สวัสดีค่ะ มีเรื่องอยากมาปรึกษาแบ่งปัน เป็นเรื่องของรักครั้งแรกค่ะ
รักแรกของเราคือพี่ที่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กที่เล่นด้วยกันมาค่ะ ตอนเด็กๆก็ชอบเล่นกับพี่เค้า สมมติว่าชื่อเอนะคะ พี่เอกับเราอยู่คนละจังหวัด แต่พอปิดเทอมพี่เอจะมาพักบ้านย่าที่ต่างจังหวัดเราก็เลยได้เล่นกันเฉพาะช่วงปิดเทอม.. แต่มีช่วงมัธยมพี่เค้าไม่ได้มาเลย เราเลยไม่ได้ติดต่อกันเลยค่ะช่วงนั้น ยังไม่มีเฟสบุ๊คด้วย พอมาเจอกันอีกทีก็เข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว พี่เค้าเท่มากก เก่งหลายอย่าง ความสามารถเยอะ มีความเป็นผู้นำ กีฬาก็เก่งค่ะ พี่เอเล่าว่าสาวตรึม แต่ก็ไม่ได้เลือกใคร (ไม่รู้โม้รึเปล่านะคะ)
เราต่างได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพ และพี่เอช่วงวันหยุดก็จะกลับบ้านย่า แม้เราจะอยู่กันคนละมหาลัย แต่เราก็ไปกลับด้วยกันตลอด ตอนนั้นตื่นเต้นมากเลยค่ะ ทั้งดีใจแล้วก็ติดพี่เค้าแจเลย แชทคุยกันทั้งวันทั้งคืน จำไม่ได้แล้วค่ะว่ามีอะไรให้คุยกันนักหนา แล้วพี่เค้าก็เทคแคร์ดูแลดีมาก คอยเป็นห่วง คอยถามว่าเรียนเป็นไง มีปัญหาอะไรมั้ย ไปไหน ไปกับใคร กลับถึงหอรึยัง ..เราก็คิดไปไกลเลยจ้า หวั่นไหวง่ายด้วยน่ะสิคะตอนนั้น
ผ่านไปครึ่งปีตอนนั้นเรายังอยู่ปี 1 พี่เอก็บอกรักเราค่ะ ใช่ค่ะ บอกรักจริงๆแต่ไม่ได้ขอเป็นแฟนหรืออะไร เราดีใจมาก ตอนนั้นเราอยากถามอยู่นะว่ารักในฐานะอะไรเหรอ พี่น้องรึเปล่า เพราะเราเรียกพี่เอว่าพี่มาตลอด แล้วพี่เค้าก็ชอบเรียกเราว่า น้องรัก แต่ก็ไม่กล้าถาม.. มาคิดตอนนี้ก็อยากถามเหมือนกันนะคะ ฮ่าๆ แอบเสียดาย
เหมือนว่าความสัมพันธ์เราจะไปด้วยดี แต่ว่า..ไม่รู้ทำไมพี่เค้าถึงมาเล่าเรื่องผู้หญิงอีกคนที่มาสารภาพรักกับพี่เค้าให้ฟังน่ะค่ะ เราอ่านแชทไปก็แอบใจไม่ดี แต่ก็สงสารฝั่งนู้นเหมือนกันเพราะพี่เค้าปฏิเสธไป แล้วอยู่ดีๆ พี่เอก็มาบอกว่าลองคบกับผู้หญิงคนนั้นดู อ้าวว เราก็งงเลยสิคะ ร้องไห้แงๆไปหาเพื่อนเลย เสียใจมาก ยังไม่พอ ต่อมาพี่เอกับผู้หญิงคนนั้นก็เลิกกันไปเพราะว่าพี่เอก็ยังแชทหาเราเหมือนเดิม คุยกันตลอดจนฝั่งนั้นพยายามจะขโมยมือถือพี่เอไปเปิดแชทดูให้ได้ เราก็คุยๆไปงั้นแหละค่ะ ไม่รู้หรอก พี่เอมาเล่าให้ฟังอีกที ก็พยายามคุยแบบไม่คิดอะไร แต่มันก็เจ็บอะค่ะ ทำยังไงก็ได้ไม่ให้พี่เอรู้ว่าเราไม่โอเค ให้พี่เค้าคิดว่าเราเหมือนเดิม นั่นสิ..พี่เอก็ไม่เคยขอคบเราเป็นแฟนซะหน่อย ต่อมาคือพี่เอเริ่มเงียบไปค่ะ เริ่มไม่ตอบแชทและไม่กลับบ้านที่ต่างจังหวัดกับเราแล้ว.. เหมือนว่างานที่มหาลัยจะยุ่งมาก เค้าบอกแบบนั้น ..มีอ่านไม่ตอบด้วยนะคะ เราเสียใจมากเลย ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ร้องไห้อยู่หลายคืน พอโทรไปเค้าก็บอกว่า "เล่นเกมส์อยู่ ไม่ได้ดูมือถือ"
อ๋อ งั้นเหรอ.. ถึงตอนนี้เราต้องกลับมาโฟกัสที่ชีวิตตัวเองแล้วอะค่ะ เราพยายามไม่ดูแชทไม่ทัก ไม่โทรหาแล้ว โลกเหมือนจะพัง แต่เราก็มีศักดิ์ศรีนะ
แล้วพี่เอก็จะโทรมาค่ะ มาคุยด้วยเป็นชั่วโมงๆ แล้วก็จะหายไปอีก จิตใจเราแย่มากเลยค่ะช่วงนั้น ถ้าไม่มีเพื่อนๆคอยช่วยรับฟัง คอยให้คำปรึกษา ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ..เหมือนโดนให้ความหวังแล้วก็ปล่อยทิ้ง พีคสุดคือ เปิดเทอมมาอีกที พี่เอมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ประกาศขึ้นเฟส พร้อมรูปสวีท สเตตัส เพลงรัก วันต่อวัน เรานี่แทบจะเป็นลม เวลาไหนอยู่คนเดียวก็จะร้องไห้ตลอดค่ะ หนักมาก ร้องเป็นชั่วโมงๆ เปิดเพลงเศร้าฟังด้วย ตอกย้ำตัวเอง พี่เอ..ยังทักมาบ้าง นานๆที แต่เราเงียบจริงจัง เราไม่รู้จะคุยอะไรกับพี่เค้าได้อีก..มันเจ็บมากๆค่ะ ช่วงนั้นเค้าก็ยังมีโทรมาหาบ้างบางครั้ง บางทีเราก็ไม่รับอะ ไม่พร้อม พี่เค้าโทรมาชวนคุย ถามว่าเราเป็นยังไงบ้าง นี่อยากตอบว่า "จะตายแล้วค่ะ" แต่ก็ตอบไปว่า "ก็ดีค่ะ เรื่อยๆ"
มีครั้งหนึ่งแฟนพี่เอหาพี่เอไม่เจอค่ะ แล้วเค้าก็โทรมาหาเรา ถามเราว่ารู้มั้ยว่าพี่เออยู่ไหน อ่าวงงสิคะ จะไปรู้มั้ยเนี่ย คนละมหาลัยเลยนะ ไม่ใช่ใกล้ๆเด้อ จำได้แต่เค้าเล่าว่าพี่เอเล่าเรื่องเราให้เค้าฟังเยอะมาก เห็นว่าเราสนิทกับพี่เอมากเลยน่าจะรู้ว่าพี่เอหายไปไหน ทั้งวันไม่รับโทรศัพท์เลย แฟนพี่เอเป็นห่วงมาก
แฟนพี่เอขอให้เราลองโทรหาพี่เอค่ะ แฟนเค้าสียงเหมือนจะร้องไห้แล้วอะ T^T ไม่ได้อยากยุ่งเลย กำลังอยู่ในช่วงตัดใจด้วย ผลคือพี่เอรับสายง่ายๆเลย แล้วก็บอกว่าอยู่ร้านเกมส์ เราเลยต้องกลั้นใจบอกพี่เอโทรกลับหาแฟนด่วน แฟนห่วงจะแย่แล้ว พี่เค้าก็บอกว่า "อืม เดี๋ยวโทร" ค่ะ โหย..เจ็บจัง จึ๊กๆๆๆ
