ครั้งหนึ่งฉันไม่กลัวความรัก

วันนี้ไล่อ่านคอมเมนท์ของเพื่อนไปเลื่อยเปื่อย ก็เจอเฟสบุ๊คเพื่อนเก่านึงที่เคยคิดไปไกลเกินกว่าเพื่อน มันก็ทำให้ย้อนคิดไปได้ว่าในวัยนึงเราเคยคิดความรักช่างหอมหวานเหมือนโลกในนิทาน ซึ่งมันก็บอกเลยว่าในตอนนี้เมื่อคิดแล้วเราก็ยังยิ้มให้กับความรู้สึกดีๆตอนนั้นอยู่ จนอยากจะย้อนไปอยู่ในเวลานั้นอีกครั้ง

เพระเมื่อเวลาผ่านไปจนเราโตขึ้นมาเราก็ไม่ได้มองความรักเหมือนเดิมอีกแล้ว เรากลับมองความรักว่าเป็นสิ่งที่เราโหยหาแต่มันก็อันตรายเหมือนแมงเม่ากับกองไฟที่ต่างก็เรียกร้องและโหยหากันและกัน มีความงานอยู่ชั่วคราวสุดท้ายแมงเม่าก็ต้องถูกแผดเผ่า กองไฟก็ต้องมอดดับลง ทิ้งไว้แค่ความบอบซ้ำของทั้งสองฝ่าย

ในมุมนึงก็ยังอยากเป็นแมงเม่าที่พร้อมจะบินเข้าไประบำในกองไฟอีกครั้งแต่เมื่อเราโตขึ้นประสบณ์มากขึ้นก็ทำให้เรามีบทเรียนจนรู้สึกว่าจะไม่ยอมกลับไปช้ำซ้ำๆอีกแล้ว