สวัสดีครับผมชื่อ วิน ครับ ตอนนี้ผมอยู่ปี2แล้วครับ มาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพ
ตอนปี1ผมเคยมีคนมาจีบก็เยอะอยู่นะครับ แต่สเปคผมคือชอบคนง่ายๆ ไม่แต่งหน้ายิ่งดีครับ แล้วเป็นคนอีสานด้วยกันจะเข้าใจกันดีมากครับ แต่ตอนปี1ผมอยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่าครับ ตอนปี1มีเพื่อนเยอะแยะเลยครับ ทั้งพี่ๆที่รู้จักก็เยอะครับ
พอเวลาผ่านไปสักพัก ผมจำได้ว่าวันนั้นผมเรียนปรับพื้นฐานภาษาอังกฤษครับ มีผู้หญิงคนนึงเห็นกำลังจ้องผมอยู่ตลอดเวลาในขณะเรียนผมเริ่มสงสัยตั้งแต่วันแรกเลยครับว่าเขาคือใครเอกอะไร แต่ก็จนจบปรับพื้นฐานครับ แล้วเราก็ต่างคนต่างเรียนห้องใหม่ ผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย พอเวลาผ่านไปมีคนมาขอเพิ่มเพื่อนในเฟสผมเยอะแยะเลยครับ ผมก็รับๆๆๆๆๆไป วันนึงครับผมได้มีโอกาสไปขายน้ำโซดาที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้นเป็นกิจกรรมวันวิทาศาตร์อนุญาตให้นักศึกษาขายของหารายได้ เอกผมก็ขายน้ำโซดานี้แหละครับ ขายกันกับเพื่อนๆครับตอนนั้นก็ได้ตังเยอะมาก เขาให้ผมเป็นคนซงน้ำครับ ผมก็ขายไปเรื่อยๆแต่ก็มีผิดสังเกตยุครั้งนึงมีผู้หญิงกลุ่มนึงครับ มาซื้อน้ำปกตินั้นแหละครับ แต่ผมเห็นแว๊บๆเหมือนเธอคนนั้นที่เจอในที่ห้องเรียนที่ปรับพื้นฐานเลยครับ ผมก็พยายามจะมองหน้า แต่เหมือนเธอจะอายเธอหลบอยู่หลังเพื่อนอยู่ตลอดเวลาแล้วก็บอกเพื่อนให้สั่งน้ำให้ แล้วซื้อน้ำเสร็จเธอก็เดินหายไปเลยครับ ผมก็เกิดอาการเอะใจตั้งแต่ตอนนั้นอยากรู้มากว่า เขาคือใคร?
ผ่านไปหลายวันเลยครับ วันนั้นวันที่ 9 กันยายน เวลา20:36 น. ก็มีแชทแปลกๆไม่รู้ว่าเป็นใครรูปปกเป็นรูปการ์ตูนเด้งขึ้นมา เป็นสติ๊กเกอร์ที่เป็นรูปการ์ตูน ว่า Hi แล้วผมก็ส่งยิ้มไป แล้วเขาก็ถามชื่อผม ผมก็ถามชื่อเขา นั้นแหละครับคือจุดเริ่มต้นของเธอคนนั้นกับผม เธอที่ผมอยากรู้ว่าเป็นใครกัน แรกๆเราคุยกันเรื่องเรียนครับ เขาอยู่เอกคณิต ผมอยู่เอกเคมี คณะวิทยาศาตร์เหมือนกันครับ แล้วผมเป็นคนที่ไม่ชอบคณิตมากๆไม่รู้เรียนอะไรไปเยอะแยะแค่ บวก ลบ คูณ หาร ผมว่าแค่นี้ก็เพียงพอต่อการใช้ชีวิตแล้ว แต่นี้ต้องมายงย้ายสมกงสมการ ยุ่งยาก ผมเลยให้เขาเป็นครูใจดีของผม ผมก็เป็นนักเรียนชาเขียวของเขา (ผมชอบกินชาเขียวมากอะครับ) แต่ในระหว่างคุยกันเราไม่เคยเจอกันเลยครับไม่เคยมาติวให้กันเลยมีแต่พูดกันใว้เฉยๆ