เราทำใจเรื่องพี่เอประมาณสองปีกว่า จากช่วงนั้นก็ไม่ได้คุย ไม่แชท พี่เค้าไม่โทรมาอีก กว่าเราจะลุกขึ้นมาใหม่ได้นี่ยากมากเลยนะ ใช้กำลังใจกระชากตัวเองออกมาจากวังวนที่นอนร้องไห้ทุกคืน หยุดคิดถึงพี่เอ และหากิจกรรมดีๆให้ตัวเองทำ ฝึกงานบ้างอะไรบ้างก็ว่าไป
จนต่างคนต่างเรียนจบออกมาเป็นที่เรียบร้อย.. เราก็มีส่องเฟสพี่เอบ้าง แต่ก็น้อยลงแล้วค่ะ พอดีวันหนึ่งไปเจอสเตตัสว่าพี่เอกับแฟนเลิกกัน เรายังทึ่งเลยว่ารักกันหวานขนาดนั้นเลิกได้ไง เท่าที่ส่องดูคือผู้หญิงเป็นฝ่ายบอกเลิกค่ะ พี่เอเสียใจมาก ดราม่าในเฟสเป็นเดือนๆ เราเห็นอยู่แหละ แต่เราจะทำอะไรได้ ในเมื่อไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างเราก็ไม่ได้สำคัญกับเค้าขนาดที่จะไปคุยเรื่องส่วนตัวแบบนั้นได้หรอก เฟดตัวเองออกมาไกลตั้งขนาดนี้แล้ว แต่ก็เป็นห่วงหน่อยๆ แต่แอบสะใจก็มีค่ะ แต่ก็สงสารอะ ช่วงแรกเราก็เงียบ ไม่ได้ติดต่อไป ซักพัก เห้ย หนักแล้ว เลยชั่งใจถามไปว่า "ไหวมั้ย" ก็เลยเป็นการถามสารทุกข์สุขดิบกันธรรมดาที่ให้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนชอบกล
ต่อมาหลังจากนั้นพี่เค้าก็กลับมาทักแชทอีก แต่ก็ไม่ได้บ่อยค่ะ นานๆที วันหนึ่งพี่เอถามว่าเราเป็นอะไรกัน เราตอบทันทีเลยว่า "เพื่อนกัน" พี่เค้าถามต่อว่า เราสนิทกันมั้ย? โห..จากที่พี่ทำไปทั้งหมดนั่นมันยังฝังใจอยู่เลยนะ ยังจะสนิทอยู่เหรอ เราตอบไปว่า "ไม่" ดูใจร้ายไปรึเปล่าไม่รู้นะคะ พี่เค้าก็ "อืม งั้นแค่นี้แหละ" และหายไปค่ะ จากนั้นเราได้ข่าวมาว่าบ้านพี่เค้ากำลังมีปัญหาหนัก แล้วพี่เค้าก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านตัวเองเลย เราใจหายวาบเลยพอคิดได้ว่าเค้าอาจจะอยากให้เราช่วยรับฟังอะไรรึเปล่าในคืนนั้นที่เราเย็นชาใส่เค้าไป แต่มันไม่ทันแล้วน่ะสิคะ เราไม่ได้ทักแชทหรือติดต่อไปอีกหรอก แต่ได้ยินข่าวพี่เอจากที่ผู้ใหญ่คุยกันอยู่บ้าง เหมือนพี่เค้าจะไปบ้านของผู้ใหญ่คนหนึ่งที่สนิทด้วย หลบไปปรับทุกข์ที่นั่นแล้วก็ร้องไห้... เราก็แบบ ..อึ้งเลยค่ะ อ้อ คือช่วงนั้นเราก็มีแฟนแล้วด้วยเลยไม่ค่อยได้สนใจพี่เออยู่พักหนึ่ง แต่ก็รู้สึกผิดนะคะ ทำไงดี เราผิดรึเปล่าเนี่ย
