ควรรู้สึกยังไงคะ ?

ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าเรามีพี่น้อง 3 คนคะ ผู้หญิงหมดและเราเป็นลูกสุดท้อง เราหลงมาคะ เพราะห่างจากพี่คนโต 9 ปีและคนกลาง 7 ปี ตอนนี้หนูอยู่ม.4คะ ตั้งแต่เกิดมาเราไม่ดูการ์ตูนเลยคะ จะดูแต่พวกรายการเกมส์ ละคร ประกวดต่างๆไรงี๊ เพราะว่าพวกพี่ๆกับแม่เขาดูกัน เราก็เลยต้องดูพวกแบบนั้นไป เราไปคุยกับเพื่อนในห้องม.ปลายบอกว่าแทบไม่เคยดูการ์ตูนเลย เพื่อนก็บอกว่าแปลกนะ ส่วนใหญ่เด็กๆที่เติบโตมามักต้องเคยดูการ์ตูนขั้นต่ำ 1 เรื่องมาก่อนทุกคน หนูก็เกิดมาในครอบครัวที่ดีนะคะ พ่อก็รับราชการ แม่ก็เลี้ยงหลานอยู่บ้าน พี่สาวคนโตก็แต่งงานมีลูกแล้วก็เอาลูกมาให้แม่เลี้ยง พี่สาวคนกลางก็เรียนอยู่ปี 5 เป็นครูฝึกสอนอยู่ ส่วนเราก็เรียนอยู่ม.4 แล้วเราตั้งแต่อนุบาลถึงประถม 3 เป็นคนที่ไม่มีเพื่อนสนิทเลย ไม่รู้ทำไมนะคะ แล้วก็เป็นคนมีปัญหาเรื่องเพื่อนตลอด แต่ก็คือไปกับใครก็ได้ พึ่งมีเพื่อนสนิทก็ตอนป.4 นี้เอง แต่ก็ไม่ได้สนิทใจถึงเล่าให้ฟังได้ทุกเรื่องนะ เราเป็นคนเชื่อใจคนง่าย ใครมาพูดดีทำดีด้วยนิดหน่อยก็เชื่อหมดแหละ คิดว่าเขารับได้ในทุกเรื่องที่เราพูดว่าจะไม่เอาไปบอกใคร (ทั้งๆที่รู้ว่าความจริงคือไม่ใช่) แล้วตอนประถมเราเคยขโมยของเพื่อนด้วย ชอบขโมยดินสอกด ยางลบไรงี๊เป็นตอนป.1-ป.2 เพราะเหมือนเคยมีเพื่อนขโมยลูกอมที่แม่ฝากคนข้างบ้านมาให้ตอนอ.3 เป็นกล่องเล็กๆคะ แล้วเราใส่ไว้กระเป๋ากางเกงพละข้างหลังกางเกง มันน่าจะหล่นในห้องแล้วเพื่อนก็หยิบไปมั้งคะ ก็ตั้งแต่นั้นไม่รู้ว่าเป็นปมอะไรเหมือนกันหรือป่าวที่ทำให้เราขโมยของเพื่อนตอนป.1-ป.2 แล้วตอนประถมพ่อแม่แทบไม่ซื้อของเล่นให้เลยคะ พวกของไร้สาระหน้าโรงเรียนไรงี๊เรียกได้ว่าแทบไม่เคยเลยก็ว่าได้ ก็เลยทำให้เรามาเห็นของเพื่อนในรร.จึงอยากได้หรือป่าวไม่แน่ใจ แล้วเวลาไปไหนหรือไปเที่ยวไหน พี่สาวคนโตเราก็อยู่กับแฟนกับลูก พี่สาวคนกลางก็อยู่กับแฟน ส่วนเราหรอนั่งคนเดียวไปสิ้ โคตรอโลน แล้วเวลาไปไหนไรงี๊ ถ้าไปมีเรา พี่สาว แม่ พี่เราก็อยู่แม่เราก็อโลนอีก ไปกินร้านอาหาร พี่เราอยู่กับแฟน แม่ก็อยู่กับพ่อ ส่วนเราหรออโลนอีกอ่ะ แล้วก็เหมือนเราไม่ค่อยสนิทกับครอบครัวเลยคะตอนโตขึ้น แต่เราติดแม่ แต่นิสัยเราเหมือนพ่อ พี่เราทั้ง 2 คนก็เหมือนแม่ เราคุยหรือปรึกษากับพ่อแม่ไม่ได้เลยคะ เพราะคิดว่าพ่อไม่เข้าใจเรา เพราะเขานิสัยเหมือนเรา ถ้ามีปัญหาแม่น่าจะช่วยได้กว่า ส่วนแม่ก็ไม่กล้าปรึกษาเพราะถ้าเอาไปเล่าเขาคงเครียดหนักกว่าเดิม ยิ่งลูกพี่เราดื้ออยู่ด้วย เอามาให้แม่เลี้ยงถึง 3 คนเลย ทุกวันนี้เราพยายามไม่ทำอะไรให้เขาหนักใจแล้ว แต่ก็แทบทำไม่ได้ เขาชอบคิดว่าการที่เราอธิบายให้เขาฟังคือการเถียงเขา แล้วพอเราอธิบายเขาก็ชอบพูดว่าอีกไม่กี่ปีเขาก็ตาย เพราะตอนนี้เขาก็อายุจะ 50 แล้ว แทบทุกครั้งที่เราเถียง มันยิ่งทำให้เราไม่กล้าเอาเรื่องอะไรไปปรึกษาเขาเพราะจะทำให้เขาเครียดหนักกว่าเดิม ส่วนพี่สาวถ้าเราเล่าให้เขาฟังเขาก็ชอบเอาไปบอกแม่ต่อ ส่วนแม่ก็ชอบเอาไปบอกพี่น้องเขาต่อ คือบางเรื่องเราก็ไม่ได้อยากให้ทุกคนรู้ นี้จึงเป็นสาเหตุที่เวลาเรามีเรื่องอะไรถึงไม่กล้าปรึกษาคนในครอบครัว ถ้าเรามีปัญหาเราก็จะระบายในสมุดโน๊ต พันทิป ไม่ก็เล่าให้เพื่อนฟัง เราไม่รู้จะไประบายกับใครได้ที่ไหน แล้วเราเริ่มคิดเรื่องพวกนี้ตั้งแต่อ.3 คะ แบบเด็กมาก เรารักแม่มาก รักจนแบบถ้าวันนึงไม่มีเขาเราจะอยู่ยังไง คงไม่มีใครเอาเรา แล้วเวลาทำอะไรดีเขาแทบไม่เคยชมเราเลยนะ แต่พอทำผิดต่อว่าเราทำทันทีเลย เราเครียดทั้งเรื่องเรียน ทั้งครอบครัว เวลามีอะไรเราก็จะเซิร์ชหาในพันทิปคะ ชอบมาก แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือป่าวเหมือนกันคะ    อยากถามเพื่อนๆพันทิปคะว่าเราควรระบายกับใครคะ เราควรทำตัวยังไงให้อยู่กับครอบครัว สังคม อย่างมีความสุข ?
ปล.ที่เล่าอ่านจะงงๆนิดๆนะคะ ไม่รู้จะเริ่มยังไงเหมือนกัน แท็กผิดห้องขออภัยด้วยคะ