สวัสดีค่ะ จริงๆเป็นคนไม่ชอบระบายอะไรเท่าไหร่ แต่อาจจะได้ข้อคิดดีๆหรือคำแนะนำเลยตัดสินใจระบายในที่แห่งนี้ค่ะ อาจจะวิ่นวือไปบ้าง ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ
.
เราเป็นคนทั่วๆไปแหล่ะค่ะ มีครอบครัวที่ดีสมบูรณ์ มีคนรักเรา เอาใจใส่เราทุกวัน เรื่องเพื่อนเราไม่ค่อยมีค่ะ เพราะเราเป็นคนกันทุกคนออกไปเองด้วยแหล่ะ เราเป็นคนคิดว่าถ้ามีเพื่อนจะยุ่งยาก วุ่นวาย มีแต่ปัญหามาให้ เราคิดแบบนี้จริงๆ เลยมีแค่ไม่กี่คน, เรามีงานที่ดี เงินเดือนก็ใช้ได้ ไม่ได้ถึงขั้นลำบากอะไร เพื่อนที่ทำงานก็ไม่ได้สนิทเท่าไหร่ เพราะตามเหตุผลด้านบนค่ะ, เราเป็นคนค่อนข้างอ้วนค่ะ สุขภาพเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เจ็บป่วยเป็นประจำ
.
จุดเปลี่ยนอยู่ที่ปีนี้แหล่ะค่ะ เป็นปีที่ใช้คำว่า “ตึงเครียด” มากๆ สำหรับเรา จริงๆเราไม่รู้เหตุผลเลยนะว่าทำไมต้องกดดันตัวเองขนาดนี้ แต่ก็เป็นไปเอง
จะสรุปให้คร่าวๆค่ะ
.
เราเลิกกับแฟนคนเก่าที่คบมา7ปีคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน (แต่เข้าใจกันต่างคนต่างมีคนใหม่ ปัจจุบันยังคุยกันได้เหมือนเดิม)
แล้วมาคบกับคนที่แก่กว่ามาก คบมาได้เกือบปี ตอนแรกอะไรก็ดีไปหมดเลย เข้าใจแล้วว่าช่วงโปรคืออะไร หลังจากนั้น เราต้องปรับนิสัยอะไรต่างๆนานาๆอยู่เรื่อย จนทะเลาะกันบ่อยมาก และหนักขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกเหนื่อย ท้อ มากๆ และเราเป็นคนชอบโทษตัวเองเป็นนิสัยอยู่แล้ว มันเลยทำให้เราเศร้า สับสน ผิดหวัง และเครียดมาก แล้วเราก็โทษที่ตัวเรา ที่ทำให้เค้ามีความสุขไม่ได้...
.
เปลี่ยนมาเรื่องงานบ้าง เราเริ่มเครียดเรื่องงานมากขึ้น เครียดแบบมากๆจนไม่มีความสุข คือเราทำตรงนี้มาหลายปีแล้วค่ะ มันค่อนข้างตัน และเป็นงานที่รองรับอารมณ์คน เลยเครียดไปด้วย เราเริ่มรู้ตัวเองว่าเราเริ่มโมโหร้ายมากขึ้น เริ่มเกรี้ยวกราด ทั้งๆที่ตอนแรกเราเป็นคนหยิมๆมาก พอเราทำพลาดหรือโดนว่าแรงๆ เราจะจมเลยค่ะ จมอยู่แบบนั้นเป็นวัน ร้องไห้ โทษตัวเองสารพัดว่าทำไมเราไม่เก่งกว่านี้ ไม่รอบคอบกว่านี้ ทำไมทำไม่ได้ดีกว่านี้ คือมันเป็นเรื่องไม่ได้ใหญ่โตอะไรค่ะ แต่เราแบบจะเทคจริงจังมากๆจนบางทีไมเกรนขึ้นเลย
.
เรื่องครอบครัว เราชอบคิดว่าเราเป็นคนที่อ่อนแอค่ะ เป็นลูกที่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจไม่ได้ พ่อแม่ไม่สามารถพึ่งพาเราได้ บางทีก็มีคิดสั้นบ้าง ว่าถ้าเราตายๆไปชีวิตพวกท่านคงดีกว่านี้ เรารู้สึกเหมือนเป็นตัวปัญหา เป็นตัวถ่วงค่ะ มีแต่จะเอาเรื่องมาให้
.
หลังๆมานี่เราเริ่มเหมือนคุมตัวเองไม่อยู่ ร้องไห้บ่อยมากๆ กลัว กังวลกับอนาคตกับสิ่งที่ยังไม่เกิด รู้สึกแย่ไปหมดเลย นอนร้องไห้ คิดเรื่องฆ่าตัวตายบ่อยมาก อยากยอมแพ้แล้ว. พักหลังๆเราดูเพื่อนๆในโลกโซเชียลหรือในหนัง ที่คนลงรูปแล้วแบบ มีความสุขจังเลย พระเอกนางเองที่แบบรักกันจังเลยย วันนี้แฮปปี้จัง รอยยิ้มประดับบนใบหน้าพวกเค้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ จนเราตระหนักได้ว่า มันควรเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ? ที่คนๆนึงจะมีความสุข แล้วความสุขเราไปไหนละ? ทำไมเราไม่คู่ควรกับความรู้สึกนี้?
.