ผ่านมาเกือบปี เหตุการณ์ที่บ้านของพี่เอดูจะยังไม่คลี่คลายเท่าไหร่ พี่เค้าก็ยังไม่กลับบ้านเหมือนเดิม ไปนู่นไปนี่อยู่ตลอด เรียนต่อโทแล้วก็ทำงานไปด้วยน่ะค่ะ ต้นปีที่ผ่านมาเราโดนแฟนบอกเลิกแบบไม่รู้เหตุผลเลย เราร้องไห้เสียใจอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ หายเร็วมาก ไม่เหมือนตอนพี่เอ หรือเพราะว่าเคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยหายเร็วคะ? ช่วงที่ผ่านมาพี่เอก็เข้ามาปลอบบ้าง เริ่มมีโทรมาหาและทักแชทมาค่ะ แต่เราไม่รู้สึกว่ามีแววจะกลับไปชอบพี่เอแบบนั้นหรอกนะคะ มันเจ็บเกินไปจนกลับไม่ได้แล้ว ฝั่งพี่เอเราดูไม่ออกว่าพี่เค้าคิดยังไงที่กลับมาในชีวิตเราอีกคราวนี้
แต่ว่า..ที่เรารู้สึกไม่ดี กลัวว่าพี่เค้ามีอะไรฝังใจหรือคิดมากอะไรอยู่น่ะค่ะ คือมีครั้งหนึ่งเราไปเดินดูของที่ไนท์ด้วยกัน แล้วพี่เอมีท่าทีแปลกๆ เช่น สมัยก่อนเวลาเดินในที่คนเยอะๆ แล้วจะมีคนมาชน พี่เอจะโอบไหล่เราไว้ ดึงให้หลบ บางทีก็เอาตัวมาบังค่ะ แต่ครั้งนี้เราเห็นพี่เค้ายกมือขึ้นทำท่าจะโอบแต่แล้วก็ชะงักค้างไว้ ก้มหน้าเหมือนคิดอะไร ไม่แตะเราแล้วเก็บมือลงเหมือนเดิม และเรียกเราให้หลบแทน เป็นช่วงเวลาแป้บเดียวเองค่ะ เราก็ "เอ้ะ" อยู่ในใจ
อีกเคสหนึ่งคือพอเรากวนโอ้ยหรืออะไรไปทำนองนี้พี่เค้าจะชอบขยี้หัวเราค่ะ แต่ครั้งนี้ สองสามทีแล้วอะที่พี่เค้าเหมือนเคยชินกำลังหัวเราะหมั่นไส้ยกมือขึ้นจะมาแตะหัวเรา แล้วก็หยุดค่ะ ค้างกลางอากาศเลย ที่หัวเราะอยู่ก็หยุด แล้วก็เอามือลงหันไปทางอื่น ไม่ก็พูดเรื่องอื่นแทน... คือว่าที่พี่เค้าเป็นแบบนี้เพราะเราพูดแรงไปวันนั้นรึเปล่าคะ ไม่ได้คิดว่าจะส่งผลขนาดนี้ อีกทั้งเค้ามีปัญหาอะไรทีนี้เค้าก็ไม่มาเล่าให้เราฟังอีกเลย เราไม่อยากให้พี่เอต้องเผชิญปัญหาอะไรก็ตามตามลำพังอะค่ะ คือ.. ทำยังไงเค้าถึงจะเปิดใจให้เราเหมือนเดิมล่ะคะ ทำไมพี่เค้าถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ล่ะคะ
เราไม่ได้อยากคบเป็นแฟนอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่อยากให้พี่เอเชื่อใจและยอมให้ช่วยเวลาลำบาก อยากให้ระบายให้ฟัง หรือเห็นเราเป็นที่พึ่งได้ สนิทกันเหมือนตอนเด็กๆ... โธ่ เล๊ะหมดเลยค่ะตอนนี้
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
