สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นเรื่องจริงของ จขกท เอง ถ้าใช้คำผิดพลาดหรือภาษาไม่สุภาพต้องขอโทษด้วยนะค่ะ
คือเราอายุประมาณ21 กำลังเรียนอยู่ปี3 มีโอกาศได้รู้จักผช.คนหนึ่งเขาทำงานเเล้ว อายุประมาณ 26 เราก็คุยกันมาเรื่อยๆประมาณครึ่งปีกว่าๆรวมระยะเวลาทั้งหมด เเล้วทีนี้พี่เค้าบอกเราว่าเค้าจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ เเรกๆที่ไปก็เหมือนเดิมค่ะเรายังคุยยังติดต่อกันเป็นปกติ เเต่พอเข้าเดือนที่สองเราเริ่มคุยกันน้อยลงอาจเป็นเพราะเวลาที่ต่าง เราก็พยายามเข้าใจ เเต่เพราะความคิดถึงอยากคุยทำให้เรานอนประมาณตี4-5เกือบทุกวัน เพราะรอเขาเเต่เขาก็ไม่ได้ให้เวลาเราเท่าเเรกๆ มันทำให้เราเริ่มเหนื่อยในความสัมพันธ์หลายๆครั้ง เพราะเราเป็นเเค่คนคุย ไม่ใช่เเฟน ทะเลาะกันจนเราบอกเลิกคุยดีไหมพี่เค้าก็เหมือนรั้งเราไว้ จนวันนหนึ่งเราตื่นขึ้นมาเห็นพี่เค้าโพสรูปคู่ผญ.ลงในเฟสบุ๊ค วันนั้นเราเสียใจเเละงงมากว่าเกิดอะไรขึ้นโดยที่เราหายไป1วันเต็มๆพยายามคิดบวกว่านั่นคือเพื่อนพี่เค้า เเต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนเราหายก็คือ ไม่มีเเม่เเต่คำทักทายคำถามหาว่าเราหายไปไหน จนวันต่อมาเราทนไม่ไหวเลยส่งเพลงไปให้เขาเพลงนึง เเละช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราสอบพอดีทำให้เรายิ่งเครียดเเละอ่านหนังสือหนักมาก จนคืนนั้นเค้าโทรมาหาเรา2สายเเต่เพราะอ่านหนังสือเลยปิดเสียงโทรศัพท์ไว้เเละเผลอหลับไปเลยไม่ได้รับ พอเราตื่นเราเลยส่งข้อความไปเเต่ไม่มีการตอบรับใดๆจนถึงตอนนี้เค้าก็ไม่ตอบเเละหายไปเค้าไปเที่ยวเค้าโพสทุกอย่างเราเห็นหมดเค้าไม่บลอคเฟสไอจีหรือไลน์เรา เรามั่นใจว่าเค้าเห็นทุกข้อความที่เราส่งไปเเต่เราเเค่ไม่เข้าใจทำไมเค้าถึงไม่ตอบ อย่างน้อยเเค่บอกว่าเรายังควรรอเค้าอยู่รึเปล่า ทั้งที่ก่อนหายไปเค้ายังโทรมาอยู่เลย เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทำอะไรผิดได้เเต่รอเค้าไปเรื่อยๆเเบบไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เราส่งข้อความไปเยอะมากจนเรารู้สึกไร้ค่าเหมือนเราเรียกหาความรักกับความว่างเปล่าที่จะไม่ตอบรับเรากลับมา..
ทำไมผู้ชายถึงเลือกที่จะหายไปโดยไม่กล่าวอะไร?
คือเราอายุประมาณ21 กำลังเรียนอยู่ปี3 มีโอกาศได้รู้จักผช.คนหนึ่งเขาทำงานเเล้ว อายุประมาณ 26 เราก็คุยกันมาเรื่อยๆประมาณครึ่งปีกว่าๆรวมระยะเวลาทั้งหมด เเล้วทีนี้พี่เค้าบอกเราว่าเค้าจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ เเรกๆที่ไปก็เหมือนเดิมค่ะเรายังคุยยังติดต่อกันเป็นปกติ เเต่พอเข้าเดือนที่สองเราเริ่มคุยกันน้อยลงอาจเป็นเพราะเวลาที่ต่าง เราก็พยายามเข้าใจ เเต่เพราะความคิดถึงอยากคุยทำให้เรานอนประมาณตี4-5เกือบทุกวัน เพราะรอเขาเเต่เขาก็ไม่ได้ให้เวลาเราเท่าเเรกๆ มันทำให้เราเริ่มเหนื่อยในความสัมพันธ์หลายๆครั้ง เพราะเราเป็นเเค่คนคุย ไม่ใช่เเฟน ทะเลาะกันจนเราบอกเลิกคุยดีไหมพี่เค้าก็เหมือนรั้งเราไว้ จนวันนหนึ่งเราตื่นขึ้นมาเห็นพี่เค้าโพสรูปคู่ผญ.ลงในเฟสบุ๊ค วันนั้นเราเสียใจเเละงงมากว่าเกิดอะไรขึ้นโดยที่เราหายไป1วันเต็มๆพยายามคิดบวกว่านั่นคือเพื่อนพี่เค้า เเต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนเราหายก็คือ ไม่มีเเม่เเต่คำทักทายคำถามหาว่าเราหายไปไหน จนวันต่อมาเราทนไม่ไหวเลยส่งเพลงไปให้เขาเพลงนึง เเละช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราสอบพอดีทำให้เรายิ่งเครียดเเละอ่านหนังสือหนักมาก จนคืนนั้นเค้าโทรมาหาเรา2สายเเต่เพราะอ่านหนังสือเลยปิดเสียงโทรศัพท์ไว้เเละเผลอหลับไปเลยไม่ได้รับ พอเราตื่นเราเลยส่งข้อความไปเเต่ไม่มีการตอบรับใดๆจนถึงตอนนี้เค้าก็ไม่ตอบเเละหายไปเค้าไปเที่ยวเค้าโพสทุกอย่างเราเห็นหมดเค้าไม่บลอคเฟสไอจีหรือไลน์เรา เรามั่นใจว่าเค้าเห็นทุกข้อความที่เราส่งไปเเต่เราเเค่ไม่เข้าใจทำไมเค้าถึงไม่ตอบ อย่างน้อยเเค่บอกว่าเรายังควรรอเค้าอยู่รึเปล่า ทั้งที่ก่อนหายไปเค้ายังโทรมาอยู่เลย เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทำอะไรผิดได้เเต่รอเค้าไปเรื่อยๆเเบบไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เราส่งข้อความไปเยอะมากจนเรารู้สึกไร้ค่าเหมือนเราเรียกหาความรักกับความว่างเปล่าที่จะไม่ตอบรับเรากลับมา..