ความรักที่ไม่เคยสมหวังเลย

ผมอายุ29ปีคับคบกับแฟนมา14ปีอยู่ด้วยกันแบบหลบๆซ่อนๆเพราะครอบครัวเขาไม่ชอบผมเรา2คนผ่านทุกข์ผ่านความลำบากมาด้วยกันมีมาม่า1ห่อก็ยังแบ่งกันกินจนเขาเรียนจบและหางานทำได้ทำที่บริษัทสินเชื่อแห่งหนึ่งแต่ครอบครัวเขาอยากให้ทำงานราชการเขาก็ไปสอบที่นู้นที่นั่นตลอดผมก็พาไปและไปให้กำลังใจเขาเสมอ..จนสอบได้ที่อำเภอนึงในจังหวัดสุราษฎร์ธานี..ตอนนั้นผมทำงานอยู่ กทม และเขาก็อยู่ที่ กทม กับผมเขาเรียกแฟนผมไปเริ่มงานที่อำเภอก่อนเขากลับเราต่างสัญญากันว่าจะรอและไม่มีใครพอเขาไปทำงานเวลาของเรา2คนก็เริ่มไม่ตรงกันเดือน2เดือนเขาโทรหาผมอยู่บ่อยๆแต่พอเข้าเดือนที่3เขาเริ่มเปลี่ยนไปบอกว่าทำงานไม่ว่างบ้างล่ะอยู่กับนายบ้างล่ะ..ผมเริ่มรู้แล้วว่าเขาเปลี่ยนไปแต่ด้วยความรักที่มีให้เขามากก็เลยไม่ได้คิดอะไรจากนั้นเราก็เริ่มทะเลาะกันเขาตะคอกใส่ผมบ้างล่ะพยายามบอกเลิกผมอยู่บ่อยๆจนผมต้องยอมถอยออกมาเขาบอกผมว่าผมใจร้อนเกินไปต่อไปคงอยู่ด้วยกันไม่ได้จากนั้นเขาก็บล๊อคผมทุกสิ่งทุกอย่างติดต่อไม่ได้จนถึงทุกวันนี้..มันเกิดคำถามในสมองผมว่าทำไมเราอยู่ด้วยกัน14ปีทำไมเขาถึงอยู่กับผมแต่พอห่างกันแค่ไม่กี่เดือนเขาบอกเลิกผมเลย...ผมเสียใจมาก..ผมพาเขามาถึงฝั่งฝันของเขาแล้วเขาถีบหัวเรือส่งแบบนี้เลยหรอ..ผมยอมรับว่าผมไม่ใช่คนดีอะไรแต่ผมก็ทำทุกอย่างเพื่อให้เรามีเหมือนคนอื่นทุกอย่างแต่สิ่งที่ผมได้รับคือการโดนบอกเลิกแบบนี้หรอ....ทุกวันนี้ผมกลัวที่จะเริ่มกับใครใหม่เพราะผมกลัวที่จะโดนทิ้งแบบนี้อีกนี่ก็4เดือนแล้วที่เขาหายไปจากชีวิตผมทิ้งผมให้อยู่กับอดีตทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในห้องล้วนมีแต่ภาพเขาอยู่ด้วยตลอดพอเขาหายไปมันบอกยังไงไม่ถูก...เพราะความรักคำเดียวที่ทำให้ผมต้องทนทุกข์อยู่แบบนี้ผมควรทำไงดีคับ..ผมท้อไปหมดแล้ว