สวัสดีครับ ผมมีปัญหาอยากจะถามให้แน่ใจแล้วนำไปใช้จริงครับ
ผมชื่อนนอายุ15จะ16วันที่ 13 เดือนตุลาคมนี้ ผมโดนทางโรงเรียนแจ้งให้ไปเซ็นใบลาออกตั้งแต่2เดือนที่ผ่านมา ผมโดนไล่ออกเพราะตัวผมเองครับ
>เกิดเพราะ.
ผมมีปัญหาทางครอบครัว
ทั้งทาง มารดาและบิดาของผม
ผมเป็นพี่คนโตครับ มีน้องสาวหนึ่งคน เป็นน้องคนละแม่ แล้วพ่อผมกับแม่น้องก็หย่ากันตอนผมอยู่ ม.3กำลังจะจบ พ่อกับน้องและตัวผมเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
จากนั้นพ่อผมก็เปลี่ยนไป
เริ่มดูแลตัวเอง (นี่ก็ดีครับ) แต่ พ่อชอบเที่ยวกินเหล้าตอนกลางคืนทุกวัน ทำให้ผมกับน้องต้องอยู่2คน เช้าวันต่อไปต้องไปรร พ่อก็ไม่กลับบ้านครับ นั้นก็อีก1สาเหตุที่ทำให้ผมกับน้องไปรร.สายทุกวัน เพราะต้องเดินไป ผมและน้องไม่สามารถพูดอะไรกับพ่อได้เลยครับ
หลังๆมาน้องเริ่มซึมและร้องไห้ประจำครับ
น้องชอบมาเล่าความรู้สึกและสิ่งที่ตนเองคิดอยู่เสมอให้ผมฟัง
น้องคิดถึงแม่มากครับ
อยากให้ครอบครัวกลับมาเป็นเหมือนเดิม ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้แล้ว ฝ่ายแม่และพ่อต่างมีคนใหม่แค่ฝ่ายพ่อผมไม่นำคนใหม่เข้าบ้านเลย
จากนั้นผมก็รู้สึกซึมตามน้องไปด้วยแล้วก็สงสารน้องมากๆครับ เพราะผมก็เจอมาก่อนหน้านี้โดยแม่แท้ๆของผมเองที่ทิ้งผมไปตั้งแต่เล็ก ผมเข้าใจความรู้สึกน้องดีเลยครับผมไม่อยากให้น้อง รับรู้ถึงความรู้สึกนี้เลย
ผ่านไปนานเข้าจน ผมเริ่มชินและได้เข้าเรียน ม.4 น้องเข้าม.1 คนละโรงเรียน
ผมเดินทางไปเองและน้องต้องรอพ่อมาและรับไปส่งรร
ตอนนั้นผมคิดว่า ชีวิตใหม่กำลังเริ่มขึ้น
เพื่อนใหม่ และ โรงเรียนใหม่ อาจจะทำให้ผมดีขึ้น และเรียนต่อไป
ไม่เป็นเช่นนั้นครับพ่อก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม จนผมต้องไปส่งน้องก่อนตัวเองจะไปรร ผมนั่งรถ2แถวครับ แต่รรน้องกับผมมันไปคนละทางและไกลจากบ้านมาก ทำให้ผมเริ่มมารร.สายอีกครั้ง อยู่โรงเรียนผมเงียบครับเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ต่างจากที่ผมคิดเพื่อนในรร.ใหม่ต่างพากันมีฐานะแต่พูดจาและการกระทำในแต่ละครั้งทำให้ผม อึ้งและไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ผมโดนด่าและโดนทำร้ายครับเพราะการเข้าใจผิดและไม่ยอมให้ลอกงาน เป็นแบบนั้นอยู่บ่อยครั้งจนผมทนไม่ไหว เลยบอกพ่อไป พ่อผมให้คำปรึกษามาว่า นั้นละสังคม ผมต้องพยายามเข้ากับมันให้ได้ ถ้าผมคิดแค่นั้นก็ทำอะไรไม่สำเร็จ ผมรับฟังครับและนำไปใช้ ผมกล้าที่จะพูดและช่วยเหลือเพื่อนๆในเวลาที่พวกเขาทำไม่ได้ และผมก็ให้เขาลอกด้วย แต่มันไม่มีไรดีขึ้นเลยครับ ผมก็ยังคงมารร.