เราเป็นคนที่ติดเพื่อนเคยมีกลุ่มมีแก๊งมีเพื่อนสนิทไม่เคยอยู่ตัวคนเดียวแต่ตั้งแต่เข้ามหาลัยสิ่งที่เราคิดเราฝันวูบดับเลยรู้ซึ้งตอนปลายๆปี1
เทอม 2 ก่อนเข้ามหาลัยเคยมีคนบอกว่าชีวิตมหาลัยต้องอยู่คนเดียวให้ได้ต้องเจออะไรอีกเยอะเราก้คิดไม่มีใครอยู่คนเดียวได้หรอกไปไหนทำไรคนเดียวมันก้ต้องมีเพื่อนบ้างแหละเราก้เพิ่งเข้าใจเมื่อเจอกับตัวเอง
       เรามีเพื่อนสนิท4คนๆไปไหนไปกันตลอดทำไรก้ทำด้วยกัน เหี้_ก้เหี้_ด้วยกันผ่านอะไรกันมาเยอะแต่พอจบ ม.6 คนนึงไปเรียนที่อื่นอีกคนไม่เรียนเรากับเพื่อนสนิทอีก2คนเข้าเรียน ม.เดียวกัน คนแรกฟ้า(นามสมมติ) อีกคนสา(นามสมมต) •ฟ้าเรียนคนละสาขากับเรา แต่สากับเราสาขาเดียวกันห้องเดียวกัน ปี1 เทอม1 ก้โอเคทุกอย่างแฮปปี้มีความสุขมีเพื่อนกลุ่มใหญ่เรารู้จักเพื่อนใหม่คนนึง ชื่อนา (นามสมมติ) ก้คุยกันไปเรียนด้วยกันก้สนิทกันรวมทั้งสาด้วยเรา3คนตัวแทบติดกันส่วนมากเรากับสาจะไปอยู่ห้องนา ถ้าเรากับสากลับหอก้จะโทจะทักคุยกันตลอดทำให้เราสนิทกันมากไปไหนทำไรด้วยกันมีปัญหาก้ช่วยกัน จากที่เรามีกัน3คนก้เพิ่มมาอีกคนนึง คือ วา เริ่มมาสนิทกับพวกเรากลุ่มเราเลยมีกันทั้งหมด4 คน เรากับสาไปอยู่ไปนอนห้องนาบ่อยของอะไรก้อยู่นั้น แต่ปลายๆเทอม 1 มันก้เกิดเราก้ไปห้องนาปกติเราเคาะประตูหลายครั้งสามาเปิดประตูแบบไม่พอใจ (ตอนนั้นสาอยู่ห้องนา) เราก้ไม่โอเคเราเดินเข้าห้องไปเอาของแล้วก้อารมเสียเดินออกมาจากนั้นเราก้ไม่คุยกับสาเลย กับทุกคนก้ยังโอเค แต่เราก้ไม่ค่อยไปห้องนาเหมือนเมื่อก่อน คือ อึดอัด ไปก้ไม่มีใครสนใจเราเป็นคนที่ถ้ารู้สึกว่าเพื่อนไม่โอเคเราจะไม่พยายามยุ่งก้เริ่มห่างๆแต่ไปเรียนกันปกติเราแค่ไม่คุยกับสาคนเดียว2-3เราก้เริ่มห่างความรู้สึกยิ่งชัดมีแค่หน่อยคนเดียวที่พูดกับเราแค่ตอนเราจะออกจากห้องถามจะไปไหนก้นั้น เหมือนเราไปส่วนเกิน ปกติพวกเราจะเล่นไพ่กันทุกครั้งจะชวนแต่เข้าไปไม่มีใครพูดไม่มีใครชวนไม่มีใครสนใจ เราก้ถอยห่างโคตรเครียดเลย พยายามไม่คิดแต่ก้อดไม่ได้ จนมันชัดมีการออกค่ายชมรมไปเม้นชื่อกัน แต่ไม่มีชื่อเรา เราเม้นถามแต่คำตอบที่ได้คือ ไม่รู้คิดว่าเราไม่ไป คือปกติไปไหนไปกันชวนกันตลอด สตั้นเลยจ้า เราก้โพสระบาย วาทักมาเครียมันบอกเราเปลี่ยนไปทั้งๆที่เราก้เหมือนเดิมมันคงคิดว่าเป็นเพราะแฟนเรา (ตอนนั้นเรามีแฟน) เมื่อก่อนแฟนเราก้อยุ่กับเรากับเพื่อนเราเป็นแบบนี้มาตลอด