อยากให้พ่อแม่เข้าใจบ้าง

คือตอนนี้ผมเรียนปี3 มก. บางเขน คณะวิศวะ อินเตอร์ครับ คือตั้งแต่ปี1-ปี2มา เกรดเฉลี่ยผมเกิน3.00 แล้วตอนนี้คือ ผมตั้งใจเรียนมากช่วงปี1-ปี2 แล้วคิดว่าตอนนี้อยากพัก อยากจะพักในที่นี้คือ อยากเรียนให้สนุกครับ ไม่อยากจะไปเครียดมาก วันนี้เพิ่งสอบมิดเทอมเสร็จ คือผมเครียด ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน คือสัพเพร่าแบบสุดๆ อ่านโจทย์ไม่ครบ ลืมวิธีคำนวณ ทั้งที่ผมอ่านมาเยอะมากจริงๆ อ่านหนังสือหลายเล่ม แต่เหมือนโฟกัสผิดจุดด้วย แล้วคือพอสอบเสร็จผมก็ไปเที่ยวกับเพื่อน เลิกประมาณ18.30 ครับ ก็กลับบ้าน ผมไม่ได้อยู่หอครับ กว่าจะถึงก็ประมาณ2ทุ่ม ปกติผมจะไม่เที่ยวกับเพื่อนเท่าไหร่ ถ้าแบบไม่ใช่หลังสอบเสร็จก็จะไม่ไป ตรงกลับบ้านอย่างเดียว ผมก็โดนแม่ว่า ว่าแบบติดเพื่อนมากเกินไป บอกให้กลับเร็วๆ กลับดึกมาก ใช้เงินไปเยอะ คือผมน้อยใจมาก ตอนแรกผมจะพูดเรื่องสอบ แต่พอมาแบบนี้ผมตัดสินใจไม่พูดดีกว่า คือผมเข้าใจว่าพ่อแม่ต้องหาเงินเลี้ยงส่งเสียค่าเล่าเรียน แต่เงินที่เอาไปใช้เที่ยวผมเอามาจากเงินเก็บผมเอง จริงๆก็ไม่เยอะมาก หมดไปประมาณ400กว่าบาทครับ ถ้าเอาจริงๆมันก็เยอะ แต่ในสถานการณ์นี้ผมว่าก็โอเคระดับนึง แล้วผมเครียดจากเรื่องแม่เสร็จ พ่อก็เข้ามาถามเรื่องสอบ แล้วก็บอกว่าปี3อ่ะ เขาจะแข่งกันเรียน อย่าให้เกรดตก ผมเลยรู้สึกกดดันมากครับ เพราะว่าผมได้ยินเรื่องเรียนมาตั้งแต่ม.3 จนฝังใจมาก คิดมากเวลาทำข้อสอบผิด เครียดจนแบบเหมือนควรจะเป็นไมเกรน แต่ไม่เป็นอ่ะครับ แล้วผมจะ downมาก สุดๆ ผมแค่อยากได้กำลังใจบ้าง พ่อแม่อาจจะบอกว่าให้กำลังใจแล้ว แต่คือผมดูออกทางแววตาว่าท่านรู้สึกยังไง หรือไม่ก็พูดในทางที่ดีกว่านี้ คือผมเองก็อยากจะใช้ชีวิตวัยรุ่นให้เต็มที่ ผมไม่เคยใช้ชีวิตเต็มที่เลยสักครั้ง บ้าเรียนตลอด ผมพยายามทำเกรดดีมาตลอด แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหนื่อยเกินไป เหมือนแบกไรเยอะเกินไปทั้งที่ยังไม่เข้าวัยทำงานนะครับ ผมเครียดจนบางทีอยากจะพบจิตแพทย์อ่ะครับ
ที่ผมมาเล่าผมแค่อยากจะมาระบายให้ฟัง ขอบคุณครับที่รับฟัง ตอนนี้ผมกำลังเริ่มจะนั่งสมาธิเผื่อจะช่วยได้ครับ