สายและ เพื่อนก็ทำร้ายผม จนครั้งสุดท้ายที่โดนทำร้าย ผมไม่กล้าแม้แต่เจอหน้าพ่อของตนเอง ผมไม่อยากให้ท่านมองผมว่าอ่อนแอ ผมไม่เข้าเรียนในวันนั้น จู่ๆแม่น้องก็ติดต่อมาที่ผมว่าแม่อยู่ต่างจังหวัด แม่อยากกลับมาเจอน้อง อยากให้ผมไปหาแม่และพาแม่มา ตอนนั้นผมดีใจและคิดแค่ว่า ผมจะต้องไป ไม่ว่ายังไงผมจะทำให้น้องและแม่เจอกัน ผมไม่อยากให้น้องเสียใจอีกแล้วครับ ผมตัดสินใจไปหาแม่ที่ต่างจังหวัด เมื่อไปถึงผมก็ให้แม่มาหาที่ที่นัดกันไว้ ผมเห็นแม่ผมดีใจมากครับแม่ไม่ต่างไปจากเดิมเลย ท่านเป็นผู้เลี้ยงดูผมตั้งแต่เล็ก ตั้งแต่แม่ผมทิ้งไป ผมรักท่านมากครับแต่ท่านมาพร้อมกับคนใหม่ นั้นทำให้ผมกังวลว่าจะพาไปเจอน้องดีไหม น้องจะรู้สึกอย่างที่ผมรู้สึกหรือเปล่า นั้นก็ทำให้ผมอยู่กับแม่จนเวลาเลยผ่านไป ทางพ่อติดต่อมาว่า น้องเข้าโรงพยาบาล เนื่องจากเป็นความดัน ใช่ครับหมอบอกว่าเกิดจากการคิดและการกินของน้อง น้องผมเป็นคนอ้วนครับ น้ำหนักตอนนี้80จะ90แล้ว ผมทิ้งความกังวลแล้วพาแม่ไปหาน้องที่โรงพยาบาล แต่ความยากลำบากก็เกิดขึ้นเพราะแม่ไม่อยากที่จะเจอพ่อผมก็ต้องพาไปเวลามี่มันไม่ตรงกัน
จนแม่ได้พบน้อง แม่กอดน้อง แล้วน้องก็ร้องไห้ แม่เล่าให้น้องฟังว่าผมมาแม่มาหาน้อง น้องยิ้มทั้งน้ำตาแล้วมองมาที่ผม ผมยิ้มกลับแล้วพยักหน้าให้ ภาพนั้นยังติดตาผมเสมอ ผมรู้สึกดีใจและ สบายใจครับที่เห็นแบบนี้แล้ว แต่ยังไงซะแม่กับคนใหม่ก็ต้องพากันไปหาที่อยู่ใน จังหวัดนี้. ผมก็เป็นผู้เฝ้าน้องครับ ยังไงเราก็ได้อยู่กันสองคนอยู่ดี แต่พ่อและแม่ก็จะพลัดมาดูน้องถามน้องอยู่เรื่อยๆ จนน้องเริ่มดีขึ้นและกลับบ้าน(แม่)ทางรร.ของผมได้ติดต่อแจ้งมายังพ่อว่าให้ไปเซ็นใบลาออก ซึ่งตอนนั้นผมยุกะแม่ที่คอนโดแห่งนึง และน้อง และคนใหม่ของแม่ เวลาล่วงเลยผ่านไป1เดือนพ่อเหมือนจะกลับบ้าน กลับอยู่บ้านไม่ค่อยที่จะออกไปไหน แล้วพ่อก็ติดต่อมา ผมเล่ารายละเอียดให้พ่อฟังแล้วผมบอกว่า ยังไงผมก็อยากเรียนต่อ ผมชอบที่จะเรียนและอยากเรียนต่อครับ พ่อตกลงแล้วอยากให้กลับมา ผมสงสัยครับว่า
*****
*จะต้องทำยังไง ควรไปเซ็นใบลาออกดีมั้ย
*แล้วถ้าจะเข้าเทอม2ในเดือนพฤจิกายนนี้ในโรงเรียนอื่น จะต้องทำไง แล้วต้องเตรียมอะไรบ้างครับ
แล้วผมมีสิทธิ์ที่จะได้เรียนต่อเทอม2ไหม
———--ช่วยหน่อยนะครับ————-
ขอบคุณมากๆๆครับ
ออกจากโรงเรียนไม่ได้แจ้งลาออก อยากเรียนต่อเทอม2 ทำยังไงครับ
ผมชื่อนนอายุ15จะ16วันที่ 13 เดือนตุลาคมนี้ ผมโดนทางโรงเรียนแจ้งให้ไปเซ็นใบลาออกตั้งแต่2เดือนที่ผ่านมา ผมโดนไล่ออกเพราะตัวผมเองครับ
>เกิดเพราะ.
