นั่งตอนเย็นๆได้กลิ่นต้นพระยาสัตบรรณ เอ่อ... ก็ต้นตีนเป็ดอะหละ โชยมาแต่ไกล ทำให้รู้ว่าใกล้เข้าหน้าหนาวแล้ว
จริงๆไม่มีใครสอนซะด้วยซ้ำว่าถ้าได้กลิ่นนี้แล้วจะเข้าหน้าหนาว แต่มันรู้เองโดยอัตโนมัติได้ไงไม่รู้
ก็เลยชงกาแฟมานั่งจิบ พร้อมกับหลับตาดมกลิ่นฉุนๆของต้นตีนเป็ดแล้วนึกย้อนวันวาน........
ยุค 90 แน่นอนว่าไม่ใช่ยุคที่ดีที่สุด (หลายๆอย่างเทียบไม่ได้เลยกับปัจจุบัน) แต่ก็มีอะไรอีกหลายๆอย่างให้คิดถึงและจดจำ
มันคือยุคสมัยแห่งการสอนให้คนเรารู้จัก ขวนขวาย อดทน รอคอย ซึ่งเป็นสิ่งที่วันรุ่นสมัยนี้ไม่เข้าใจ
การสื่อสารไม่ได้รวดเร็วเหมือนสมัยนี้ ตอนนี้คิดถึงใครก็ไลด์ไป โทรไป คอลไป สมัยนั้น วิ่งแลกเหรียญ ไปถึงตู้คนต่อคิวกันยาว
นัดไว้โทรไปสองทุ่ม นี่ทุ่ม 58 แล้วยังเหลืออีก 2 คิว ต้องรอต้องลุ้น ได้โทรจริงสองทุ่มครึ่ง พ่อมันรับโดนด่าอีก (-.-")
จะประกอบคอมพิวเตอร์ทีต้องไปพันทิปพร้อมสมุดปากกา เทียบราคาร้านไหน เอาสเปกไหนตังค์พอไม๊ สมัยนี้โทรสั่ง advice มาส่งถึงหน้าบ้าน
เล่นเน็ตทีซื้อบัตรต่อกันนานฟังเสียงตรู๊ดๆแปลกๆจนร้องตามได้ กว่าจะได้เล่น พอต่อได้ก็ MSN ก่อนเลย มีคนโทรมาดันหลุดอีก กรรม
สมัยนั้นวินแอมป์นี่โปรแกรมหลักในการฟังเพลงเลย แวมไพร์ ประเทือง นี่ต้องมี ถ้าอยากฟังเพลงใหม่ต้องเปิดวิทยุแล้วอัดเอง สมัยก่อน
บ้านใครมีสเตอริโอที่มีถาดCDหมุนๆที่เล่นหนังได้นี่เทพมาก สมัยนี้จะฟังเพลงใหม่เก่า ยูทูบี จบ
เพลงนี่อาจจะเป็นความชอบส่วนบุคคล แต่ผมมองว่าอัลเทอร์เนทีฟมันดีกว่าเพลงสมัยนี้มากมายมาหมดทั้งดนตรี เนื้อร้อง ทำนอง ความหมาย
เพลงสมัยนี้บางเพลง ฟังจนจบยังไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร บางเพลงนี่แบบ...
จะหาข้อมูลทำรายงาน ปอ.6 เลยหอสมุดแห่งชาติ แล้วไปถ่ายเอกสารเอา สมัยนี้ถามอากู๋รู้ทุกเรื่อง(แต่ข้อมูลขยะก็มีเยอะใช่ย่อยต้องคัดเอาเอง)
วันหยุดเดินดูช่อง 9 การ์ตูนเสร็จออกไปเล่นกับเพื่อน มีกิจกรรม ทำกันสนุกสนานสมวัยเด็ก เห็นเด็กสมัยนี้ก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์อย่างเดียว
ซึ่งตรงนี้ผมมองว่าเป็นข้อดีกว่าสมัยนี้มาก เราอยู่ด้วยกัน คุยกัน กันเพื่อนไม่ใช่มานั่งจิ้มแต่โทรศัพท์ ซึ่งผมมองว่าสมัยก่อนเด็กได้โตตามวัย
เด็กๆมีของเล่นเรือสังกะสี มังกรพ่นไฟ อะไรก็ว่าไปโตหน่อยของเล่นก็พัฒนาความซับซ้อนขึ้นมา สมัยนี้ เด็กจนโต โทรศัพท์เครื่องเดียว
รู้สึกว่าหน้าหนาวเมื่อก่อนจะนานกว่าสมัยนี้ด้วยไม่รู้คิดไปเองป่าว
เฮ้อ....มีอีกหลายอย่างเลย แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเรารู้ว่าได้กลิ่นต้นตีนเป็นแล้วมันจะเข้าหน้าหนาว
กลิ่นลมหนาวมาทำไมผมคิดถึงบรรยากาศยุค 90 จัง
จริงๆไม่มีใครสอนซะด้วยซ้ำว่าถ้าได้กลิ่นนี้แล้วจะเข้าหน้าหนาว แต่มันรู้เองโดยอัตโนมัติได้ไงไม่รู้
ก็เลยชงกาแฟมานั่งจิบ พร้อมกับหลับตาดมกลิ่นฉุนๆของต้นตีนเป็ดแล้วนึกย้อนวันวาน........