แต่อยู่ๆบอกเราเปลี่ยนไป(ก้เครียกันเยอะจำไม่ได้) แล้วมันบอกว่ารอเรากลับมาเป็นเหมือนเดิม โอเคเราพยายามลืมทุกอย่างที่ผ่านมา พยายามเป็นเหมือนเดิม แต่เหมือนมีแต่เราวิ่งตามเพื่อนเหมือนไม่สนใจเราทักไปถามนาจะไปเรียนตอนไหนมันก้บอกสักพักเราบอกเดียวไปห้อง พอเราไปถึงมันไปเรียนกันแล้วไม่บอกสักคำโอเคไม่เป็นไร เราก้ทักไปบอกจองที่ให้ด้วย ไปถึงห้องเรียนเท่านั้นแหละ #ไม่มีที่สำหรับเรา จ้าาาซึ้งค้ะ เราจุกมากตอนนั้นไหนอ่ที่บอกรอกลับมาเป็นเหมือนเดิมนี่คือไรทั้งคาบเราไม่มีอารมเรียนเลยแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ทุกสายตามามองที่เรา เพื่อนคนนึงมันมองเราอย่างสงสารแล้วบอกให้ไปนั่งกับมัน แต่เราไม่ไปนั่งคนเดียวพยายามกลั้นน้ำตาทั้งคาบมันไม่ได้สนใจกันเลย นี่หรอเพื่อน เราเครียดแบบเสียสูนไปเลยอ่ยิ่งกว่าอกหักอีกเสียใจมากกว่าเรื่องแฟนอีกกว่าเราจะโอเคนานมากทุกวันนี้เรายังเครียดอยู่เลย เรายัง งง ไม่ได้ทะเลาะกันแต่กลายเป็นแบบนี้และมีแต่คำถามกูทำไรผิดก่อนหน้านี้ยังดีๆไม่มีปัญหาไรเลย ตั้งแต่นั้นเราก้เสียใจร้องไห้ทุกวันวันนึงไม่รุ้กี่ครั้งมันไม่ได้ง่ายเลย เราเหลวไหลมากท้อไม่อยากเรียนไม่อจากทำไรเลยรู้สึกตัวคนเดียว เวลาเรียนเราก้อยู่กับเพื่อนอีกคนนึง แต่ไม่สนิทอะไรกันมากพอเทอม2 พอได้อยู่กลุ่มใหม่ก้ทิ้งเราเฉย เราก้อยู่กับกลุ่มใหญ่ที่เคยอยู่ก้โอเคแต่ก้แค่แรกๆหลังๆก้เริ่มห่างเราก้ทำใจละ เราเลยถอย พอปี2เราก้อยู่อีกกลุ่มนึงแรกๆเราอึดอัดมากแต่พยายามทนๆไปรู้สึกเหมือนส่วนเกินอยู่ด้วยกันแค่นั่งเรียนคุยกันบ้างเรียนเสร็จก้ต่างคนต่างไปเราก้กลับคนเดียวไม่มีการรอ หรือชวนไปไหน หลังๆก้โอเคสนิทกันมากขึ้น แต่อย่างว่าศีลไม่ตรงกันแต่เราก้อยู่ขนมาถึงตอนนี้ก้โอเคอยู่นะถึงไม่ได้สนิทกันมากแต่ตอนเรียนเราก้ไม่ได้ตัวคนเดียว
#เราอยากเจอคนที่ศีลตรงกันเคมีตรงกันเหมือนตอนนี้ไม่เป็นตัวของตัวเอง ถ้าเราสนิทกับใครเราจะบ้าใส่ถ้าถ้าไม่สนิทอาจจะดูว่าหยิ่งตอนนี้เรายังไม่กล้าบ้าใส่ใครเลย คิดถึงมัธยม
#เพื่อนแท้ในมหาลัยจะมีจริงมั้ย???เมื่อไหร่เราจะเจอ???
#เราอยากรู้เราทำไรผิดถึงมาเจออะไรแบบนึ้
#โคตรท้อเลย
#จากคนที่ไม่เคยขาดเพื่อนแต่กลับต้องไปไหนมาไหนคนเดียวกินข้าวคนเดียวเรียนเสร็จกลับห้อง
#มีคนถามอยู่กับใครเราตอบอยู่คนเดียวตลอดจนเค้าถามไม่ไปไหนไม่มีเพื่อนบ้างหรอ จนเราไปไม่ถูกเลย
#ได้แต่หลอกตัวเองทุกวันได้แต่ให้กำลังใจตัวเองไม่ไหวก้ต้องไหว 😞😞😔😔