กาลครั้งหนึ่ง...เรามองเห็นแสงแห่งรักแท้

เราเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่งตั้งอยู่ที่ กทม เราอยู่ตำแหน่งพนักงานขายต่างจังหวัด ได้รับมอบหมายให้ดูแลพื้นที่ 3 จังหวัดในเขตภาคใต้ตอนบน เรามีแฟนที่คบกันทาก่อนที่เราจะมาทำงานนี้ ปัจจุบันแฟนเราทำงานอยู่ที่เซเว่นสาขาหนึ่งใน จ.ภูเก็ต เรารักกันดีเสมอมา เราจะหาเวลาไปหาแฟนทุกเดือนแรกๆก็ได้ไปฟลายวันหน่อย พอช่วงหลังๆบริษัทเราเปลี่ยนนโยบายใหม่เอาเทคโนโลยีเขเามาใช้มากขึ้นทำให้เราออกนอกพื้นที่รับผิดชอบยากขึ้นและเทคโนโลยีนี้แหละเป็นเหตุให้เราได้เจอกับแฟนยากขึ้นเวลาได้เจอก็เจอกันแค่แป๊บๆเอาจริงๆคือไม่หายคิดถึงก็ต้องกลับแล้ว ตอนแรกๆเราอธิบายให้แฟนฟังเค้าก็ดูเข้าใจเราดีในดรื่องของงานที่มีการปรับเปลี่ยน แต่พอนานวันเข้าเขาเริ่มห่างหายไม่ค่อยได้คุยได้โทรหา ลืมบอกไปว่าทุกๆวันเราจะวีดีโอหากันทุกวันแต่คุยได้ไม่นานเนื่องจากเวลาง่างเราไม่ค่อยจะตรงกันบวกกับแฟนเราเป็นคนขี้หงุดหงิดเวลานอนยุแล้วโทรสัพเข้าปลุกเขาตื่นเขาก็จะหงุดหงิดใส่เราก็ได้แค่ขอโทษแล้วก็วางสาย เราเข้าใจเหตุของการคุยน้อยเสมอมา เข้าใจดีว่าเซเว่นเป็านที่หนักและเหนื่อยเลยไม่ค่อยอยากจะรบกวนเวลาอยากให้เค้าได้พักผ่อนเยอะๆตื่นมาทำงานจะได้สดชื่น หลังๆมายิ่งคุยกันน้อยลง เราก็พยายามทำความเข้าใจว่าเราคบกันมา 6 ปีกว่าก็คงไม่แปลกที่คุยกันน้อยลงแต่เค้าก็คงยรักเราเหมือนเดิมแบบที่เรารักเค้าแหละ แล้วยิ่งนับวันไม่ใช่ว่าการติดต่อของเราจะคงที่แต่มันกลับยังลดลฝจากวันละไม่ถึฝห้านาทีกลายเป็นคุยกันวันเว้นวันปัจจุบันหายไป4วันแล้วทีทเราไม่ได้คุยกันเลย เราพยายามนั่งส่องเฟสบุ๊คเค้า ส่องIGเค้า แต่ก็ไม่ได้ทำให้อะๆรดีขึ้นมาเลย ยิ่งส่องเหมือนจะยิ่งทำให้เราเจ็บมากขึ้นไปอีก เพราะสิ่งที่เห็นทำให้เราคิดไปเองต่างๆนาๆไม่ว่าจะเป็นโพสที่ไม่เคยเอ่ยถึงเราเลย ภาพทีทโพสไม่มีเราอยู่เลย ที่เจ็บสุดคือภาพหน้าวอลที่เคยมีเรามันค่อยๆหายไปทีละนิดจนไม่มีเหลือให้เห็นอีกเลย เราพยายามโพสรูปคู่ให้เค้ารู้ว่าเรายังอยู่ที่เดิม เรายังรักและคิดถึงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เราได้รับมาคือเค้ามีความสุขดีกับสิ่งที่เค้าเจออยู่ เค้ามีเพื่อนใหม่เพิ่มมากขึ้นทั้งหญิงและชายซึ่งเราก็ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องนั้น จากเพื่อนชายที่มักจะเล่าให้ฟังบ่อยๆกลายเป็นเพื่อนชายที่สนิทแต่ไม่เคยมีอะไรเกี่ยวกับเค้ามาเล่าให้ฟัง เราวางแผนว่าจะเซอร์ไพรส์เค้าด้วยการซื้อทริปเวียดนามต้นปีหน้าแล้วไปด้วยกัน เพราะเราเห็นเค้าโพสและเค้าก็มักจะพูดถึงมันอยู่บ่อยๆ เราเป็นคนมีภาระหนี้สินเยอะเลยใช้เงินได้จำกัดในแต่ละเดือนสำหรับเรื่องไร้สาระ ยอมรับว่าหลายครั้งเราก็ติดลบเพราะการไปหาเค้า เพราะทุกครั้งที่ไปค่าใช้จ่ายเยอะทั้งค่าที่พักค่ากินที่เสียไปกับการหาความสุขของเราสองคนแต่เราก็ยอม ทุกครั้งที่เดินผ่านเสื่อผ้าสวยๆเรามักจะหาซื้อให้เค้าเสมอเราชอบให้เค้าแต่งตัว เราพยายามทำทุกๆอย่างเพื่อเค้ายุเสมอแต่ก็มีหลายครั้งที่เค้าทำให้เรารู้สึกเหมือนมันสูนเปล่า เหมทอนเค้าต้องการแค่ความสุขทางกายจากเรา แต่ความสุขทางใจเราไม่จำเป็น ตอนนี้รู้สึกเหมือนเค้าได้ชินและชากับความรู้สึกดีๆจากเราไปแล้ว เค้าจะดีใจมากเมื่อเรามีของให้แต่เค้าจะไม่รู้สึกอะไรเลยกับคำว่าคิดถึง ตอนนี้เราเศร้ามากยิ่งคิดยิ่งท้อ เราหวังมาตลอดว่าเค้าจะเป็นรักแท้ของเราแต่ตอนนี้เราคิดว่าอีกไม่นานมันก็จะเป็นแค่เรื่องเล่าที่ขึ้นต้นด้วยปนะโยคที่ว่า"กาลครั้งหนึ่ง...."
เราต้องทำไง...?
หรือเรายังไม่ดีพอ
หรือเราควรหยุดแล้วถอยออกไปจากเธอ
หรือเราควรไปต่อ......
สับสนมาก