รักแรก กับความโง่ของฉัน

เคยมีรักแรกกันไหม รักแรก ผช.คนแรก ผช.คนที่เราพร้อมให้ทุกอย่าง แต่สุดท้ายเค้าก็ไม่รักเรา แต่เค้าก็เหมือนจะเก็บเราไว้ข้างๆเค้านะ เค้าบอกเราเป็นเพื่อน เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมา5ปี เพื่อนที่เค้าติวหนังสือด้วยกัน เล่นเกมด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ไปเที่ยว และก็นอนด้วยกัน...
     คนเรานอนกับเพื่อนได้ด้วยหรอ เพราะเมาหรอ แล้วหลังจากนั้นละ นอนกับคนที่ไม่คิดอะไร แต่ก็รู้ดีแก่ใจ ว่าอีกฝ่ายชอบเค้าขนาดไหน ก็ได้หรอ?
    ไม่ใช่ฉันไม่เคยตัดใจจากเค้า ทำมาตั้งหลายครั้งละ สุดท้าย ไอคำว่าเพื่อนนี่ละที่ทำให้กลับมาอยู่จุดๆเดิม
     ฉันตัดใจไม่ได้ ฉันหยุดมองเค้าไม่ได้ คอยเป็นห่วง คอยไปทำในสิ่งที่เค้าไม่ต้องการ
ฉันแค่คิดว่า เดี๊ยวอีกไม่กี่เดือนก็เรียนจบแล้ว เราก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว อยากจะทำอะไรๆให้เค้าเยอะๆ อยากจะมีความสุขด้วยกัน

    แต่แล้วทุกๆอย่างมันก็มีแต่แย่ลง เพราะตัวฉันเอง ฉันอดไม่ได้ที่จะถามเค้าว่าผญคนนั้นคือใคร ฉันอดไม่ได้ที่รู้ว่าเค้าก็นอนก็ผญ.อื่น คุยกับคนอื่น หัวเราะกับคนอื่น แล้วห่างกับฉันไปเลื่อยๆ(กลับมาแค่ตอนอยากนอนด้วย) ฉันไปงี่เง่า คอยหวง คอยถาม จนเค้าอืดอัด

   สุดท้ายวันนี้ เค้าก็บอกกับฉันว่า เธออย่ามางี่เง่าใส่ฉันสัก5วันได้ไหม อย่ามาตามหึง ไม่ต้องมาถาม เราไม่มีไรต้องคุย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันไม่ได้รักเธอ
#มันเจ็บนะ เจ็บมากๆ กี่ปีที่ฉันเสียน้ำตาให้เธอ ฉันเหนื่อยเธอรู้ไหม แคร์กันสักนิดได้ไหม อย่าพูดจาแย่ๆใส่กันเลย อย่าเล่นสนุกกับความรู้สึกฉันเลย

ที่โพสต์นี่ไม่ได้อะไร ฉันแค่อึดอัดมากๆเท่านั้นเอง ตื่นเถอะนะตัวฉัน รักตัวเองหน่อยเถอะ...