เราคุยมาได้พักใหญ่ครับ ประมาน1-2เดือนกว่าๆ แล้วในที่สุดผมก็ตัดสินใจครบกับเค้าในวันที่ 17/11/60 แล้วเรานัดเจอหน้ากันครั้งแรกที่ สะพานพุทธครับ นั้นคือที่แรกที่เราได้มาเจอกัน ที่ผมตัดสินใจครบกับเขานะหรอครับ เขาเป็นคนง่ายๆครับ ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วๆไป เขาไม่เคยแต่งหน้าครับ เป็นผู้หญิงที่ไม่ห่วงสวย และเป็นคนอีสานเหมือนกันด้วยครับ บ้านผมกับบ้านเขาห่างกันแค่60กว่ากิโลเองครับ (ที่จริงผมคิดกับเขาแค่เพื่อนครับ แต่พอเขารู้ว่าผมเป็นคนยังไง ทายนิสัยผมทุกอย่าง ทำให้ผมรู้ว่า นี้แหละคือ คนที่รู้จักผมจริงๆ)
เราครบกันด้วยเหตุผลครับ ผมมีเรื่องทุกใจ หรือเขาทุกใจ เราก็จะนัดกันไปนั่งคุยที่สะพานพุทธ เราจะมีมุมที่เป็นมุมประจำของเราครับ มุมนั้นมีทั้งเรื่องทุกใจ วันสำคัญก็จะมาเซอร์ไพร์กันที่มุมนั้นเสมอ ครบกันได้สักพักครับ ผมก็มีเรื่องอยากจะบอกเธอว่า "ผมจนนะ ที่เรียนในมหาลัยได้ก็เพราะป้าส่งเรียน พ่อแม่ไม่มีตัง รับผมได้ไหม" ตอนนั้นผมจำได้ว่าผมถามเขาในวันครบรอบ4เดือน เขาก็ตอบกลับมาว่า "เรื่องแค่นี้เองเรารับได้ แล้วค่อยสร้างอนาคตด้วยกันเนาะ " ผมได้ฟังคำๆนี้แล้วชื่นใจมากๆเลยครับ
เราครบกันได้สักพักเราก็เริ่มห่างกันครับ เพราผมมัวทำแต่กิจกรรมในมหาวิทยาลัย โทรหาเขาเขาก็ไม่รับ ติดต่อไม่ได้ผมเลยถามเขาว่าเป็นอะไรไหม เขาตอบกลับมาแบบคล้ายๆน้อยใจครับว่า "ทำงานเถอะไม่อยากกวน ห่างกันเถอะเค้าไม่อยากให้เธอเสียงาน เสียการเรียน" แค่นั้นผมก็รู้เลยครับว่าที่เธองอลคืออะไร และแล้วผมก็บอกลาทุกๆอย่างครับ ทั้งงานและเพื่อน แต่การเรียนยังสนใจเหมือนเดิมครับ มาหาเขาบ่อยขึ้นตัวติดกันเลยครับทีนี้ (ที่ผมตัดสินใจทำแบบนี้เพราะเขาเคยบอกผมว่า "คนที่ครบก่อนหน้านี้ทุกคนเขามีเวลามาหาตลอด" นี้แหละครับทำให้ผมต้องตัดสินใจมาอยู่กับเขาทุกๆเวลาว่าง)
