การกลัวความผิดพลาดจนไม่กล้าที่จะทำหรือลงมือ ทางออกคือ?

เท้าความก่อนว่าเราเป็นคนหนึ่งที่เมื่อแต่ก่อนเราเป็นคนที่มุ่งมันคิดอย่างไรทำอย่างนั้นไม่เคยกลัวความผิดพลาดถ้าเราอยากจะทำอะไรเราก็จะทำสิ่งนั้นให้สำเร็จแต่ในช่วงหนึ่งที่รร.เรามีกิจกรรมกีฬาสีเราได้เป็นตัวแทนแข่งขันวอลเลย์บอลเป็นการแข่งขันของแต่ละสีในรร.สีเราได้เข้ารอบชิงเรารู้ว่ามันเป็นธรรมดาที่อาจจะมีการกดดันเพราะคู่แข่งของเรานั้นเก่งมากและเมื่อเริ่มแข่งใจเราก็เต้นแรงเมื่อถึงตาเราเสริฟเราเสริฟพลาดตลอดทั้งๆที่เมื่อแต่ก่อนเราเสริฟได้จนเราคิดว่าทุกลูกที่เราเสริฟได้ที่ผ่านมาเราแค่ฟรุคเสริฟได้เราเริ่มกดดันตัวเองมาขึ้นกลัวความผิดพลาดมากขึ้นแถามตอนท้ายๆเกมเรายังไปรับลูกออกจนสุดท้ายเมื่อจบเกมเหมือนกับหัวสมองเรามันเบลอไปหมดฝั่งตรงข้ามชนะเราขาดเราได้คะแนนเพราะฝั่งตรงข้ามเสริฟพลาดแค่นั้นหรอเมื่อแข่งเสร็จเรารู้สึกอยากจะปล่อยมันออกมาปล่อยนำ้ตาที่เรากั้นมันไว้เราพยายามกลั้นนำ้ตาไว้แล้วเดินไปหาครูประจำสีเราก้มหน้าพร้อมบอกว่าเราจะไปเข้าห้องนำ้เพื่อที่จะไม่ต้องให้ใครมาเป็นห่วงหรือตามหาเราทีหลังหลังจากนั้นเราก็ไปนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเราพยายามที่จะหยุดร้องไห้อยู่ดีๆความคิดหนึ่งมันก็พุดขึ้นมาเราคิดว่า"ถ้าหากเราเล่นมันอีกทำมันอีกมันจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนจากการต้องแพ้ต้องล้มเหลวจากการผิดพลาดของเราถ้างั้นเราก็ไม่ต้องเล่นอีกสิ"พอเราสงบสติอารมแล้วเราก็เดินผ่านกลุ่มเพื่นของเราที่หลังรร.ซึ่งไม่ค่อยมีใครผ่านมาเราเลยไปนั่งเล่นด้วยเพื่อนเราก็ถามว่าเป็นไงชนะไหมอยู่ดีๆนำ้ตาที่มันหายไปมันกลับมาอีกครั้งเพื่อนเราก็เข้าใจในทันทีเพื่อเราก็คอยปลอบเราจนเราหยุดร้องหลังจากนั้นมาเราพยายามที่จะไม่แตะวอลเลย์บอลอีกเลยแต่เราก็ยังไม่แน่ใจเราเหนพวกรุ่นพี่เล่นวอลเลย์เพื่อเป็นการพิสูจว่าเราต้องการเล่นมันอีกรึป่าวเราจึงเข้าไปขอเล่นด้วยเราไม่เคยได้ลูกเลยไม่เเคยแตะลูกเลยแล้วก็มีพี่คนหนึ่งหันมาหาเราแล้วบอกว่า"อ่าวอยู่ด้วยหรอลืมไปเลย"คำนั้นของพี่เขาทำให้เรารู้ได้เลยว่าถึงจะมีเราอยู่ในสนามก็ไม่มีใครอยากให้เราอยู่จนเราเป็นคนไร้ตัวตนในสนามนั้นจากนั้นมาเราแน่ใจแล้วว่าเราไม่อยากเล่นมันอีกแล้วไม่อยากแตะต้องมันอีกแล้วไม่อยากอยู่ในสนามอีกแล้วทั้งทีเมื่อแต่ก่อนเราฝันว่าอยากเป็นนักวอลเลย์บอลระดับชาติให้ได้เราดูรายการวอลเลย์ตลอดเราศึกษาเราเรียนรู้ตลอดเราพยายามที่จะเป็นแบบไอดอลขวัญใจเราให้ได้แต่ตอนนี้มันไม่เหลือแรงใจที่จะทำแบบนั้นแล้วจากนั้นเราเป็นคนที่กลัวความผิดพลาดจนไม่กล้าที่จะทำมันกลัวว่าถ้าเราทำมันจะทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วยกลัวว่าเราจะทำทีมแพ้หากเราเล่นแต่ถึงเราจะกลัวไปก็เท่านั้นเพราัถึงยังไงพอเราอยู่ในสนามเราก็กลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนอยู่ดี

เราอยากหาทางออกจากความกลัวเหล่านี้เรากลัวว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการกลัวที่มันจะเพิ่มขึ้นอีก