ทำยังไงให้ความสัมพันธ์ของเค้ากับเรากลับมาดีเหมือนเดิมคะ
รักแรกของเราคือพี่ที่เป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กที่เล่นด้วยกันมาค่ะ ตอนเด็กๆก็ชอบเล่นกับพี่เค้า สมมติว่าชื่อเอนะคะ พี่เอกับเราอยู่คนละจังหวัด แต่พอปิดเทอมพี่เอจะมาพักบ้านย่าที่ต่างจังหวัดเราก็เลยได้เล่นกันเฉพาะช่วงปิดเทอม.. แต่มีช่วงมัธยมพี่เค้าไม่ได้มาเลย เราเลยไม่ได้ติดต่อกันเลยค่ะช่วงนั้น ยังไม่มีเฟสบุ๊คด้วย พอมาเจอกันอีกทีก็เข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว พี่เค้าเท่มากก เก่งหลายอย่าง ความสามารถเยอะ มีความเป็นผู้นำ กีฬาก็เก่งค่ะ พี่เอเล่าว่าสาวตรึม แต่ก็ไม่ได้เลือกใคร (ไม่รู้โม้รึเปล่านะคะ)
เราต่างได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพ และพี่เอช่วงวันหยุดก็จะกลับบ้านย่า แม้เราจะอยู่กันคนละมหาลัย แต่เราก็ไปกลับด้วยกันตลอด ตอนนั้นตื่นเต้นมากเลยค่ะ ทั้งดีใจแล้วก็ติดพี่เค้าแจเลย แชทคุยกันทั้งวันทั้งคืน จำไม่ได้แล้วค่ะว่ามีอะไรให้คุยกันนักหนา แล้วพี่เค้าก็เทคแคร์ดูแลดีมาก คอยเป็นห่วง คอยถามว่าเรียนเป็นไง มีปัญหาอะไรมั้ย ไปไหน ไปกับใคร กลับถึงหอรึยัง ..เราก็คิดไปไกลเลยจ้า หวั่นไหวง่ายด้วยน่ะสิคะตอนนั้น
ผ่านไปครึ่งปีตอนนั้นเรายังอยู่ปี 1 พี่เอก็บอกรักเราค่ะ ใช่ค่ะ บอกรักจริงๆแต่ไม่ได้ขอเป็นแฟนหรืออะไร เราดีใจมาก ตอนนั้นเราอยากถามอยู่นะว่ารักในฐานะอะไรเหรอ พี่น้องรึเปล่า เพราะเราเรียกพี่เอว่าพี่มาตลอด แล้วพี่เค้าก็ชอบเรียกเราว่า น้องรัก แต่ก็ไม่กล้าถาม.. มาคิดตอนนี้ก็อยากถามเหมือนกันนะคะ ฮ่าๆ แอบเสียดาย
เหมือนว่าความสัมพันธ์เราจะไปด้วยดี แต่ว่า..ไม่รู้ทำไมพี่เค้าถึงมาเล่าเรื่องผู้หญิงอีกคนที่มาสารภาพรักกับพี่เค้าให้ฟังน่ะค่ะ เราอ่านแชทไปก็แอบใจไม่ดี แต่ก็สงสารฝั่งนู้นเหมือนกันเพราะพี่เค้าปฏิเสธไป แล้วอยู่ดีๆ พี่เอก็มาบอกว่าลองคบกับผู้หญิงคนนั้นดู อ้าวว เราก็งงเลยสิคะ ร้องไห้แงๆไปหาเพื่อนเลย เสียใจมาก ยังไม่พอ ต่อมาพี่เอกับผู้หญิงคนนั้นก็เลิกกันไปเพราะว่าพี่เอก็ยังแชทหาเราเหมือนเดิม คุยกันตลอดจนฝั่งนั้นพยายามจะขโมยมือถือพี่เอไปเปิดแชทดูให้ได้ เราก็คุยๆไปงั้นแหละค่ะ ไม่รู้หรอก พี่เอมาเล่าให้ฟังอีกที ก็พยายามคุยแบบไม่คิดอะไร แต่มันก็เจ็บอะค่ะ ทำยังไงก็ได้ไม่ให้พี่เอรู้ว่าเราไม่โอเค ให้พี่เค้าคิดว่าเราเหมือนเดิม นั่นสิ..