ตอนนี้เราเครียดมากๆเราทะเลาะกับพ่อแม่ทั้งๆที่ไม่ได้อยากทะเลาะ

เรื่องมันมีอยู่ว่าเราแต่งชุดชุดนึง โดยปกติเราก็ใส่บ่อยแม่ไม่เคยว่าเลย แต่วันนั้นแม่ทะเลาะกับน้องชายไปๆมาๆเดินเข้ามาในครัว เห็นเราแต่งชุดนั้น ตะคอกใส่เราว่าเกลียดจริงๆไอชุดนี้ ไปเปลี่ยน (ขอบอกเลยว่าชุดเรากางเกงขายาวเอวสูง เสื้อยืดเอวลอยแต่ไม่ได้ลอยจนดูไม่ดี) พอเขาขึ้นเสียงใส่เราปุ๊บ ด้วยความที่เรามีประจำเดือนด้วย เราเข้าไปร้องไห้ในห้องในหัวเราคิดว่าทำไมไม่พูดดีๆกับเรา อีกซักพักแม่มาเคาะประตูแล้วพูดว่า ว่าเรื่องชุดแค่นี้ว่าไม่ได้จะไม่ว่า เราพยายามบอกแม่ว่าเราไม่ได้เสียใจเรื่องชุดแต่เราเสียใจเรื่องน้ำเสียงของแม่ เราร้องไห้ที่เขาไม่ฟังเราอธิบายเลย พอตอนเย็นแม่ไม่คุยกับเรา เราเครียดไม่รู้จะหันไปหาใครเลยโทรไปปรึกษาแฟน แฟนเราอยากให้เรากับแม่ดีกันและกลับมาคุยกันดีๆ เขาขอเป็นคนโทรไปอธิบายให้แม่เราฟังเอง สุดท้ายเราคิดว่ามันจะดีขึ้นแต่เปล่าเลย พอพ่อรู้ว่าแฟนเราโทรมาคุยเรื่องที่ทะเลาะกับแม่ เขายิ่งโมโหและว่าเราไปเล่าเรื่องของคนครอบครังให้คนอื่นฟัง เราพยายามอธิบายว่าเราไม่ได้ขอให้เขาช่วยแต่เราเครียดจริงๆ และยิ่งไปกว่านั้นเขาคิดว่าแฟนเราเอาเรื่องครอบครัวเราไปบอกพ่อแม่ของแฟน ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่เลย (ตอนนั้นเราพึ่งหายร้องไห้แล้วกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ  เขากลับมาจากที่ทำงานแล้วพูดว่าเราทันทีตอนถึงบ้าน) เราได้แต่เงียบเพราะคิดว่ามันจะเป็นทางที่ดีที่สุดแต่มันก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย วันรุ่งขึ้นพ่อแม่ของเราทะเลาะกับน้องชายเราเรื่องไปรร. ขณะที่ตอนนั้นเราหลับอยู่ไม่รู้อะไรเลย จู่ๆเขาก็มาว่าเราว่าเราเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ร้องไห้ แค่นั้นแหละเราน้ำตาไหล เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราทำอะไรทำไมถึงต้องว่าเรา เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น เราไม่ได้คุยกับแม่หลายวันจนแม่ไลน์มาหาด้วยถ้อยคำตัดพ้อว่าเหนื่อยที่เราเป็นแบบนี้ ตอนนั้นเราตัดสินใจเผชิญปัญหาด้วยการเข้าไปคุยตรงๆเลยว่าเรารู้สึกยังไง เราบอกแม่ไปทุกอย่างทุกสิ่งที่เรารู้สึกอึดอัด เราคิดว่าการที่เราพูดไปมันจะดีขึ้น แต่เปล่าเลย แม่ก็ยังไม่เข้าใจเราแล้วพูดตัดะพ้ออีกมากมาย เราร้องไห้4วันติดที่ไม่มีใครเข้าใจเรา วันต่อมาเป็นวันที่เราสอบ เวลา15.30 น. เป็นเวลาที่เราสอบเสร็จ น้องเราเลิก16.30 น. เราเลยแวะไปเที่ยวห้างแถวๆรร.ให้รู้สึกดีหน่อยกับเพื่อน พอใกล้ถึงเวลาที่น้องเลิกเรียน เราโทรไปหาพ่อบอกว่าเราอยู่ห้างนะ เดี๋ยวเดินกลับ พ่อตอบกลับเรามาว่า จะไปทำไม จะกลับมั้ยถ้าไม่กลับก็กลับเองด้วยน้ำเสียงโมโห เราต้องกลั้นน้ำตาเดินออกจากห้างด้วยความที่ไม่อยากร้องไห้ จนมาถึงวันนี้เรากับพ่อแม่ก็ไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน เรารู้สึกอึดอัดมาก มีทั้งคำถามในใจมากมายว่าเราผิดขนาดนั้นเลยหรอ  เราร้องไห้ทุกวันจนแทบไม่ได้อ่านหนังสือเพราะไม่มีสมาธิเลย เราควรทำยังไงให้เขาเข้าใจ เราเครียดมากๆเรากำลังจะจบม.6อยู่แล้ว ม.6ก็มีเรื่องมากมายให้เครียดเหมือนกัน กำลังใจที่มีก็เริ่มท้อแล้ว ขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ
ปล.เราพึ่งหัดตั้งกระทู้ ถ้าพิมติดกันหรือยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