เพื่อนมาปรึกษาครับ
A เพื่อนที่ทำงานผม ค่อนข้างปลีกวิเวก ไม่ค่อยสังคม
B สาวที่เพื่อนผมชอบ (A เล่าว่า B ปลีกวิเวกกว่าอีก)
A ชอบ B มาตั้งแต่สมัยเรียน (เรียนคนละสาขาวิชา)
แต่ A ก็ไม่ได้จีบ B
เพราะ A ติดเล่นดนตรี ติดเพื่อน (A มีสาวชอบบ่อยๆ แต่ A ก็มักปฏิเสธ)
A แค่พยายามทักทาย B เป็นพิเศษ จนเพื่อนแซว
ก่อนเรียนจบ B ก็มีแฟนเป็นรุ่นพี่
เรียนจบผ่านไป 10 ปีกว่า
A มาเจอ B ผ่าน Facebook แต่ช่วงแรก A ก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่า B น่าจะมีแฟนแล้ว หรือแต่งงานแล้ว
ช่วงแรกไม่ค่อยได้คุยกัน จนมีเหตุให้ปรึกษาเรื่องงาน
A ปรึกษาให้ B ช่วยก่อน ต่อมา B ก็ปรึกษาให้ A ช่วยบ้าง
ุคุยใน Line บ้าง โทรคุยบ้าง ไม่ได้บ่อยมากครับ ประมาณอาทิตย์ละครั้ง
นัดเจอ 2-3 เดือนครั้ง เพราะว่า อยู่คนละจังหวัด (ประมาณ 80 กม.) จะเจอกันเวลาที่ต่างคนต่างเข้ามาธุระ กทม.
ก็สนิทขึ้นประมาณนึง ก็เลยทำให้ A ได้รู้ว่า B โสด
ผ่านไป 6 ปี (นับจากที่มาเจอกันใน facebook)
A ตัดสินใจบอกชอบ B เพราะไม่อยากคลุมเครือ
B บอก A ว่า รู้มาตั้งแต่เรียนแล้วว่า A ชอบ และก็รู้ด้วยว่าตอนนี้ A ก็ยังชอบอยู่ ชอบมากด้วย
ส่วน A รู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่า B จะรู้
B บอกว่า A ไม่ใช่แบบที่ต้องการ เพราะ B อยากได้แฟนที่เป็นคนเก่ง
และ B รู้สึกกับ A ว่าเป็นเพื่อนกันมาตลอด ไม่อยากเปลี่ยนไปเป็นแบบแฟน
ส่วน A บอก B ว่า เข้าใจที่ B บอก เพราะ A ก็เคยปฏิเสธสาวมาบ่อยๆ (สมัยก่อน A ถือว่าหน้าตาดีประมาณนึงครับ ไม่ค่อยเข้าสังคมแต่ก็มีสาวมาชอบบ่อยๆ แต่ปัจจุบันโทรมครับ)
A มันบ่นกับผมว่า ปฏิเสธคนอื่นไปเยอะโดนกับตัวเองบ้าง เป็นกรรมตามสนอง (มันคิดแบบนี้ครับ)
หลังจากนั้น B ก็แทบจะหายไปเลย ไม่มีการคุยใน Line กับ A อีกต่อไป แล้ว B ก็หายไปเลย
ส่วน A ช่วงแรกหลังจากโดน B ปฏิเสธก็ไม่ได้จิตตกอะไรนะครับ แต่กำลังจะจิตตกเพราะว่า B หายไปเลย
แล้ว A ก็มาปรึกษาผม ว่าทำไงดี (ผมเป็นเพื่อนที่ทำงานกับ A)
แบบนี้สถานการณ์มันจะดีขึ้นไหมครับ
บอกชอบเพื่อน เพื่อนปฏิเสธ และบอกรู้มาตั้งนานแล้วว่าชอบ แล้วก็หายไปเลย สถานการณ์มันจะดีขึ้นไหมครับ
A เพื่อนที่ทำงานผม ค่อนข้างปลีกวิเวก ไม่ค่อยสังคม
B สาวที่เพื่อนผมชอบ (A เล่าว่า B ปลีกวิเวกกว่าอีก)
A ชอบ B มาตั้งแต่สมัยเรียน (เรียนคนละสาขาวิชา)
แต่ A ก็ไม่ได้จีบ B
เพราะ A ติดเล่นดนตรี ติดเพื่อน (A มีสาวชอบบ่อยๆ แต่ A ก็มักปฏิเสธ)
A แค่พยายามทักทาย B เป็นพิเศษ จนเพื่อนแซว
ก่อนเรียนจบ B ก็มีแฟนเป็นรุ่นพี่
เรียนจบผ่านไป 10 ปีกว่า
A มาเจอ B ผ่าน Facebook แต่ช่วงแรก A ก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่า B น่าจะมีแฟนแล้ว หรือแต่งงานแล้ว
ช่วงแรกไม่ค่อยได้คุยกัน จนมีเหตุให้ปรึกษาเรื่องงาน
A ปรึกษาให้ B ช่วยก่อน ต่อมา B ก็ปรึกษาให้ A ช่วยบ้าง
ุคุยใน Line บ้าง โทรคุยบ้าง ไม่ได้บ่อยมากครับ ประมาณอาทิตย์ละครั้ง
นัดเจอ 2-3 เดือนครั้ง เพราะว่า อยู่คนละจังหวัด (ประมาณ 80 กม.) จะเจอกันเวลาที่ต่างคนต่างเข้ามาธุระ กทม.
ก็สนิทขึ้นประมาณนึง ก็เลยทำให้ A ได้รู้ว่า B โสด
ผ่านไป 6 ปี (นับจากที่มาเจอกันใน facebook)
A ตัดสินใจบอกชอบ B เพราะไม่อยากคลุมเครือ
B บอก A ว่า รู้มาตั้งแต่เรียนแล้วว่า A ชอบ และก็รู้ด้วยว่าตอนนี้ A ก็ยังชอบอยู่ ชอบมากด้วย
ส่วน A รู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่า B จะรู้
B บอกว่า A ไม่ใช่แบบที่ต้องการ เพราะ B อยากได้แฟนที่เป็นคนเก่ง
และ B รู้สึกกับ A ว่าเป็นเพื่อนกันมาตลอด ไม่อยากเปลี่ยนไปเป็นแบบแฟน
ส่วน A บอก B ว่า เข้าใจที่ B บอก เพราะ A ก็เคยปฏิเสธสาวมาบ่อยๆ (สมัยก่อน A ถือว่าหน้าตาดีประมาณนึงครับ ไม่ค่อยเข้าสังคมแต่ก็มีสาวมาชอบบ่อยๆ แต่ปัจจุบันโทรมครับ)
A มันบ่นกับผมว่า ปฏิเสธคนอื่นไปเยอะโดนกับตัวเองบ้าง เป็นกรรมตามสนอง (มันคิดแบบนี้ครับ)
หลังจากนั้น B ก็แทบจะหายไปเลย ไม่มีการคุยใน Line กับ A อีกต่อไป แล้ว B ก็หายไปเลย
ส่วน A ช่วงแรกหลังจากโดน B ปฏิเสธก็ไม่ได้จิตตกอะไรนะครับ แต่กำลังจะจิตตกเพราะว่า B หายไปเลย
แล้ว A ก็มาปรึกษาผม ว่าทำไงดี (ผมเป็นเพื่อนที่ทำงานกับ A)
แบบนี้สถานการณ์มันจะดีขึ้นไหมครับ