พี่เอก็ไม่เคยขอคบเราเป็นแฟนซะหน่อย ต่อมาคือพี่เอเริ่มเงียบไปค่ะ เริ่มไม่ตอบแชทและไม่กลับบ้านที่ต่างจังหวัดกับเราแล้ว.. เหมือนว่างานที่มหาลัยจะยุ่งมาก เค้าบอกแบบนั้น ..มีอ่านไม่ตอบด้วยนะคะ เราเสียใจมากเลย ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ ร้องไห้อยู่หลายคืน พอโทรไปเค้าก็บอกว่า "เล่นเกมส์อยู่ ไม่ได้ดูมือถือ"
อ๋อ งั้นเหรอ.. ถึงตอนนี้เราต้องกลับมาโฟกัสที่ชีวิตตัวเองแล้วอะค่ะ เราพยายามไม่ดูแชทไม่ทัก ไม่โทรหาแล้ว โลกเหมือนจะพัง แต่เราก็มีศักดิ์ศรีนะ
แล้วพี่เอก็จะโทรมาค่ะ มาคุยด้วยเป็นชั่วโมงๆ แล้วก็จะหายไปอีก จิตใจเราแย่มากเลยค่ะช่วงนั้น ถ้าไม่มีเพื่อนๆคอยช่วยรับฟัง คอยให้คำปรึกษา ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ..เหมือนโดนให้ความหวังแล้วก็ปล่อยทิ้ง พีคสุดคือ เปิดเทอมมาอีกที พี่เอมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ประกาศขึ้นเฟส พร้อมรูปสวีท สเตตัส เพลงรัก วันต่อวัน เรานี่แทบจะเป็นลม เวลาไหนอยู่คนเดียวก็จะร้องไห้ตลอดค่ะ หนักมาก ร้องเป็นชั่วโมงๆ เปิดเพลงเศร้าฟังด้วย ตอกย้ำตัวเอง พี่เอ..ยังทักมาบ้าง นานๆที แต่เราเงียบจริงจัง เราไม่รู้จะคุยอะไรกับพี่เค้าได้อีก..มันเจ็บมากๆค่ะ ช่วงนั้นเค้าก็ยังมีโทรมาหาบ้างบางครั้ง บางทีเราก็ไม่รับอะ ไม่พร้อม พี่เค้าโทรมาชวนคุย ถามว่าเราเป็นยังไงบ้าง นี่อยากตอบว่า "จะตายแล้วค่ะ" แต่ก็ตอบไปว่า "ก็ดีค่ะ เรื่อยๆ"
มีครั้งหนึ่งแฟนพี่เอหาพี่เอไม่เจอค่ะ แล้วเค้าก็โทรมาหาเรา ถามเราว่ารู้มั้ยว่าพี่เออยู่ไหน อ่าวงงสิคะ จะไปรู้มั้ยเนี่ย คนละมหาลัยเลยนะ ไม่ใช่ใกล้ๆเด้อ จำได้แต่เค้าเล่าว่าพี่เอเล่าเรื่องเราให้เค้าฟังเยอะมาก เห็นว่าเราสนิทกับพี่เอมากเลยน่าจะรู้ว่าพี่เอหายไปไหน ทั้งวันไม่รับโทรศัพท์เลย แฟนพี่เอเป็นห่วงมาก
แฟนพี่เอขอให้เราลองโทรหาพี่เอค่ะ แฟนเค้าสียงเหมือนจะร้องไห้แล้วอะ T^T ไม่ได้อยากยุ่งเลย กำลังอยู่ในช่วงตัดใจด้วย ผลคือพี่เอรับสายง่ายๆเลย แล้วก็บอกว่าอยู่ร้านเกมส์ เราเลยต้องกลั้นใจบอกพี่เอโทรกลับหาแฟนด่วน แฟนห่วงจะแย่แล้ว พี่เค้าก็บอกว่า "อืม เดี๋ยวโทร" ค่ะ โหย..เจ็บจัง จึ๊กๆๆๆ
