คือเคยเป็นป่ะ คิดไว้ก่อนหน้านี้เนินๆว่าจะเซอร์ไพร์เค้กวันเกิด เเต่เเบบพอเอาเข้าจริงๆพยายามเก็บตังพยายามอด ไม่ใช่ไรน้ะ คือเรารักเค้าอ่ะ อยากทำให้มันดีอ่ะไหนๆเค้าก็เป็นเเฟนเราเเล้วเราไม่อยากให้เค้ารู้สึกเเย่ในวันเกิดเเค่นั้นเอง พอมาถึงวันเกิดเลิกเรียนปุบรีบไปซื้อเค้กเว้ย เเล้วพอซื้อมาเสร็จเราก็บอกเพื่อนๆของเราเเละเขาให้ช่วยร้องเพลงเว้ย เอาจริงก็ไม่ได้สนิทกับเพื่อนเค้าเว้ย เเต่ทำเพื่อเค้าอ่ะ ยอมทุกอย่างอ่ะ เเต่เเบบ พอเดินไปหาเขาเเล้วร้องเพลงเท่านั้นเเหละ สีหน้าเขานี้เหมือนไม่มีความสุขเลยอ่ะ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดไรมากก็ร้องต่ออะไรต่อ ด้วยความที่คิดว่า เออถ้าร้องจนจบเขาอาจจะชอบก็ได้อะไรเเบบนี้ เเต่จริงๆเเล้ว เค้าบอกเราไม่กินเค้กน้ะ อืม ก็รู้สึกล้ะเเหละ เเต่ทำไงได้ก็ฝืนยิ้มรับวันเกิดของเค้าให้ดี พอเค้าเป่า เเล้วเค้าก็ เดินหนีไปทางอื่นเลย ไม่พูดไม่จาสักคำ อืม ความรุ้สึกตอนนั้นเเย่มาก👎👎
เเล้วเเบบหน้าเเตกอ่ะคือเค้าไม่สนใจ
อันนั้นไม่ใช่ประเด็นเว้ย คือเรารู้สึกว่าเห้ย อย่างน้อยๆก็ขอบคุณสักคำบ้างก็ดีน้ะ มันเสียความรู้สึกไปหมดเลยอ่ะ เราก็ออกห่าง จากเขา มันจะมีไอหน้าโง่สักกี่คนที่ยอมไปยืนถือเค้กให้กับคนไม่สนใจใยดีอะไรเราเลย พอเขากลับบ้าน เขาทักมาบอกเราว่า เดียวไปกินหมูทะน้ะ เราก็ไม่สนใจเขาล้ะ คือสรุปคำถามน้ะค้ะ
(เขายังพอใจในความรักที่เรามอบให้ไหม)
เซอร์ไพร์วันเกิดเเฟนเเต่เเฟนกับไม่สนใจ
เเล้วเเบบหน้าเเตกอ่ะคือเค้าไม่สนใจ
อันนั้นไม่ใช่ประเด็นเว้ย คือเรารู้สึกว่าเห้ย อย่างน้อยๆก็ขอบคุณสักคำบ้างก็ดีน้ะ มันเสียความรู้สึกไปหมดเลยอ่ะ เราก็ออกห่าง จากเขา มันจะมีไอหน้าโง่สักกี่คนที่ยอมไปยืนถือเค้กให้กับคนไม่สนใจใยดีอะไรเราเลย พอเขากลับบ้าน เขาทักมาบอกเราว่า เดียวไปกินหมูทะน้ะ เราก็ไม่สนใจเขาล้ะ คือสรุปคำถามน้ะค้ะ
(เขายังพอใจในความรักที่เรามอบให้ไหม)