คือผมกับแฟนเก่าคบกันมาตั้งแต่ตอนอยู่มอต้นรักกันมากอยู่ด้วยกันตลอดไม่เคยห่าง จนเข้ามหาลัยเราก้ได้อยู่ด้วยกันดูแลกันมาโดยตลอดจนกระทั่งระยะเวลามันได้ผ่านมาเรื่อยๆจนถึง7ปีเราได้เริ่มทะเลาะกันเพราะความผิดผมเองผมไปมีคนอื่นแล้วเธอจับได้ แต่เธอก้ให้โอกาสผมได้แก้ตัวอีกครั้งผมพยามดูแลเธอให้ดีที่ถึงแม้มันจะไม่เต็มที่ก้ตามเพราะเธอเรียนอยู่ส่วนตัวผมเองได้ลาออกจากมหาลัยตอนปี3เนื่องจากปัญหาต่างๆนาๆจึงต้องทำงาน และ ผมก้ไม่ค่อยมีเวลาได้ดูแลเธอและผมก้ต้องเข้าสังคมของคนทำงานที่ต้องมีกินเหล้ากับผู้บริหารผู้จัดการแต่ผมก้ยอมรับคัปว่าดูแลเธอไม่ดีเหมือนแต่ก่อนปล่ิยให้เธออยู่คนเดียวตลอด ผมรุ้สึกผิดมากที่ดูแลเธอไม่ดี จนวันที่เราต้องเลิกกันเก็บของออกจากหอ เธอเก็บของกลับบ้านเธอเพราะเธอไกล้จบแล้ว ส่วนตัวผมต้องทำงานต่อจึงต้องหาหอใหม่ ผมเก็บรูปที่เราถ่ายคู่กันที่เธอทำให้ตอนวันครบรอบเก็บไว้และ สมุดบันทึกที่เธอเขียนความในใจของเธอไว้ เชื่อไหมว่าผมได่อ่านแล้วก้นั่งร้องไห้และรุ้สึกผิดที่ทำให้ผู้หญิงคนนึงต้องเสียใจขนาดนี้ ทุกวันนี้ผมไปที่ไหนเคยผ่านสถานที่ที่เราเคยไปไหนมาไหนด้วยกัน มันก้ทำให้เห็นภาพที่เราเคยมีความสุขด้วยกันตลอด มันยังตอกย้ำความทรงจำอยู่ทุกครั้ง ล่าสุดวันนี้ ผมได้ข่าวว่าเธอสอบ ก.พ ผ่าน ผมรุ้สึกดีใจมากเลยนะเพราะมันเป็นความฝันของเธอ เธอ บอกผมทุกครั้งว่าเธออยากรับราชกาลให้พ่อมีภูมิใจและเธอก้ทำได้ ผมรุ้สึกดีใจมากที่ได้รุ้ข่าว ดีใจจริงๆ ส่วนตัวผมเองทุกวันนี้ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่มีแรงพลักดันตั้งแต่เราเลิกกันไปและไม่เคยลืมเธอเลยทำยังไงก้ไม่ลืม ใครที่เคยผ่านมาจะรุ้ความรุ้สึกนี้คัป
ผมได้แต่คิดเสมอคัปว่า
"การเจอกันมันไม่มีคำว่าบังเอิญ อยู่ที่บุญวาสนาที่ทำร่วมกันมา เมื่อวาสนาไม่อยากเจอก้ต้องเจอ เมื่อสิ้นวาสนาไม่อยากจากก้ต้องจากหากวันนี้ยังมีกันอยู่ขอให้ดูแลกันให้ดีเพราะเมื่อวันที่เราต้องจากต่อให้เรายอมแลกทุกอย่างก้ไม่มีวันกลับมาได้
ทำไงถึงจะลืมแฟนเก่าได้คัปเลิกกันมา หลายเดือนแล้วแต่ผมยังคิดถึงเขาอยู่
ผมได้แต่คิดเสมอคัปว่า
"การเจอกันมันไม่มีคำว่าบังเอิญ อยู่ที่บุญวาสนาที่ทำร่วมกันมา เมื่อวาสนาไม่อยากเจอก้ต้องเจอ เมื่อสิ้นวาสนาไม่อยากจากก้ต้องจากหากวันนี้ยังมีกันอยู่ขอให้ดูแลกันให้ดีเพราะเมื่อวันที่เราต้องจากต่อให้เรายอมแลกทุกอย่างก้ไม่มีวันกลับมาได้