มาถึงจุดที่อยากมีลูก แต่ไม่อยากมีสามี

ตามหัวข้อค่ะ

ไม่รู้ความคิดมาถึงจุดนี้ได้ยังไง เป็นผู้หญิงที่ทำงานธรรมดา เงินเดือนกลางๆ หาเลี้ยงตัวเองได้
ตอนมีแฟนก็ใช้เงินตัวเองเสมอ แฟนไม่เคยมาให้ จะทำอะไรก็ทำเอง หลอดไฟพังเรอะ ทำเอง ปลั๊กเสีย ซ่อมเอง เคยบอก แต่ก็แชเชือน จนผ่านไป2-3วัน ก็ยังเสียอยู่แบบนั้น ซ่อมเองค่ะ ไม่รอ อันนี้แค่ยกตัวอย่าง ันหลายๆเรื่องที่บางทีผู้หญิงก็อยากพึ่งพาเขาบ้าง แต่เป็นที่พึ่งให้ไม่ได้ กลับเป็นเรากลายเป็นที่พึ่งเขาตลอด

จนมาวันนี้ หลายๆอย่างที่เกิดขึ้น ผ่านมาให้บทเรียน ทำให้รู้สึกไม่อยากมีแฟนหรือสามี ไม่ต้องการงานแต่งงาน หรือผู้ชายมาเติมชีวิตคู่ แต่กลับต้องการลูก ที่เรารักแบบไม่มีเงื่อนไข อยากดูแลเขา

เอาเรื่องนี้หลักๆนะคะ ส่วนเรื่องพ่อแม่เราดูแลอยู่แล้ว บางทีท่านด้วยซ้ำถามจี้เราว่าเมื่อไหร่จะมีลูก เราก็แกมหยอกไป ว่าเอาแต่ลูกนะ ไม่มีแฟน

อยากแชร์ค่ะ ว่ามีผู้หญิงยุคนี้เยอะมั๊ยคะ ที่คิดแบบนี้

เราจะ 30 แล้วค่ะ วางแผนเรื่องเงินเก็บ ค่าเทอม จิปาถะของเด็กทารกแล้ว รอดแน่นอนค่ะ แต่อีกแง่คือรู้สึกเหมือนเราเห็นแก่ตัว ที่จะให้เด็กเกิดมาไม่มีพ่อ? และอีกแง่ ผู้ชายที่เคยคบ ก็ไม่เคยมีใครเลยที่เราพอดีกับเค้าหรือเค้าพอดีกับเรา สุดท้ายก็เลิกกัน ทะเลาะกัน

อยากจะฮาว่ามุ่งหน้าเข้าหาธรรมเลยดีมั๊ย แต่เอาเข้าจริงก็หัวเราะไม่ออกอ่ะ