ครอบครัวไม่เคยให้ไปไหนกับเพื่อนเลยเครียดมากค่ะ

คือเราอ่ะเหมือนโดนขังไว้ในกรอบที่พ่อแม่กำหนดทำอะไรในแบบที่ตัวเองต้องการไม่ได้เลยสักอย่างตั้งแต่ทรงผมแล้ว กักขังเราไม่ให้ไปไหนกับเพื่อนเลยค่ะ เราเครียดมากค่ะทุกวันนี้เราอยากรีบเรียนให้จบแล้วออกไปจากบ้านสักทีเราแค่ต้องการอิสระ คิดดูว่าขนาดห้องนอนยังไม่ให้เราแยกไปนอนคนเดียวเลยเราต้องนอนกับพ่อแม่ตลอดทั้งๆที่เราก็ไม่ใช้เด็กๆแล้ว มันเกินไปมั้ยอ่ะ? เราขอไปเที่ยวกับเพื่อนไม่ได้เราเลยแอบหนีไปเที่ยวหลังเลิกเรียนบ่อยๆไม่ให้พ่อแม่รู้เราต้องทำยังไงเราไม่อยากอยู่กับวงโคจรชีวิตแบบนี้แล้วอ่ะไม่มีกำลังใจทำอะไรเลยเรื่องทุกอย่างมันแย่ไปหมดเราจะทนได้มั้ย