พอเวลาผ่านไปสักพัก เราได้ประกวด ดาวเดือนครับ เขาไม่กล้าบอกผมว่าเขาได้เป็นตัวแทนดาวของสาขา วันนั้นวันครบรอบ6เดือนครับ เขาทำอั้มอึ่ง แล้วตอนผมมาส่งกลับหอเขาก็ได้บอกผมว่า "เค้าได้เป็นตัวแทนดาวสาขานะ" (เขารู้อยู่แล้วครับว่า ผมก็ลงประกวดด้วย เขาเลยกลัวผมงอล)ผมบอกไม่ได้งอลหรอก(มีงอลนิดๆอยู่ครับที่ไม่บอกแต่แรก) แล้วผมก็พูดว่า "ไม่เป็นไรเราจะได้เป็นคู๋รักดาวเดือนไง" พอถึงวันประกวดของรอบคณะ เขาเอาคนเข้าไปประกวดต่อรอบมหาลัย 4 คู่ครับ และแล้วผมกับแฟนผมก็ได้เป็น1ใน4คู่นั้นครับ
เราดีใจกันมากแล้วคนอื่นแซวหนักเลยว่าคู่รักดาวเดือน อิจฉาจังๆ และแล้วมารอบของมหาลัย ผลประกาศออกมาปรากฎว่า แฟนผมได้เป็นดาวคณะครับ ส่วนผมนะหรอครับ ฮื่อๆได้ที่2ของคณะก็บุญเท่าไหร่แล้วครับ
ต่อจากนี้เขาบอกจะไม่มีเวลาแล้วนะ ต้องทำงานให้มหาลัยและก็คณะ และแล้วผมก็เจอกับสถานะการที่เขาเคยเจอครับ
พอเวลาผ่านไปสักพัก เราก็มีเวลาให้กันมากขึ้นครับ ไปไหนด้วยกันเหมือนแต่ก่อน แต่พอครบกันนานๆเข้าปัญหาการทะเลาะกันยิ่งรุนแรงครับ ผมเริ่มทำร้ายตัวเอง การเรียนไม่ค่อยสนใจ เกรดตกมาก เขาก็ไม่ค่อยสนใจผมยิ่งครบยิ่งแย่มากขึ้น
พอมาถึงเดือนที่10จะครบเดือนที่11 เขากับผมทะเลาะกันหนักมาก ผมถึงขั้น ร้องไห้ทำร้ายตัวองหนักขึ้น จากที่ไม่เคยดื่มเหล้าผมก็ได้ดื่ม แล้วเมานอนในห้องน้ำ เขาก็ไม่สนใจผมสักครั้ง ไม่เหมือนแต่ก่อน ที่ผมเป็นแบบนี้เหตุก็เพราะ
หลังๆมาเขาเริ่มแปลกๆครับ ติดเพื่อนมาก ผมเรียกไปกินข้าวด้วยก็ไม่ไป บอกไม่ว่าง แต่กับไปไหนมาไหนกับเพื่อนตลอดเพื่อนชวนไปกินข้าวด้วยกันตลอดเขาไปครับ แต่กับผมไม่ไปเลยไม่เหมือนแต่ก่อน แล้วเขาก็บอกกับผมว่า "เราห่างกันนะช่วงนี้ แม่อยากให้ห่างกัน" ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจครับ เพราะแต่ก่อนผมตามใจเขามากๆครับ อยากกินอะไร ขาดเหลืออะไรผมทำให้ทุกอย่าง เขาไปหาญาติที่นนทบุรีผมก็พาไปตลอดครับ เพราะเขาเป็นคนที่ชอบหลงทาง แต่ผมไปครั้งเดียวจำได้หมดว่า ทางนี้ไปที่ไหนบ้าง คือก่อนเดือนที่9เค้ายังดีๆอยู่เลยครับ พอมาเดือนที่10ทะเลาะกันทุกวันเลยครับ เค้าเคยบอกว่าผมเป็นคนเข้าใจเข้ามากที่สุดตั้งแต่มีแฟนมา และแล้ววันที่27/9/61 เราทะเลาะกันหนักมากจนผมนัดเขาไปเจอที่สะพานพุทธครับ นี้คือการเจอกันที่สะพานพุทธในรอบ3-4เดือน ปกติวันครบรอบเราจะมาเจอกันที่นี้ทุกวันที่17ของเดือนครับ แต่3-4เดือนแล้วครับที่เราไม่ได้เจอกันที่สะพานพุทธเลย และแล้ววันนั้นประมาน3-4ทุ่มเราก็มาเจอกัน จาที่เคยเจอกันแล้วยิ้มแย้มมันไม่มีอีกแล้วครับ เราทั้งสองมองหน้ากันอย่างตึงเครียด นั่งลงที่มุมเดิมที่เจอกันครั้งแรก คุยกันทุกอย่างในเรื่องที่ผ่านมา เขาก็ร้องไห้ ผมก็ร้องไห้ สุดท้ายผมขอโทษเขา บอกยอมแล้วทุกอย่าง แต่เขาพูดขึ้นมาว่า "เป็นเพื่อนกันดีกว่า" จะได้ไม่ต้องทำให้เธอทุกใจ ผมบอกเขาไปว่า "เราอยากเป็นแฟนกันครบกันต่อ ขอโอกาสได้ไหม" เขาก็บอกผมว่า "เราทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ยังอยากจะครบกันต่อหรอ เป็นเพื่อนกันนั้นแหละ"แล้วผมก็พูดคำสัญญาทุกอย่างขึ้นมาว่า "แล้วที่เค้าสัญญาใว้หระว่า ครบรอบ1ปี เราจะไปเที่ยวเกาะล้าน และสวนสนุกด้วยกัน เค้าไม่เคยไปสวนสนุกเลยนะตั้งแต่เกิดมา ตอนเด็กอยากไปมาก พอเห็นตัวเองบอกจะพาไปตอนครบรอบเค้าดีใจมากเลยนะ แล้วที่สัญญาว่า เขาจะมีบ้านหลังสีเขียวที่ชอบให้เราอยู่ด้วยกัน มีน้องหมาแทนลูกเพราะตัวเองบอกไม่อยากออกลูกมันเจ็บ แล้วมีฟาร์มที่ทำด้วยกัน พออายุ60ปีเค้าจะพาไปดูสวนกุหลาบในวันวาเลนไทร์หระ ไหนสัญญจะจบพร้อมกัน แล้วพอจบปี4จะไปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งแรกที่ไปต่างประเทศด้วยกันหระ" ผมพูดมาหมดทุกอย่าง และแล้วเขาก็ไม่ใจอ่อนเลย สักคำ เขาก็มีแต่พูดว่า "เป็นเพื่อนกันเถอะ" แล้วผมก็บอกกับเขาว่า "ถ้าอยากเป็นเพื่อนก็บอกเลิกเค้ามาเลยเค้าพร้อมฟัง" แล้วเขาก็บอกว่าไม่ เราให้เธอเป็นคนบอก เพราะเราทำให้เธอเสียใจเธอก็ต้องบอก แต่ผมก็บอกว่า ถึงจะเสียใจแต่ก็ยังรักเธอ เหมือนเดิมนะ เค้าไม่บอกหรอกเพราะเขารักเธอ เราเถียงกันไปมาจนเหนื่อยแล้วบอกว่า กลับเถอะดึกแล้ว ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบตี1เลยครับ และแล้วผมก็ไปส่งเขา พอผมเดินออกมา ผมก็โทรหาเขาแล้วบอกว่า "แม่พ่อรักแม่นะ ดูแลตัวเองดีๆนะ" แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า "อะเคร"แล้วเธอก็ตัดสายไป
หลังจากวันนั้น ผมพยายามติดต่อเธอเธอก็ไม่เคยอ่านแชทหรือ รับสายผมเลยครับ
ผมควรทำใจ หรือ ควรรอเวลา หรือควรทำอย่างไรต่อไปดีครับ
มีใครให้คำตอบผมได้บ้างไหมครับ ว่าผมควรทำยังไงต่อไปดี?