ผมมีปัญหาทางครอบครัว
ทั้งทาง มารดาและบิดาของผม
ผมเป็นพี่คนโตครับ มีน้องสาวหนึ่งคน เป็นน้องคนละแม่ แล้วพ่อผมกับแม่น้องก็หย่ากันตอนผมอยู่ ม.3กำลังจะจบ พ่อกับน้องและตัวผมเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
จากนั้นพ่อผมก็เปลี่ยนไป
เริ่มดูแลตัวเอง (นี่ก็ดีครับ) แต่ พ่อชอบเที่ยวกินเหล้าตอนกลางคืนทุกวัน ทำให้ผมกับน้องต้องอยู่2คน เช้าวันต่อไปต้องไปรร พ่อก็ไม่กลับบ้านครับ นั้นก็อีก1สาเหตุที่ทำให้ผมกับน้องไปรร.สายทุกวัน เพราะต้องเดินไป ผมและน้องไม่สามารถพูดอะไรกับพ่อได้เลยครับ
หลังๆมาน้องเริ่มซึมและร้องไห้ประจำครับ
น้องชอบมาเล่าความรู้สึกและสิ่งที่ตนเองคิดอยู่เสมอให้ผมฟัง
น้องคิดถึงแม่มากครับ
อยากให้ครอบครัวกลับมาเป็นเหมือนเดิม ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้แล้ว ฝ่ายแม่และพ่อต่างมีคนใหม่แค่ฝ่ายพ่อผมไม่นำคนใหม่เข้าบ้านเลย
จากนั้นผมก็รู้สึกซึมตามน้องไปด้วยแล้วก็สงสารน้องมากๆครับ เพราะผมก็เจอมาก่อนหน้านี้โดยแม่แท้ๆของผมเองที่ทิ้งผมไปตั้งแต่เล็ก ผมเข้าใจความรู้สึกน้องดีเลยครับผมไม่อยากให้น้อง รับรู้ถึงความรู้สึกนี้เลย
ผ่านไปนานเข้าจน ผมเริ่มชินและได้เข้าเรียน ม.4 น้องเข้าม.1 คนละโรงเรียน
ผมเดินทางไปเองและน้องต้องรอพ่อมาและรับไปส่งรร
ตอนนั้นผมคิดว่า ชีวิตใหม่กำลังเริ่มขึ้น
เพื่อนใหม่ และ โรงเรียนใหม่ อาจจะทำให้ผมดีขึ้น และเรียนต่อไป
ไม่เป็นเช่นนั้นครับพ่อก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม จนผมต้องไปส่งน้องก่อนตัวเองจะไปรร ผมนั่งรถ2แถวครับ แต่รรน้องกับผมมันไปคนละทางและไกลจากบ้านมาก ทำให้ผมเริ่มมารร.สายอีกครั้ง อยู่โรงเรียนผมเงียบครับเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ต่างจากที่ผมคิดเพื่อนในรร.ใหม่ต่างพากันมีฐานะแต่พูดจาและการกระทำในแต่ละครั้งทำให้ผม อึ้งและไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ผมโดนด่าและโดนทำร้ายครับเพราะการเข้าใจผิดและไม่ยอมให้ลอกงาน เป็นแบบนั้นอยู่บ่อยครั้งจนผมทนไม่ไหว เลยบอกพ่อไป พ่อผมให้คำปรึกษามาว่า นั้นละสังคม ผมต้องพยายามเข้ากับมันให้ได้ ถ้าผมคิดแค่นั้นก็ทำอะไรไม่สำเร็จ ผมรับฟังครับและนำไปใช้ ผมกล้าที่จะพูดและช่วยเหลือเพื่อนๆในเวลาที่พวกเขาทำไม่ได้ และผมก็ให้เขาลอกด้วย แต่มันไม่มีไรดีขึ้นเลยครับ ผมก็ยังคงมารร.