เราควรทำไงต่อดีคะ? เราควรหาตัวช่วยมั้ย หรือว่าต้องไปหาหมอ หรือต้องทำไง ตอนนี้เคว้งมากๆ
ความสุขหายไปไหน..?
.
เราเป็นคนทั่วๆไปแหล่ะค่ะ มีครอบครัวที่ดีสมบูรณ์ มีคนรักเรา เอาใจใส่เราทุกวัน เรื่องเพื่อนเราไม่ค่อยมีค่ะ เพราะเราเป็นคนกันทุกคนออกไปเองด้วยแหล่ะ เราเป็นคนคิดว่าถ้ามีเพื่อนจะยุ่งยาก วุ่นวาย มีแต่ปัญหามาให้ เราคิดแบบนี้จริงๆ เลยมีแค่ไม่กี่คน, เรามีงานที่ดี เงินเดือนก็ใช้ได้ ไม่ได้ถึงขั้นลำบากอะไร เพื่อนที่ทำงานก็ไม่ได้สนิทเท่าไหร่ เพราะตามเหตุผลด้านบนค่ะ, เราเป็นคนค่อนข้างอ้วนค่ะ สุขภาพเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เจ็บป่วยเป็นประจำ
.
จุดเปลี่ยนอยู่ที่ปีนี้แหล่ะค่ะ เป็นปีที่ใช้คำว่า “ตึงเครียด” มากๆ สำหรับเรา จริงๆเราไม่รู้เหตุผลเลยนะว่าทำไมต้องกดดันตัวเองขนาดนี้ แต่ก็เป็นไปเอง
จะสรุปให้คร่าวๆค่ะ
.
เราเลิกกับแฟนคนเก่าที่คบมา7ปีคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน (แต่เข้าใจกันต่างคนต่างมีคนใหม่ ปัจจุบันยังคุยกันได้เหมือนเดิม)
แล้วมาคบกับคนที่แก่กว่ามาก คบมาได้เกือบปี ตอนแรกอะไรก็ดีไปหมดเลย เข้าใจแล้วว่าช่วงโปรคืออะไร หลังจากนั้น เราต้องปรับนิสัยอะไรต่างๆนานาๆอยู่เรื่อย จนทะเลาะกันบ่อยมาก และหนักขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกเหนื่อย ท้อ มากๆ และเราเป็นคนชอบโทษตัวเองเป็นนิสัยอยู่แล้ว มันเลยทำให้เราเศร้า สับสน ผิดหวัง และเครียดมาก แล้วเราก็โทษที่ตัวเรา ที่ทำให้เค้ามีความสุขไม่ได้...
.
เปลี่ยนมาเรื่องงานบ้าง เราเริ่มเครียดเรื่องงานมากขึ้น เครียดแบบมากๆจนไม่มีความสุข คือเราทำตรงนี้มาหลายปีแล้วค่ะ มันค่อนข้างตัน และเป็นงานที่รองรับอารมณ์คน เลยเครียดไปด้วย เราเริ่มรู้ตัวเองว่าเราเริ่มโมโหร้ายมากขึ้น เริ่มเกรี้ยวกราด ทั้งๆที่ตอนแรกเราเป็นคนหยิมๆมาก พอเราทำพลาดหรือโดนว่าแรงๆ เราจะจมเลยค่ะ จมอยู่แบบนั้นเป็นวัน ร้องไห้ โทษตัวเองสารพัดว่าทำไมเราไม่เก่งกว่านี้ ไม่รอบคอบกว่านี้ ทำไมทำไม่ได้ดีกว่านี้ คือมันเป็นเรื่องไม่ได้ใหญ่โตอะไรค่ะ แต่เราแบบจะเทคจริงจังมากๆจนบางทีไมเกรนขึ้นเลย
.
เรื่องครอบครัว เราชอบคิดว่าเราเป็นคนที่อ่อนแอค่ะ เป็นลูกที่ทำให้พ่อแม่ภูมิใจไม่ได้ พ่อแม่ไม่สามารถพึ่งพาเราได้ บางทีก็มีคิดสั้นบ้าง ว่าถ้าเราตายๆไปชีวิตพวกท่านคงดีกว่านี้ เรารู้สึกเหมือนเป็นตัวปัญหา เป็นตัวถ่วงค่ะ มีแต่จะเอาเรื่องมาให้
.
หลังๆมานี่เราเริ่มเหมือนคุมตัวเองไม่อยู่ ร้องไห้บ่อยมากๆ กลัว กังวลกับอนาคตกับสิ่งที่ยังไม่เกิด รู้สึกแย่ไปหมดเลย นอนร้องไห้ คิดเรื่องฆ่าตัวตายบ่อยมาก อยากยอมแพ้แล้ว. พักหลังๆเราดูเพื่อนๆในโลกโซเชียลหรือในหนัง ที่คนลงรูปแล้วแบบ มีความสุขจังเลย พระเอกนางเองที่แบบรักกันจังเลยย วันนี้แฮปปี้จัง รอยยิ้มประดับบนใบหน้าพวกเค้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ จนเราตระหนักได้ว่า มันควรเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ? ที่คนๆนึงจะมีความสุข แล้วความสุขเราไปไหนละ? ทำไมเราไม่คู่ควรกับความรู้สึกนี้?
.
เราควรทำไงต่อดีคะ? เราควรหาตัวช่วยมั้ย หรือว่าต้องไปหาหมอ หรือต้องทำไง ตอนนี้เคว้งมากๆ