ตอนปี1ผมเคยมีคนมาจีบก็เยอะอยู่นะครับ แต่สเปคผมคือชอบคนง่ายๆ ไม่แต่งหน้ายิ่งดีครับ แล้วเป็นคนอีสานด้วยกันจะเข้าใจกันดีมากครับ แต่ตอนปี1ผมอยากโฟกัสเรื่องเรียนมากกว่าครับ ตอนปี1มีเพื่อนเยอะแยะเลยครับ ทั้งพี่ๆที่รู้จักก็เยอะครับ
พอเวลาผ่านไปสักพัก ผมจำได้ว่าวันนั้นผมเรียนปรับพื้นฐานภาษาอังกฤษครับ มีผู้หญิงคนนึงเห็นกำลังจ้องผมอยู่ตลอดเวลาในขณะเรียนผมเริ่มสงสัยตั้งแต่วันแรกเลยครับว่าเขาคือใครเอกอะไร แต่ก็จนจบปรับพื้นฐานครับ แล้วเราก็ต่างคนต่างเรียนห้องใหม่ ผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย พอเวลาผ่านไปมีคนมาขอเพิ่มเพื่อนในเฟสผมเยอะแยะเลยครับ ผมก็รับๆๆๆๆๆไป วันนึงครับผมได้มีโอกาสไปขายน้ำโซดาที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้นเป็นกิจกรรมวันวิทาศาตร์อนุญาตให้นักศึกษาขายของหารายได้ เอกผมก็ขายน้ำโซดานี้แหละครับ ขายกันกับเพื่อนๆครับตอนนั้นก็ได้ตังเยอะมาก เขาให้ผมเป็นคนซงน้ำครับ ผมก็ขายไปเรื่อยๆแต่ก็มีผิดสังเกตยุครั้งนึงมีผู้หญิงกลุ่มนึงครับ มาซื้อน้ำปกตินั้นแหละครับ แต่ผมเห็นแว๊บๆเหมือนเธอคนนั้นที่เจอในที่ห้องเรียนที่ปรับพื้นฐานเลยครับ ผมก็พยายามจะมองหน้า แต่เหมือนเธอจะอายเธอหลบอยู่หลังเพื่อนอยู่ตลอดเวลาแล้วก็บอกเพื่อนให้สั่งน้ำให้ แล้วซื้อน้ำเสร็จเธอก็เดินหายไปเลยครับ ผมก็เกิดอาการเอะใจตั้งแต่ตอนนั้นอยากรู้มากว่า เขาคือใคร?
ผ่านไปหลายวันเลยครับ วันนั้นวันที่ 9 กันยายน เวลา20:36 น. ก็มีแชทแปลกๆไม่รู้ว่าเป็นใครรูปปกเป็นรูปการ์ตูนเด้งขึ้นมา เป็นสติ๊กเกอร์ที่เป็นรูปการ์ตูน ว่า Hi แล้วผมก็ส่งยิ้มไป แล้วเขาก็ถามชื่อผม ผมก็ถามชื่อเขา นั้นแหละครับคือจุดเริ่มต้นของเธอคนนั้นกับผม เธอที่ผมอยากรู้ว่าเป็นใครกัน แรกๆเราคุยกันเรื่องเรียนครับ เขาอยู่เอกคณิต ผมอยู่เอกเคมี คณะวิทยาศาตร์เหมือนกันครับ แล้วผมเป็นคนที่ไม่ชอบคณิตมากๆไม่รู้เรียนอะไรไปเยอะแยะแค่ บวก ลบ คูณ หาร ผมว่าแค่นี้ก็เพียงพอต่อการใช้ชีวิตแล้ว แต่นี้ต้องมายงย้ายสมกงสมการ ยุ่งยาก ผมเลยให้เขาเป็นครูใจดีของผม ผมก็เป็นนักเรียนชาเขียวของเขา (ผมชอบกินชาเขียวมากอะครับ) แต่ในระหว่างคุยกันเราไม่เคยเจอกันเลยครับไม่เคยมาติวให้กันเลยมีแต่พูดกันใว้เฉยๆ
