จริงไหม? ขึ้นต้นว่า "เคยสนิท" มันก็เจ็บเป็นธรรมดา

เรามีเพื่อนที่สนิทกันมากๆๆๆๆๆ อยู่คนหนึ่ง รู้จักกันมาตั้งแต่ประถม เรียนที่เดียวกัน ห้องเดียวกัน ม.ต้นก็เรียนที่เดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด มีปัญหาอะไรก็คุยกันตรงๆ ไม่ค่อยทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง คุยกันทุกวัน ทั้งชีวิตจริง หรือแม้กระทั้งในโลกออนไลน์ เป็นห่วงกันตลอด บอกฝันดีกันทุกวัน สนิทกันจนถ้าเราบอกพ่อแม่ว่าเราไปเที่ยวกับเพื่อนคนนี้นะ หรือไปไหนก็ตามพ่อกับแม่เราอนุญาติ จะไม่ถามอะไร ไม่โทรตามอะไรเลย แต่ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นจะโทรตามทุกๆ1ชั่วโมง สนิทกันจนบางคนคิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกันอ่ะ5555 แต่พอขึ้นม.ปลาย เราสองคนก็สอบติดโรงเรียนประจำเหมือนกัน แต่อยู่คนละห้องกัน เราสองคนก็เข้าไปเรียนโรงเรียนประจำกันทั้งคู่ พอเข้าไปอยู่เราสองคนก็เริ่มที่จะห่างกัน ต่างคนต่างมีเพื่อนใหม่ เลิกเรียนก็ไม่ค่อยได้เจอกัน บางคนเลิกคาบ8บ้าง เลิกคาบ9บาง เวลาก็ไม่ตรงกันเพราะเรียนกันหนักมากก บางวันเลิก2ทุ่ม บางวันทำแล็ป อยู่กันคนละหอ ไม่ค่อยได้คุยกัน ไม่ค่อยได้บอกฝันดีกัน(โรงเรียนเราไม่ไม่ให้ใช้โทรศัพท์เกินเวลาจะใช้ได้ตอนเลิกเรียนถึง4ทุ่ม)  แต่เราก็ยังทำโครงงานหรือทำวิจัยด้วยกันเพราะมีระดับชั้นละ6ห้อง ห้องละ24คน ทางโรงเรียนเลยให้ทำโครงงานกับห้องอื่นได้ กลุ่มละไม่เกิน3คน แล้วแต่เราจะทำกี่คนก็ได้ ตอนม.4ตอนแรกก็ปกติ ทำโครงงานด้วยกันก็ไปด้วยดีไม่มีอะไร โครงงานก็ไปด้วยดี แต่พอมาถึงตอนนี้ ตอนม.5 มีคนหนึ่งต้องไปเป็นคณะกรรมการนักเรียน ตอนแรกก็ไม่อะไร แต่พอนานเข้ากิจกรรมของโรงเรียนก็เริ่มเยอะ งานก็เยอะ บางวันคณะกรรมการนักเรียนก็เลิก5ทุ่มบ้าง เที่ยงคืนบ้าง กว่าจะกลับหอทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองเสร็จ ก็ตี2 ตี3 ตื่น 6โมงเช้า โครงงานก็เริ่มมีปัญหา ต้องแก้นั้นต้องแก้นี่ ส่งประกวด อีกคนที่ไม่ใช่คณะกรรมการนักเรียนก็ต้องทำคนเดียวบ้าง เพราะอีกคนติดงานโรงเรียน บ้างวันจะได้คุยเรื่องโครงงานจริงๆจังๆก็ตอนมีคาบโครงงานที่ตรงกันแค่อาทิตย์ละครั้ง หรือหลังเที่ยงคืน(ม.5 แอบเลว แอบเอาโทรศัพท์ไปสองเครื่อง คืน1เครื่อง ไม่คืน1เครื่อง) เราสองคนก็เริ่มจะมีปัญหากัน น้อยใจกันว่าปล่อยให้อีกคนทำโครงงานอยู่คนเดียว(เราทำกันอยู่2คน) มีปัญหาเริ่มไม่คุยกันตรงๆ ต่างฝ่ายต่างเงียบใส่กัน ทุกอย่างจากคำว่า"ไม่ค่อย"ตอนนี้กลับกลายเป็นคำว่า"ไม่เคย" ไม่มองหน้ากัน หลบหน้ากัน ไม่บอกฝันดีกัน เจอกันไม่ทักกัน ทำเหมือนไม่เคยสนิทกัน จะคุยกันก็แค่เรื่องงาน เรื่องงานจริงๆ จนมาเมื่อตอนเย็นนี้เราทานข้าวเย็นกับพ่อแม่อยู่(ปิดเทอมได้กลับบ้านเดือนหนึ่ง) แม่เราก็พูดขึ้นว่า "***(ชื่อเพื่อนเรา)เป็นไงบ้าง สบายดีไหม ยังสนิทกันอยู่หรือเปล่า แม่ไม่เจอหน้าเลย" เจอคำถามนี้เราถึงกับจุกกินข้าวต่อไม่ได้เลย555 แต่สุดท้ายเราก็ทำได้แค่ผืนยิ้มแล้วตอบกับไปว่า"มันก็สบายดีแหละ คุยกันเหมือนเดิม แต่งานมันคงยุ่งๆมั้ง เลยไม่ได้มาหาที่บ้าน555" หลังจากที่เจอคำถามนั้นจนถึงตอนนี้เราก็คิดถึงเรื่องมันมาโดยตลอด555 เจ็บดีเนาะเจอคำถามนี้เข้าไป555 แต่เราคงทำได้แค่นี้จริงๆแหละ555  ที่จริงกระทู้นี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอแค่อยากมาเล่าสู่กันฟัง แล้วเราก็อยากจะมาบอกคนที่เข้ามาอ่านว่า รักษามันไว้ให้ดีๆไอ้เพื่อนสนิทของเราตอนนี้อ่ะ มีอะไรก็คุยกันตรงๆ อย่าเงียบใส่แค่นั้นพอ ดูเราไว้เป็นตัวอย่าง เงียบใส่กันแล้วจะเป็นไง555 สุดท้ายก็กลายเป็นคนเคยสนิท555 ถ้าเพื่อนคนนั้นของเราเข้ามาอ่าน เราก็อยากจะบอกมันว่า เอาจริงๆกูอยากกลับไปสนิทกับนะ ตอนนั้นกูมีความสุขมากๆเลยนะเว้ยย กูยังแอบมองอยู่ห่างๆ เป็นห่วงอยู่เสมอนะ แต่นี้แหละ เราก็ไม่มีอะไรแล้ว แต่อยากระบาย เพื่อนๆมีอะไรจะเล่าสู่กันฟังก็เม้นมาเล่าสู่กันฟังด้วยนะ