ตามหัวข้อเลยครับ คือทางบ้านมีรวมกันอยู่ทั้งหมด5คน พ่อแม่=2 ผมลูกคนโต และมีน้องชายกับน้องสาว ทางบ้านมีอาชีพค้าขายครับ ตกเย็นพอเลิกเรียนมาผมก็ไปช่วยทางบ้านทำงาน ปัญหาอยู่ที่ว่า ผมอยากจะไปไหนมาไหนผมก็ต้องขอทางบ้านก่อนเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆแล้วครับบางทีผมไปซื้อของมาทำชิ้นงาน นัดเพื่อนกันไว้แล้วว่าจะไปตอนเย็น(ตอนนั้นยังไม่ได้บอกคุณแม่)พอตกเย็นโทรไปบอกทางบ้าน
ผม: โหลแม่(เสียงอ่อนหวาน)
แม่: ว่าไง!!
ผม: เจไปซื้อของกับเพื่อนนะ
แม่: อืมจะกลับตอนไหน
ผม: ไม่รู้สิน่าจะทุ่ม2ท่ม
แม่: อืมถ้าไปแล้วไม่ต้องกลับมา!!
วางสาย
ผม: .........
ในใจผมก็คิดว่าอ่อ ก็คงแบบว่าให้ค้างที่บ้านเพื่อนเลยน่าจะไม่มีปัญหา
พอรุ่งเช้าอีกวัน แม่ผมไม่ให้เข้าบ้าน ผมก็ถามอ่าวทำไรละ แม่บอกก็ไปแล้วไม่ต้องกลับมาไงเห็นเพื่อนสำคัญกว่าหรอ งานการไม่มีให้ทำรึไง ตัวแค่นี้กล้าขอไปข้างนอก(ตอนนี้ผมอายุ18 ในใจก็คิดว่าอายุป่านนี้แล้วนะ)
และก็เป็นแบบนี้หลายๆครั้งหลายผมก็ไม่กล้าที่จะเถียงเขาเพราะเถียงไปผมก็ผิด
เคยปรึกษากับเพื่อนแล้วบอกว่าให้ลองเปิดอกคุยกับเขาดู ซึ่งผมบอกตรงๆเลยว่าไม่กล้า ผมอยากจะไปไหนก็ห้ามตลอดอ้างว่ามันอัตรายบางครั้งทางบ้านก็ชอบเอาน้องเป็นตัวอย่าง แบบว่า เห็นน้องไหมน้องทำได้ดีกว่า ทำไมไม่ทำแบบน้องหล่ะ ทำไมไม่เรียนให้ได้แบบน้อง ทำแบบน้องได้รึเปล่า(น้องผมเรียนม.3ได้เกรด 3.68) ผมก็ไม่ได้อิจน้องหรืออะไร (แต่บางทีก็แอบหมันไส้เหมือนกัน55555) เป็นแบบนี้จนผมรู้สึกว่าผมไม่โอเค บางทีผมท้อ ทำไมถึงว่าแต่ผม จนผมเครียดละแล้วในที่สุดผมไปหาหมอ หมอบอกกับผมว่าผมเป็นโรคซึมเศร้า..... เลยอยากจะถามว่าถ้าผมออกจากบ้านมันจะดีไหม? หรือมีวิธีแก้แบบใดรึเปล่า
เมื่อไหร่ที่ผู้ใหญ่คิดว่าเราจะโตแล้ว!!
ผม: โหลแม่(เสียงอ่อนหวาน)
แม่: ว่าไง!!
ผม: เจไปซื้อของกับเพื่อนนะ
แม่: อืมจะกลับตอนไหน
ผม: ไม่รู้สิน่าจะทุ่ม2ท่ม
แม่: อืมถ้าไปแล้วไม่ต้องกลับมา!!
วางสาย
ผม: .........
ในใจผมก็คิดว่าอ่อ ก็คงแบบว่าให้ค้างที่บ้านเพื่อนเลยน่าจะไม่มีปัญหา
พอรุ่งเช้าอีกวัน แม่ผมไม่ให้เข้าบ้าน ผมก็ถามอ่าวทำไรละ แม่บอกก็ไปแล้วไม่ต้องกลับมาไงเห็นเพื่อนสำคัญกว่าหรอ งานการไม่มีให้ทำรึไง ตัวแค่นี้กล้าขอไปข้างนอก(ตอนนี้ผมอายุ18 ในใจก็คิดว่าอายุป่านนี้แล้วนะ)
และก็เป็นแบบนี้หลายๆครั้งหลายผมก็ไม่กล้าที่จะเถียงเขาเพราะเถียงไปผมก็ผิด
เคยปรึกษากับเพื่อนแล้วบอกว่าให้ลองเปิดอกคุยกับเขาดู ซึ่งผมบอกตรงๆเลยว่าไม่กล้า ผมอยากจะไปไหนก็ห้ามตลอดอ้างว่ามันอัตรายบางครั้งทางบ้านก็ชอบเอาน้องเป็นตัวอย่าง แบบว่า เห็นน้องไหมน้องทำได้ดีกว่า ทำไมไม่ทำแบบน้องหล่ะ ทำไมไม่เรียนให้ได้แบบน้อง ทำแบบน้องได้รึเปล่า(น้องผมเรียนม.3ได้เกรด 3.68) ผมก็ไม่ได้อิจน้องหรืออะไร (แต่บางทีก็แอบหมันไส้เหมือนกัน55555) เป็นแบบนี้จนผมรู้สึกว่าผมไม่โอเค บางทีผมท้อ ทำไมถึงว่าแต่ผม จนผมเครียดละแล้วในที่สุดผมไปหาหมอ หมอบอกกับผมว่าผมเป็นโรคซึมเศร้า..... เลยอยากจะถามว่าถ้าผมออกจากบ้านมันจะดีไหม? หรือมีวิธีแก้แบบใดรึเปล่า