เราคุยมาได้พักใหญ่ครับ ประมาน1-2เดือนกว่าๆ แล้วในที่สุดผมก็ตัดสินใจครบกับเค้าในวันที่ 17/11/60 แล้วเรานัดเจอหน้ากันครั้งแรกที่ สะพานพุทธครับ นั้นคือที่แรกที่เราได้มาเจอกัน ที่ผมตัดสินใจครบกับเขานะหรอครับ เขาเป็นคนง่ายๆครับ ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วๆไป เขาไม่เคยแต่งหน้าครับ เป็นผู้หญิงที่ไม่ห่วงสวย และเป็นคนอีสานเหมือนกันด้วยครับ บ้านผมกับบ้านเขาห่างกันแค่60กว่ากิโลเองครับ (ที่จริงผมคิดกับเขาแค่เพื่อนครับ แต่พอเขารู้ว่าผมเป็นคนยังไง ทายนิสัยผมทุกอย่าง ทำให้ผมรู้ว่า นี้แหละคือ คนที่รู้จักผมจริงๆ)
เราครบกันด้วยเหตุผลครับ ผมมีเรื่องทุกใจ หรือเขาทุกใจ เราก็จะนัดกันไปนั่งคุยที่สะพานพุทธ เราจะมีมุมที่เป็นมุมประจำของเราครับ มุมนั้นมีทั้งเรื่องทุกใจ วันสำคัญก็จะมาเซอร์ไพร์กันที่มุมนั้นเสมอ ครบกันได้สักพักครับ ผมก็มีเรื่องอยากจะบอกเธอว่า "ผมจนนะ ที่เรียนในมหาลัยได้ก็เพราะป้าส่งเรียน พ่อแม่ไม่มีตัง รับผมได้ไหม" ตอนนั้นผมจำได้ว่าผมถามเขาในวันครบรอบ4เดือน เขาก็ตอบกลับมาว่า "เรื่องแค่นี้เองเรารับได้ แล้วค่อยสร้างอนาคตด้วยกันเนาะ " ผมได้ฟังคำๆนี้แล้วชื่นใจมากๆเลยครับ
เราครบกันได้สักพักเราก็เริ่มห่างกันครับ เพราผมมัวทำแต่กิจกรรมในมหาวิทยาลัย โทรหาเขาเขาก็ไม่รับ ติดต่อไม่ได้ผมเลยถามเขาว่าเป็นอะไรไหม เขาตอบกลับมาแบบคล้ายๆน้อยใจครับว่า "ทำงานเถอะไม่อยากกวน ห่างกันเถอะเค้าไม่อยากให้เธอเสียงาน เสียการเรียน" แค่นั้นผมก็รู้เลยครับว่าที่เธองอลคืออะไร และแล้วผมก็บอกลาทุกๆอย่างครับ ทั้งงานและเพื่อน แต่การเรียนยังสนใจเหมือนเดิมครับ มาหาเขาบ่อยขึ้นตัวติดกันเลยครับทีนี้ (ที่ผมตัดสินใจทำแบบนี้เพราะเขาเคยบอกผมว่า "คนที่ครบก่อนหน้านี้ทุกคนเขามีเวลามาหาตลอด" นี้แหละครับทำให้ผมต้องตัดสินใจมาอยู่กับเขาทุกๆเวลาว่าง)