เราทำใจเรื่องพี่เอประมาณสองปีกว่า จากช่วงนั้นก็ไม่ได้คุย ไม่แชท พี่เค้าไม่โทรมาอีก กว่าเราจะลุกขึ้นมาใหม่ได้นี่ยากมากเลยนะ ใช้กำลังใจกระชากตัวเองออกมาจากวังวนที่นอนร้องไห้ทุกคืน หยุดคิดถึงพี่เอ และหากิจกรรมดีๆให้ตัวเองทำ ฝึกงานบ้างอะไรบ้างก็ว่าไป
จนต่างคนต่างเรียนจบออกมาเป็นที่เรียบร้อย.. เราก็มีส่องเฟสพี่เอบ้าง แต่ก็น้อยลงแล้วค่ะ พอดีวันหนึ่งไปเจอสเตตัสว่าพี่เอกับแฟนเลิกกัน เรายังทึ่งเลยว่ารักกันหวานขนาดนั้นเลิกได้ไง เท่าที่ส่องดูคือผู้หญิงเป็นฝ่ายบอกเลิกค่ะ พี่เอเสียใจมาก ดราม่าในเฟสเป็นเดือนๆ เราเห็นอยู่แหละ แต่เราจะทำอะไรได้ ในเมื่อไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างเราก็ไม่ได้สำคัญกับเค้าขนาดที่จะไปคุยเรื่องส่วนตัวแบบนั้นได้หรอก เฟดตัวเองออกมาไกลตั้งขนาดนี้แล้ว แต่ก็เป็นห่วงหน่อยๆ แต่แอบสะใจก็มีค่ะ แต่ก็สงสารอะ ช่วงแรกเราก็เงียบ ไม่ได้ติดต่อไป ซักพัก เห้ย หนักแล้ว เลยชั่งใจถามไปว่า "ไหวมั้ย" ก็เลยเป็นการถามสารทุกข์สุขดิบกันธรรมดาที่ให้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนชอบกล
ต่อมาหลังจากนั้นพี่เค้าก็กลับมาทักแชทอีก แต่ก็ไม่ได้บ่อยค่ะ นานๆที วันหนึ่งพี่เอถามว่าเราเป็นอะไรกัน เราตอบทันทีเลยว่า "เพื่อนกัน" พี่เค้าถามต่อว่า เราสนิทกันมั้ย? โห..จากที่พี่ทำไปทั้งหมดนั่นมันยังฝังใจอยู่เลยนะ ยังจะสนิทอยู่เหรอ เราตอบไปว่า "ไม่" ดูใจร้ายไปรึเปล่าไม่รู้นะคะ พี่เค้าก็ "อืม งั้นแค่นี้แหละ" และหายไปค่ะ จากนั้นเราได้ข่าวมาว่าบ้านพี่เค้ากำลังมีปัญหาหนัก แล้วพี่เค้าก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านตัวเองเลย เราใจหายวาบเลยพอคิดได้ว่าเค้าอาจจะอยากให้เราช่วยรับฟังอะไรรึเปล่าในคืนนั้นที่เราเย็นชาใส่เค้าไป แต่มันไม่ทันแล้วน่ะสิคะ เราไม่ได้ทักแชทหรือติดต่อไปอีกหรอก แต่ได้ยินข่าวพี่เอจากที่ผู้ใหญ่คุยกันอยู่บ้าง เหมือนพี่เค้าจะไปบ้านของผู้ใหญ่คนหนึ่งที่สนิทด้วย หลบไปปรับทุกข์ที่นั่นแล้วก็ร้องไห้... เราก็แบบ ..อึ้งเลยค่ะ อ้อ คือช่วงนั้นเราก็มีแฟนแล้วด้วยเลยไม่ค่อยได้สนใจพี่เออยู่พักหนึ่ง แต่ก็รู้สึกผิดนะคะ ทำไงดี เราผิดรึเปล่าเนี่ย
