สับสนกับความรู้สึกตัวเอง

คือเรารู้สึกดีกับคนสองคน​ คนหนึ่งเป็นรุ่นพี่ที่คอยให้ความช่วยเหลือ​ คอยให้กำลังใจ​ จะคอยถามผ่านทางเพื่อนเราเสมอว่าพวกเราทานข้าวยัง​ เเละเวลาที่เราจะสอบหรือเเข่งขันอะไรพี่เค้าก็จะทักมาให้กำลังใจเสมอ​ เเละอยากให้เราไปด้วยกับเค้า​ เเต่บางทีพี่เค้าก็ทำเเบบโคตรไม่สนใจเลย​ เวลาเจอก็หลบหน้า​ เเบบเขินๆ​ เวลาเราจะกลับบ้านก็บอกเราว่าอย่าพึ่งกลับอยู่เป็นเพื่อนกันก่อน​ เเต่ต่อให้เราอยู่หรือเจอพี่เค้าเราก็ไม่ได้คุยกันอยู่ดีเวลาเราเจอพี่เค้าอยากจะทักอยากจะเข้าไปคุย​ เเต่ทำได้เเค่ทำเฉยเมย​ เเละเวลาพี่ซื้อของมาฝากเราเเล้วเห็นเรานั่งอยู่กับเพื่อนเค้าจะไม่กล้าเข้ามา​ได้เเต่ทักมาว่า​พี่ซื้อของมาให้มาเอาด้วยนะพี่ตั้งไว้ตรงนั่นตรงนี้​ เห้อ....
ส่วนอีกคนนึ่งเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน​ เค้าก็ค่อนข้างจะสนิทสนมกับผู้หญิงเเทบทุกคน
ทำให้ผู้หญิงรู้สึกไปเรื่อย​ เเต่ตอนสอบเค้าก็มาหาเราให้เราติวหนังสือให้​ โทรมา​ เเละชวนเราคุยเรื่องเค้าในอดีต​ ชวยคุยเรื่องหลาน​ เรื่องครอบครัว​ เวลาเรียน​เค้าก็ชอบเเกล้ง  จนเพื่อนๆชอบพูดว่าเค้าชอบเรา​ ตอนเเรกเราก็ไม่คิดอะไรหรอก​ เเต่พอโดนล้อเยอะๆ​เลยเเอบรู้สึก​ เรากลัวว่าทั้งสองสิ่งที่เกิดขึ้นเราอาจจะคิดไปเอง​ อีกอย่างเราก็ทำตัวไม่ถูกทำไงดี