเพราะนางเป็นลูกชู้ผัวหลวงรับไม่ได

ผมเป็นคนหนึ่ง อายุมากแล้วไม่เคยกินผักเลยโดยเฉพาะผักที่เป็นใบเช่นผักคะน้า ผักกาดขาว ผักกาดหอม ผักชี พริก ผักกาดหัว ขี้นฉ่าย กุยช่าย กวางตุ้ง.....เพราะทราบว่ามีสารพิษอยู่มากจะล้างยังไง โดยวิธีใดก็ไม่หมด

คือเราคุยกับคนนึง เป็นแค่คนคุยแล้วทะเลาะกันจนต้องเคลียกันจริงๆจังๆต่อหน้าอยู่ๆเขาก็นัดเจอ ถ้าไม่ไปงั้นเรื่องของเราก็พอแค่นี้ เราเลยต้องตัดสินใจไป แล้วไปตอนแรกคิดว่าคุยแค่หน้ามหาลัย บอกก่อนนะว่าเค้าอยู