ผ่านมาเกือบปี เหตุการณ์ที่บ้านของพี่เอดูจะยังไม่คลี่คลายเท่าไหร่ พี่เค้าก็ยังไม่กลับบ้านเหมือนเดิม ไปนู่นไปนี่อยู่ตลอด เรียนต่อโทแล้วก็ทำงานไปด้วยน่ะค่ะ ต้นปีที่ผ่านมาเราโดนแฟนบอกเลิกแบบไม่รู้เหตุผลเลย เราร้องไห้เสียใจอยู่พักหนึ่ง ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ หายเร็วมาก ไม่เหมือนตอนพี่เอ หรือเพราะว่าเคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยหายเร็วคะ? ช่วงที่ผ่านมาพี่เอก็เข้ามาปลอบบ้าง เริ่มมีโทรมาหาและทักแชทมาค่ะ แต่เราไม่รู้สึกว่ามีแววจะกลับไปชอบพี่เอแบบนั้นหรอกนะคะ มันเจ็บเกินไปจนกลับไม่ได้แล้ว ฝั่งพี่เอเราดูไม่ออกว่าพี่เค้าคิดยังไงที่กลับมาในชีวิตเราอีกคราวนี้
แต่ว่า..ที่เรารู้สึกไม่ดี กลัวว่าพี่เค้ามีอะไรฝังใจหรือคิดมากอะไรอยู่น่ะค่ะ คือมีครั้งหนึ่งเราไปเดินดูของที่ไนท์ด้วยกัน แล้วพี่เอมีท่าทีแปลกๆ เช่น สมัยก่อนเวลาเดินในที่คนเยอะๆ แล้วจะมีคนมาชน พี่เอจะโอบไหล่เราไว้ ดึงให้หลบ บางทีก็เอาตัวมาบังค่ะ แต่ครั้งนี้เราเห็นพี่เค้ายกมือขึ้นทำท่าจะโอบแต่แล้วก็ชะงักค้างไว้ ก้มหน้าเหมือนคิดอะไร ไม่แตะเราแล้วเก็บมือลงเหมือนเดิม และเรียกเราให้หลบแทน เป็นช่วงเวลาแป้บเดียวเองค่ะ เราก็ "เอ้ะ" อยู่ในใจ
อีกเคสหนึ่งคือพอเรากวนโอ้ยหรืออะไรไปทำนองนี้พี่เค้าจะชอบขยี้หัวเราค่ะ แต่ครั้งนี้ สองสามทีแล้วอะที่พี่เค้าเหมือนเคยชินกำลังหัวเราะหมั่นไส้ยกมือขึ้นจะมาแตะหัวเรา แล้วก็หยุดค่ะ ค้างกลางอากาศเลย ที่หัวเราะอยู่ก็หยุด แล้วก็เอามือลงหันไปทางอื่น ไม่ก็พูดเรื่องอื่นแทน... คือว่าที่พี่เค้าเป็นแบบนี้เพราะเราพูดแรงไปวันนั้นรึเปล่าคะ ไม่ได้คิดว่าจะส่งผลขนาดนี้ อีกทั้งเค้ามีปัญหาอะไรทีนี้เค้าก็ไม่มาเล่าให้เราฟังอีกเลย เราไม่อยากให้พี่เอต้องเผชิญปัญหาอะไรก็ตามตามลำพังอะค่ะ คือ.. ทำยังไงเค้าถึงจะเปิดใจให้เราเหมือนเดิมล่ะคะ ทำไมพี่เค้าถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ล่ะคะ
เราไม่ได้อยากคบเป็นแฟนอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่อยากให้พี่เอเชื่อใจและยอมให้ช่วยเวลาลำบาก อยากให้ระบายให้ฟัง หรือเห็นเราเป็นที่พึ่งได้ สนิทกันเหมือนตอนเด็กๆ... โธ่ เล๊ะหมดเลยค่ะตอนนี้
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