ทำไงกับชีวิตดี

ผมเป็นเด็กมีปัณหาคนหนึ่งที่ชอบเรียกร้องความสนใจ.  ตอนยังเรียน ม.ต้นจนจบ ม.3   โดนตัดหางปล่อยวัด.  ทำงานไปวันๆ จนเริ่มรู้สึกเบื่อกับชีวิต ไร้จุดหมายจนลาออกจากงาน.  ตอนอายุ 19 ปีหน้าก็ 20 ล้ะ 555 เงินไม่มี ได้อยู่บ้านคนอื่นเพราะดูหลานให้เค้า.   ผมไม่มีเพื่อนเพราะย้ายมาอยู่ที่ชลบุรี  ผมออกจากงานทั้งๆที่ไม่มีจะกิน - -“  ตอนนี้คุณคงคิดว่าผมเป็นพวกไม่ทนกับงานแล้วใช่มั้ย ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นแบบนั้นจริงๆมั้ย แต่ในใจความรู้สึกของผม มันรู้สึกเบื่อกับงานบริการ ที่ต้องรับกับอารมณ์ลูกค้าที่หลากหลาย ทนกับคนที่ทำงานที่มารับกะสาย + กับการที่ขาดที่พึ่งทางใจ คนที่คอยช่วยเหลือ (หรือว่าผมต้องการมีคนรัก? -3- ) ถถถถ  จนผมลาออก.  ตอนนี้ผมก็หางานไม่ได้  มีแต่คนเหยียบ.. ไล่ให้กลับไปบ้านนอกที่น่าสะอิดสะเอียนจากพวกปากเน่าๆของคนแก่บ้านนอก ที่พร้อมจะนินทาคุณ เพียงเพราะคุณไม่ได้ดิบได้ดีเหมือนคนบ้านนอกเข้ากรุงเหมือนคนอื่นๆ มันน่าขำดีนะ ยิ่งโตยิ่งต้องแบกรับคำพูดและการกระทำของคนรอบข้าง.  ที่ผมพูดมาเหมือนผมโยนความผิดให้คนอื่นเลยแฮะ -.-  ตอนเด็กผมโดนหลอกมาเยอะ จนผมกลายเป็นเด็กมีปัณหาทางใจอย่างสูง อยากตาย แต่ก็กลัวเจ็บ   คุณคงบอกให้ผมอดทนหรืออย่าไปสนใจ.  แต่ผมทนไม่ไหวแล้วว  ความอดทนของคนเรามันต่างกันเนอะ.  ความรู้สึกผมตอนนี้ ก็แค่อยากได้แฟนสักคนที่คอยอยู่ข้างๆ คอยช่วยเหลือ บางทีผมคงจะมีความสุขขึ้นมาบ้าง (นี่เป็นในความคิดโง่ๆของผมนะ555). คุณคงจะบอกให้ผมทำเพื่อพ่อแม่หรือครอบครัว แต่โทษที ผมไม่มี   โลกนี้มันโหดร้ายเกิ้นนน  ถึง1ใน5 จะเป็นเพราะตัวผมเอง แต่ในใจผมก็ล้าไปหมดแล้วว หาแฟนที่จะทำให้มีความสุขก็ยาก เพราะเค้ามีผัวรวยๆกันหมด จนผมคิดว่า สาวชลไม่มีใครโสดสักคน - -