เราเป็นโรคอะไรหรือเปล่าคะ เกี่ยวกับอารมณ์ค่ะ

สวัสดีค่ะ อันนี้เป็นกระทู้เเรก เเท็กผิดห้องยังไงขออภัยด้วยนะคะ อาจจะเกริ่นยาวหน่อย(มาก)เพราะไม่รู้จะเริ่มยังไง
  ขอเล่าเลยเเล้วกันนะคะ เราเป็นเด็กม.ปลายค่ะ ได้มีโอกาสไปส่งพี่ที่มหาลัยกับครอบครัว พอส่งเสร็จระหว่างขี่รถผ่านคณะต่างๆในมหาลัย พ่อเราก็เริ่มพูดประมาณว่าคณะนี้ดีนะมหาลัยนี้ดีนะตอนเเรกก็ปกติดีค่ะ เเต่สักพักเริ่มตึงค่ะ พ่อเริ่มพูดกดดัน เราตัดสินใจพูดออกไปเลยว่าเราไม่ชอบวิธีการพูดเเบบนี้เพราะมันหลายครั้งเเล้ว เเรกๆใช้เหตุผลหลังพ่อเริ่มไม่ฟัง เราเลยเงียบ เเต่พ่อไม่หยุดพูดค่ะ เเม่จะเข้ามาช่วยพูดให้ดีขึ้น เเต่ก็เเย่ลงกว่า เราก็เริ่มร้องไห้ค่ะ ร้องไห้รุนเเรงด้วย เพราะทนไม่ไหวเเล้ว ร้องไปก็พูดไปว่าไม่โอเค เป็นอย่างนี้สักพักนึงค่ะ พอรถจอดพ่อกับเเม่ลงไปหมด เราเหมือนสับสวิทช์เลยค่ะ นิ่งสนิทเหมือนเมื่องี้ไม่ได้ร้องไห้เลย หยิบทิชชู่เช็ดน้ำตา เเล้วหยิบมือถือขึ้นมาเล่นชิวๆ เลื่อนทวิตไปยิ้มไป ตอนเเรกก็ไม่คิดอะไร เเต่พอเวลาผ่านไปถึงคิดค่ะ ว่ามันออกจะเเปลกๆรึเปล่า


อาการคล้ายๆที่เล่าไปเราเป็นค่อนข้างบ่อยเลยค่ะ  บางครั้งก็มีการน้อยใจอย่างหนัก บ่นว่าตัวเองไม่มีใครเข้าใจ เบื่อ รำคาญกับทุกอย่าง
ปล.ออกเเนวกระทู้ระบายอารมณ์เหมือนกันนะคะเนี่ย เเหะๆ

/พิมผิดยังไงขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