ณ วันนี้...อยากมีหนทาง...เริ่มสร้างชีวิตใหม่...เมื่อหลงผิดมานาน

มีใครไหมครับ...ที่เรียนไกล...เกิน...กว่าความเป็นไป...ของตัวเรา...แต่ต้องมา...อยู่...กับ...การงาน...อีกฟาก
ผม...หลงเรียน...ให้เวลากับมันน้อย...น้อย...มีอคติ...กับ...สิ่งแวดล้อม...และหลีกหนี...ที่สังคมที่เรียน...ผมทำตัวบาครั้งไร้สติ...โหลดโปรแกรม...โหลดสื่อการสอน...เพื่อหวังเพื่ออนาคต...แต่มาตอนนี้ผม...เวลาเรียนรู้น้อย...เพราะต่อไปต้องมีชีวิตพึ่งตนเอง...เพราะเงินที่เข้าเรียนก็พ่อแม่ส่งเสียผมไม่เคยอยู่ปัจจุบัน...ผมจะยึดติดกับอนาคต...แต่กลับไม่เป็นที่คิด...ตอนนี้ผมพึ่งหาทำงานครั้งแรก...เพื่อหาประสบการณ์ในชีวิต...ซึ่งผลของการกระทำของผมในวันนั้น...ส่งถึงวันนี้...ผมไม่อาจ...ใช้ชีวิต...กับคนรอบข้างได้...ไม่เชื่อฟังคำสั่ง...ทำวันนี้พรุ่งนี้ลืม...ทำงานขาดระบบ...บางครั้งสร้างภาพลักษณ์ที่เสื่อมเสีย...งานเดินช้า(เหตุให้ผู้อื่นมีภาระงานที่มากกว่า)...ไม่ระเบียบ...งานไม่รัดกุม
...ในความรู้สึกผม...การทำงานของผม...ไม่เหมาะกับค่าตอบแทน
.
.
ซึ่งผมพยามปรับตัว...ปรับการทำงาน...ผมก็รู้สึกว่าการทำงานไม่ดีขึ้นอยู่ดี
ซึ่งถ้าผมเลิกทำงานนี้...จะเริ่มหาทำงานที่...บ่มเพาะ...จากการเข้าสังคม...การรับฟัง...การใส่ใจ...งานแบบไหนที่จะพอไต่ระดับ...สู่ระดับอื่น