ยุค 90 แน่นอนว่าไม่ใช่ยุคที่ดีที่สุด (หลายๆอย่างเทียบไม่ได้เลยกับปัจจุบัน) แต่ก็มีอะไรอีกหลายๆอย่างให้คิดถึงและจดจำ
มันคือยุคสมัยแห่งการสอนให้คนเรารู้จัก ขวนขวาย อดทน รอคอย ซึ่งเป็นสิ่งที่วันรุ่นสมัยนี้ไม่เข้าใจ
การสื่อสารไม่ได้รวดเร็วเหมือนสมัยนี้ ตอนนี้คิดถึงใครก็ไลด์ไป โทรไป คอลไป สมัยนั้น วิ่งแลกเหรียญ ไปถึงตู้คนต่อคิวกันยาว
นัดไว้โทรไปสองทุ่ม นี่ทุ่ม 58 แล้วยังเหลืออีก 2 คิว ต้องรอต้องลุ้น ได้โทรจริงสองทุ่มครึ่ง พ่อมันรับโดนด่าอีก (-.-")
จะประกอบคอมพิวเตอร์ทีต้องไปพันทิปพร้อมสมุดปากกา เทียบราคาร้านไหน เอาสเปกไหนตังค์พอไม๊ สมัยนี้โทรสั่ง advice มาส่งถึงหน้าบ้าน
เล่นเน็ตทีซื้อบัตรต่อกันนานฟังเสียงตรู๊ดๆแปลกๆจนร้องตามได้ กว่าจะได้เล่น พอต่อได้ก็ MSN ก่อนเลย มีคนโทรมาดันหลุดอีก กรรม
สมัยนั้นวินแอมป์นี่โปรแกรมหลักในการฟังเพลงเลย แวมไพร์ ประเทือง นี่ต้องมี ถ้าอยากฟังเพลงใหม่ต้องเปิดวิทยุแล้วอัดเอง สมัยก่อน
บ้านใครมีสเตอริโอที่มีถาดCDหมุนๆที่เล่นหนังได้นี่เทพมาก สมัยนี้จะฟังเพลงใหม่เก่า ยูทูบี จบ
เพลงนี่อาจจะเป็นความชอบส่วนบุคคล แต่ผมมองว่าอัลเทอร์เนทีฟมันดีกว่าเพลงสมัยนี้มากมายมาหมดทั้งดนตรี เนื้อร้อง ทำนอง ความหมาย
เพลงสมัยนี้บางเพลง ฟังจนจบยังไม่เข้าใจว่าจะสื่ออะไร บางเพลงนี่แบบ...
จะหาข้อมูลทำรายงาน ปอ.6 เลยหอสมุดแห่งชาติ แล้วไปถ่ายเอกสารเอา สมัยนี้ถามอากู๋รู้ทุกเรื่อง(แต่ข้อมูลขยะก็มีเยอะใช่ย่อยต้องคัดเอาเอง)
วันหยุดเดินดูช่อง 9 การ์ตูนเสร็จออกไปเล่นกับเพื่อน มีกิจกรรม ทำกันสนุกสนานสมวัยเด็ก เห็นเด็กสมัยนี้ก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์อย่างเดียว
ซึ่งตรงนี้ผมมองว่าเป็นข้อดีกว่าสมัยนี้มาก เราอยู่ด้วยกัน คุยกัน กันเพื่อนไม่ใช่มานั่งจิ้มแต่โทรศัพท์ ซึ่งผมมองว่าสมัยก่อนเด็กได้โตตามวัย
เด็กๆมีของเล่นเรือสังกะสี มังกรพ่นไฟ อะไรก็ว่าไปโตหน่อยของเล่นก็พัฒนาความซับซ้อนขึ้นมา สมัยนี้ เด็กจนโต โทรศัพท์เครื่องเดียว
รู้สึกว่าหน้าหนาวเมื่อก่อนจะนานกว่าสมัยนี้ด้วยไม่รู้คิดไปเองป่าว
เฮ้อ....มีอีกหลายอย่างเลย แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเรารู้ว่าได้กลิ่นต้นตีนเป็นแล้วมันจะเข้าหน้าหนาว