พอเวลาผ่านไปสักพัก เราได้ประกวด ดาวเดือนครับ เขาไม่กล้าบอกผมว่าเขาได้เป็นตัวแทนดาวของสาขา วันนั้นวันครบรอบ6เดือนครับ เขาทำอั้มอึ่ง แล้วตอนผมมาส่งกลับหอเขาก็ได้บอกผมว่า "เค้าได้เป็นตัวแทนดาวสาขานะ" (เขารู้อยู่แล้วครับว่า ผมก็ลงประกวดด้วย เขาเลยกลัวผมงอล)ผมบอกไม่ได้งอลหรอก(มีงอลนิดๆอยู่ครับที่ไม่บอกแต่แรก) แล้วผมก็พูดว่า "ไม่เป็นไรเราจะได้เป็นคู๋รักดาวเดือนไง" พอถึงวันประกวดของรอบคณะ เขาเอาคนเข้าไปประกวดต่อรอบมหาลัย 4 คู่ครับ และแล้วผมกับแฟนผมก็ได้เป็น1ใน4คู่นั้นครับ
เราดีใจกันมากแล้วคนอื่นแซวหนักเลยว่าคู่รักดาวเดือน อิจฉาจังๆ และแล้วมารอบของมหาลัย ผลประกาศออกมาปรากฎว่า แฟนผมได้เป็นดาวคณะครับ ส่วนผมนะหรอครับ ฮื่อๆได้ที่2ของคณะก็บุญเท่าไหร่แล้วครับ
ต่อจากนี้เขาบอกจะไม่มีเวลาแล้วนะ ต้องทำงานให้มหาลัยและก็คณะ และแล้วผมก็เจอกับสถานะการที่เขาเคยเจอครับ
พอเวลาผ่านไปสักพัก เราก็มีเวลาให้กันมากขึ้นครับ ไปไหนด้วยกันเหมือนแต่ก่อน แต่พอครบกันนานๆเข้าปัญหาการทะเลาะกันยิ่งรุนแรงครับ ผมเริ่มทำร้ายตัวเอง การเรียนไม่ค่อยสนใจ เกรดตกมาก เขาก็ไม่ค่อยสนใจผมยิ่งครบยิ่งแย่มากขึ้น
พอมาถึงเดือนที่10จะครบเดือนที่11 เขากับผมทะเลาะกันหนักมาก ผมถึงขั้น ร้องไห้ทำร้ายตัวองหนักขึ้น จากที่ไม่เคยดื่มเหล้าผมก็ได้ดื่ม แล้วเมานอนในห้องน้ำ เขาก็ไม่สนใจผมสักครั้ง ไม่เหมือนแต่ก่อน ที่ผมเป็นแบบนี้เหตุก็เพราะ
หลังๆมาเขาเริ่มแปลกๆครับ ติดเพื่อนมาก ผมเรียกไปกินข้าวด้วยก็ไม่ไป บอกไม่ว่าง แต่กับไปไหนมาไหนกับเพื่อนตลอดเพื่อนชวนไปกินข้าวด้วยกันตลอดเขาไปครับ แต่กับผมไม่ไปเลยไม่เหมือนแต่ก่อน แล้วเขาก็บอกกับผมว่า "เราห่างกันนะช่วงนี้ แม่อยากให้ห่างกัน" ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจครับ เพราะแต่ก่อนผมตามใจเขามากๆครับ อยากกินอะไร ขาดเหลืออะไรผมทำให้ทุกอย่าง เขาไปหาญาติที่นนทบุรีผมก็พาไปตลอดครับ เพราะเขาเป็นคนที่ชอบหลงทาง แต่ผมไปครั้งเดียวจำได้หมดว่า ทางนี้ไปที่ไหนบ้าง คือก่อนเดือนที่9เค้ายังดีๆอยู่เลยครับ พอมาเดือนที่10ทะเลาะกันทุกวันเลยครับ เค้าเคยบอกว่าผมเป็นคนเข้าใจเข้ามากที่สุดตั้งแต่มีแฟนมา และแล้ววันที่27/9/61 เราทะเลาะกันหนักมากจนผมนัดเขาไปเจอที่สะพานพุทธครับ นี้คือการเจอกันที่สะพานพุทธในรอบ3-4เดือน ปกติวันครบรอบเราจะมาเจอกันที่นี้ทุกวันที่17ของเดือนครับ แต่3-4เดือนแล้วครับที่เราไม่ได้เจอกันที่สะพานพุทธเลย และแล้ววันนั้นประมาน3-4ทุ่มเราก็มาเจอกัน จาที่เคยเจอกันแล้วยิ้มแย้มมันไม่มีอีกแล้วครับ เราทั้งสองมองหน้ากันอย่างตึงเครียด นั่งลงที่มุมเดิมที่เจอกันครั้งแรก คุยกันทุกอย่างในเรื่องที่ผ่านมา เขาก็ร้องไห้ ผมก็ร้องไห้ สุดท้ายผมขอโทษเขา บอกยอมแล้วทุกอย่าง แต่เขาพูดขึ้นมาว่า "เป็นเพื่อนกันดีกว่า" จะได้ไม่ต้องทำให้เธอทุกใจ ผมบอกเขาไปว่า "เราอยากเป็นแฟนกันครบกันต่อ ขอโอกาสได้ไหม" เขาก็บอกผมว่า "เราทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ยังอยากจะครบกันต่อหรอ เป็นเพื่อนกันนั้นแหละ"แล้วผมก็พูดคำสัญญาทุกอย่างขึ้นมาว่า "แล้วที่เค้าสัญญาใว้หระว่า ครบรอบ1ปี เราจะไปเที่ยวเกาะล้าน และสวนสนุกด้วยกัน เค้าไม่เคยไปสวนสนุกเลยนะตั้งแต่เกิดมา ตอนเด็กอยากไปมาก พอเห็นตัวเองบอกจะพาไปตอนครบรอบเค้าดีใจมากเลยนะ แล้วที่สัญญาว่า เขาจะมีบ้านหลังสีเขียวที่ชอบให้เราอยู่ด้วยกัน มีน้องหมาแทนลูกเพราะตัวเองบอกไม่อยากออกลูกมันเจ็บ แล้วมีฟาร์มที่ทำด้วยกัน พออายุ60ปีเค้าจะพาไปดูสวนกุหลาบในวันวาเลนไทร์หระ ไหนสัญญจะจบพร้อมกัน แล้วพอจบปี4จะไปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งแรกที่ไปต่างประเทศด้วยกันหระ" ผมพูดมาหมดทุกอย่าง และแล้วเขาก็ไม่ใจอ่อนเลย สักคำ เขาก็มีแต่พูดว่า "เป็นเพื่อนกันเถอะ" แล้วผมก็บอกกับเขาว่า "ถ้าอยากเป็นเพื่อนก็บอกเลิกเค้ามาเลยเค้าพร้อมฟัง" แล้วเขาก็บอกว่าไม่ เราให้เธอเป็นคนบอก เพราะเราทำให้เธอเสียใจเธอก็ต้องบอก แต่ผมก็บอกว่า ถึงจะเสียใจแต่ก็ยังรักเธอ เหมือนเดิมนะ เค้าไม่บอกหรอกเพราะเขารักเธอ เราเถียงกันไปมาจนเหนื่อยแล้วบอกว่า กลับเถอะดึกแล้ว ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบตี1เลยครับ และแล้วผมก็ไปส่งเขา พอผมเดินออกมา ผมก็โทรหาเขาแล้วบอกว่า "แม่พ่อรักแม่นะ ดูแลตัวเองดีๆนะ" แล้วเขาก็ตอบกลับมาว่า "อะเคร"แล้วเธอก็ตัดสายไป
หลังจากวันนั้น ผมพยายามติดต่อเธอเธอก็ไม่เคยอ่านแชทหรือ รับสายผมเลยครับ
ผมควรทำใจ หรือ ควรรอเวลา หรือควรทำอย่างไรต่อไปดีครับ