พอดีว่าเราเพิ่งจบม.6มา แล้วมาเรียนต่อที่กทม. ที่มาอยู่กับพี่ เพราะว่าจะได้ช่วยเหลือกัน แบ่งเบาภาระพ่อแม่ พ่อกับแม่เลยให้มาอยู่ด้วย ก่อนจะมาเลย ก็มาทำงานอยู่2-3เดือน ก่อนเปิดเรียน ทำงานมาเดือนแรกได้เงินเดือนประมาณ7,000บาท แล้วพี่ก็ขอไป6,000บาท เหลือให้เราแค่1,000กว่าบาท เดือนแรกๆเราก็อดกินอดอยาก ขอแม่บ้างเพราะเพิ่งมาทำงาน ขอพี่น้อยมาก(น้อยมากๆ) เราก็เข้าใจน๊ะเดือนแรกก็ช่วยเค้าเพราะเรามาอาศัยเค้า ทุกวันหยุดเราก็ซักเสื้อผ้าทุกครั้ง จานเราก็ล้างให้ เค้าไม่ค่อยได้ล้างจานซักเสื้อผ้าเลย แล้วปีที่แล้วเค้าเข้าโรงบาล ค่าโรงบาลก็หลายบาท แล้วเค้าบอกกับเราว่ายืมไปจ่ายค่าโรงบาล เราก็ให้เพราะเค้าเป็นพี่ เราต้องช่วยๆกัน แล้วเค้าก็บอกว่า”ผ่านเดือนนี้ไปก็สบายแล้วแหละ” บอกให้เราทนไปก่อนน๊ะ เราก็ไม่ว่าอะไรหรอก แล้วเงินที่เหลือก็มีมาขอเราบ้าง แล้วเดือนนั้นเราก็จะโทรไปขอตังค์แม่ตลอด พอเงินเดือนต่อมาได้ประมาณ9,000กว่าบาท เค้าก็ขอไปอีก8,000บาท เราก็เหลืออยู่1,000กว่าบาทเหมือนเดิม แล้วก็มาขอเราตลอด เค้าบอกว่าเอาไปจ่ายค่าโรงบาลยังไม่หมด เราก็โอเคแหละ ไม่เป็นไร แล้วก็บอกเราอีกเหมือนเดิมว่า เดือนนี้จะเป็นเดือนสุดท้ายแล้วแหละ ทนก่อนน๊ะ เราก็โอเค ภายในเดือนก็จอตังค์เราเป็นประจำ เราต้องอดๆอยากๆไปทำงานทุกวัน แต่เราก็ไม่พูดอะไร บางครั้งสั่งของในเน็ตก็ทักมาในเฟสแล้วให้เราโอนไปจ่ายให้ เดือนนี่เราก็โทรไปขอแม่ประจำเหมือนเดิม เพราะเราไม่มีจริงๆ แล้วบางครั้งพี่เราก็ชอบให้เราไปยืมเงินกับญาติๆเพราะถ้าเราขอทุกคนก็จะให้จะไม่ว่าอะไร เพราะเค้าเข้าใจ แล้วเวลาพี่เราจะโทรไปยืมเงินใครก็จะใช้ชื่อเราอ้างเกือบทุกครั้ง แล้วแม่เราต้องขายข้าวในเล้าเพื่อเอามาให้พี่เป็นหมื่นเพื่อเอาไปจ่ายค่าโรงบาล เพราะมันไม่หมดสักที เราก็ไม่รู้น๊ะว่าเอาไปจ่ายอะไรบ้าง พอแม่ให้เงินพี่ไปจ่ายเราก็คิดในใจว่าเราคงไม่ต้องลำบากมากแล้วแหละ แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม แล้วบางครั้งอยากกินชาบูแล้วชวนเราบอกว่าให้เราจ่าย เราก็แอบงง ทั้งๆที่ชวนแต่ทำไมให้เราจ่ายฝ่ายเดียว พอมาเดือนที่3เราเริ่มต้องไปทำกิจกรรมที่ม.แล้ว เราก็ต้องใช้ตังค์เราก็ไปม.เกือบทุกวัน ไปรับน้องที่ม. แต่เราก็ยังทำงานอยู่ แต่เค้าก็มีขอตังค์ไปทำงานบ้างเกือบทุกวันตั้งแต่เดือนแรกๆอยู่แบบนี้ (งงป่ะ?) คือเวลาเราไปม.