สายและ เพื่อนก็ทำร้ายผม จนครั้งสุดท้ายที่โดนทำร้าย ผมไม่กล้าแม้แต่เจอหน้าพ่อของตนเอง ผมไม่อยากให้ท่านมองผมว่าอ่อนแอ ผมไม่เข้าเรียนในวันนั้น จู่ๆแม่น้องก็ติดต่อมาที่ผมว่าแม่อยู่ต่างจังหวัด แม่อยากกลับมาเจอน้อง อยากให้ผมไปหาแม่และพาแม่มา ตอนนั้นผมดีใจและคิดแค่ว่า ผมจะต้องไป ไม่ว่ายังไงผมจะทำให้น้องและแม่เจอกัน ผมไม่อยากให้น้องเสียใจอีกแล้วครับ ผมตัดสินใจไปหาแม่ที่ต่างจังหวัด เมื่อไปถึงผมก็ให้แม่มาหาที่ที่นัดกันไว้ ผมเห็นแม่ผมดีใจมากครับแม่ไม่ต่างไปจากเดิมเลย ท่านเป็นผู้เลี้ยงดูผมตั้งแต่เล็ก ตั้งแต่แม่ผมทิ้งไป ผมรักท่านมากครับแต่ท่านมาพร้อมกับคนใหม่ นั้นทำให้ผมกังวลว่าจะพาไปเจอน้องดีไหม น้องจะรู้สึกอย่างที่ผมรู้สึกหรือเปล่า นั้นก็ทำให้ผมอยู่กับแม่จนเวลาเลยผ่านไป ทางพ่อติดต่อมาว่า น้องเข้าโรงพยาบาล เนื่องจากเป็นความดัน ใช่ครับหมอบอกว่าเกิดจากการคิดและการกินของน้อง น้องผมเป็นคนอ้วนครับ น้ำหนักตอนนี้80จะ90แล้ว ผมทิ้งความกังวลแล้วพาแม่ไปหาน้องที่โรงพยาบาล แต่ความยากลำบากก็เกิดขึ้นเพราะแม่ไม่อยากที่จะเจอพ่อผมก็ต้องพาไปเวลามี่มันไม่ตรงกัน
จนแม่ได้พบน้อง แม่กอดน้อง แล้วน้องก็ร้องไห้ แม่เล่าให้น้องฟังว่าผมมาแม่มาหาน้อง น้องยิ้มทั้งน้ำตาแล้วมองมาที่ผม ผมยิ้มกลับแล้วพยักหน้าให้ ภาพนั้นยังติดตาผมเสมอ ผมรู้สึกดีใจและ สบายใจครับที่เห็นแบบนี้แล้ว แต่ยังไงซะแม่กับคนใหม่ก็ต้องพากันไปหาที่อยู่ใน จังหวัดนี้. ผมก็เป็นผู้เฝ้าน้องครับ ยังไงเราก็ได้อยู่กันสองคนอยู่ดี แต่พ่อและแม่ก็จะพลัดมาดูน้องถามน้องอยู่เรื่อยๆ จนน้องเริ่มดีขึ้นและกลับบ้าน(แม่)ทางรร.ของผมได้ติดต่อแจ้งมายังพ่อว่าให้ไปเซ็นใบลาออก ซึ่งตอนนั้นผมยุกะแม่ที่คอนโดแห่งนึง และน้อง และคนใหม่ของแม่ เวลาล่วงเลยผ่านไป1เดือนพ่อเหมือนจะกลับบ้าน กลับอยู่บ้านไม่ค่อยที่จะออกไปไหน แล้วพ่อก็ติดต่อมา ผมเล่ารายละเอียดให้พ่อฟังแล้วผมบอกว่า ยังไงผมก็อยากเรียนต่อ ผมชอบที่จะเรียนและอยากเรียนต่อครับ พ่อตกลงแล้วอยากให้กลับมา ผมสงสัยครับว่า
*****
*จะต้องทำยังไง ควรไปเซ็นใบลาออกดีมั้ย
*แล้วถ้าจะเข้าเทอม2ในเดือนพฤจิกายนนี้ในโรงเรียนอื่น จะต้องทำไง แล้วต้องเตรียมอะไรบ้างครับ
แล้วผมมีสิทธิ์ที่จะได้เรียนต่อเทอม2ไหม
———--ช่วยหน่อยนะครับ————-
ขอบคุณมากๆๆครับ