เราจะต้องตื่นตี5 แล้วใช้เงินในการเดินทางมาในช่วงนี้ เกือบๆ200บาท แต่ทุกวันนี้ก็ประมาณ100กว่าบาท ก็ยังเยอะอยู่ดี พอเดือนนี้เราออกจากงานก็ไม่มีงานทำแล้ว แล้วเราก็ได้ไปช่วยลุงทำงานวันเสาร์อาทิตย์แทนได้มาอาทิตย์ละ1,000กว่าบาท ก็พอใช้แหละ ถ้าพี่ไม่ขอ เราก็มีขอตังค์แม่อยู่บ้าง แต่น้อยลง แต่พี่ก็จะพยายามให้เราไปขอเงินคนนั้นคนนี้เหมือนเดิม ซึ่งเราเคยขอเงินใครแบบนั้น ต้องแต่มาอยู่กทม. เราก็ไม่รู้ว่าเค้าเอาไปทำอะไรบ้าง แต่เรารู้ว่าเค้าโกหกเราตลอดเวลาเค้าขอตังค์กับเราว่าจะเอาไปจ่ายค่าห้อง เงินไม่พอ เราก็คิดว่าหนี้จะหมดก็ไม่หมดสักที บางทีเราก็เหนื่อยมาก เราต้องเหนื่อยเรื่องเรียนไม่พอ ต้องเหนื่อยหาตังค์ให้พี่ใช้ตลอด เราควรจะเป็นคนขอเค้าไม่ใช่หรอ? เราไม่ค่อยมีฐานะเท่าไหร่ แต่พอมีพอกิน บางทีเราก็เห็นเค้าสั่งซื้อนู่นสั่งซื้อนี่มาตลอด เค้าไม่เคยประหยัดช่วยเราเลย แรกๆเราไม่กล้าบอกแม่เลย หลังๆมาเราไม่ไหวแล้ว เราเลยระบายกับเค้า แต่เราก็บอกว่าไม่ต้องไปว่าไปด่าพี่น๊ะแม่ตลอด เพราะเราไม่อยากมีปัญหา แล้วแม่ก็พูดเสมอว่าอดทนน๊ะ สู้เพื่อพ่อเพื่อแม่น๊ะ เราก็สงสารพ่อแม่มาก แล้วเวลาจะไปหาเพื่อนจะไปเที่ยวต้องมาขอตังค์เราตลอด บางทีเราก็เหนื่อย แต่เราเป็นคนไม่แสดงออก แล้วเกือบๆทุกๆวันชอบโทรมาขอตังค์ทั้งๆที่เราเรียนอยู่ บางทีเราก็ไปทำงานกับลุงก็โทรมาให้โอนตังค์ให้ตลอด ไม่มีตังค์กินข้าว เราก็สงสาร ยังไงก็พี่เราก็พยายามโอนให้ ทั้งที่เราไม่มีก็ช่าง แล้วเวลาขอตังค์ไปเที่ยวก็ไม่เคยจะคิดว่าเราต้องใช้เงินเพื่อไปเรียน ก็เหลือให้เราแค่ร้อยกว่าบาท แค่ค่ารถก็หมดไปร้อยกว่าบาทแล้ว บางวันเราไม่ได้ข้าวทั้งวัน กลับห้องมาก็ดึก ประมาณทุ่มสองทุ่มเกือบทุกวัน บางทีเพื่อนเราชวนไปนู่นไปนี่เราก็ไม่ได้ไปเพราะไม่มีตังค์ ถ้าเค้าไม่ขอตังค์เรา เราก็สามารถไปนู่นไปนี่ได้ตลอด แต่ไม่มีไง ไม่รู้จะทำยังไงดีเลย เหนื่อยมาก แล้ววันหยุดก็ชอบใช้ให้เราทำนู่นทำนี่ให้ อะไรก็ไม่ได้ทำ ไปทำแต่งานทุกวันในห้องแอร์ แต่เราต้องเดิน ตากแดด ตากฝนตลอด เราไม่รู้จะทำไงดีเลย อธิบายไม่ถูกเลย เราอยากอยู่หอมากแต่ไม่มีตังค์ ต้องเก็บตังค์ก่อน ถ้าพี่ไม่ขอเราก็มีเงินเก็บหลายหมื่นแล้วแหละ แต่นี่คือขอเกือบทุกวัน ล่าสุดเราให้ไปเมื่อวาน1,100บาท พอมาวันนี้ก็โทรมาขอตังค์เราอีกคืออะไร ช่วยด้วย!!!!
ทำไงดีเมื่อพี่ขอตังค์ทุกๆวัน ทั้งๆที่เรายังเรียนอยู่ แต่เขาทำงานแล้ว