ยอมรับความจริงไม่ได้

สวัสดีครับ ทุกคนวันนี้ผมมีความทุกข์อยากจะมาระบายเป็นประสบการณ์ความรักให้ทุกคนได้อ่านกันนะครับ ครั้งหนึ่งผมเคยหลงรักคนๆหนึ่งอย่างหมดหัวใจ ขอเรียกเขาว่า เจย์ แทนชื่อจริงเขาละกันนะ เจย์เป็นคนแรกที่ผมเปิดใจในรอบ7ปี ต้องบอกว่าก่อนหน้าที่จะมารู้จักกับเจย์ผมเองก็พอมีคนมาจีบอยู่บ้าง หน้าตาก็จัดว่าไม่ได้ขี้เหร่นะครับ 5555(อวยตัวเองหน่อย) คือพอไปวัดไปวาแหละ เจย์แอดมาเป็นเพื่อนผมในแอพโซเชียลชื่อดังแอพนึงครับ (แอพเหลืองๆอะ) ที่แรกเขาไม่มีรูปโปรไฟล์เราก็กะว่าจะไม่รับแล้วแหละ แต่ไม่รู้ทำไม ถึงกดรับ รับปุ๊บเขาก็ส่งรูปว่าให้ดู เจย์จัดว่าเป็นคนหน้าตาดีครับ ดูหรูดูแพง สำหรับผม ทีแรกก็ไม่ได้คิดจะแบบจริงจังอะไรกับเขามากมาย แต่พอเวลาผ่านไป แค่อาทิตย์เดียวผมก็ได้มีโอกาสไปเจอเขาครับ เขาเป็นกันเอง นิสัยดีแล้วก็เป็นครั้งแรกที่ผมเล่าเรื่องชีวิตผมให้คนอื่นฟังแบบละเอียดยิบเลยครับ คุยกันทุกเรื่อง เขารับฟังผมทุกเรื่องครับ เราแชร์ปัญหาครอบครัวกัน มันทำให้ผมรู้สึกดีกับบางปัญหาที่เราได้ระบายออกไป ทั้งเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน ผมทำธุรกิจส่วนตัวแถวๆ บางกะปิครับ ส่วนเจย์ เขาทำงานออฟฟิศ จะว่างแค่เสาร์อาทิตย์ ส่วนผมอยากหยุดวันไหนก็หยุด เอาละเข้าเรื่องต่อ เราคุยกันทุกวันครับ ผมจะตื่นก่อนเขาทุกวันแหละจะทักไปทุกเช้า พอถึงเวลาต้องตื่นไปทำงานก็จะทักไปปลุกอีกที เเต่เขาก็ไม่ค่อยมีเวลาคุยกัยผมมากนัก เอาละจะมาเริ่มเรื่องที่ทำให้เป็นปัญหาของเรากัน คือ 1.เลยผมกับเจย์เราคบกันแค่เวลาสั้นๆ ครับ 2.เจย์โทรหาผมน้อยมากบางครั้งแทบจะไม่คิดโทรหาเลยแบบต้องถามก่อนตลอดว่าว่างไมอยากคุยด้วย เขาถึงจะโทรหา 3.เจย์ชอบไปนวดน้ำมัน อันนี้บอกเลยขัดใจผมมาก แต่ก็ไม่พูดอะไรเก็บเอาไว้ก่อน สักวันค่อยพูด แล้วก็อะไรอีกละ คือมันเริ่มจะมีปัญกันหนักๆเลยคือ เรื่องการแบ่งเวลาให้กัน สำหรับผมนะ เวลาที่อยู่กับเขา ผมพร้อมจะตัดสายลูกค้าทุกคนที่โทรเขามาเพื่อให้เวลาส่วนตัวมันเป็นส่วนตัว แล้วก็ทุกวัน ไลน์ลูกค้าเเจ้งเตือนกับไลน์เขา ผมเลือกตอบไลน์เขาก่อน ลูกค้ารอไปสิ ต่อให้งานผมยุ่งแค่ไหนผมก็จะหาเวลาทักหาเขาตลอด ทุกเช้า เที่ยง บ่าย ตอนกลับบ้าน ถึงบ้าน กินข้าว ก่อนอาบน้ำ ก่อนนอน (เยอะว่ะ) อยากให้เขารับรู้ถึงความสำคัญและกันใส่ใจ แต่ก็นะเหมือนสูญเปล่า ความพยายามที่ผมอยากจะคบกันใครสักคนแบบจริงๆจังๆเป็นตัวเป็นตน มันก็เป็นอันต้องพังทลายไป เพราะความงี่เง่าขาดสติของผมเอง วันนั้นยอมรับเลยว่าผิด ผิดมากขนถึงทุกวันนี้นึกขึ้นได้ก็เสียใจตลอด ที่เราพูดออกไปแบบนั้น คือเราเรียกร้องเวลากับเขามากเกินไป ผมแค่อยากคุยกับเขา ผมเรียกร้องว่าอยากโทรคุยกันทุกวัน วันละครั้งก็ยังดีเขาก็บอกว่าจะหาเวลาว่างนะ อยากเจอกันบ่อยๆเพราะคิดว่าการที่เราเจอกันบ่อยๆปรับความเข้าใจกันนอนแชร์เรื่องราวชีวิตกันมันจะทำให้เราเข้าใจอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น แต่ก็อย่างที่บอกแหละครับผมเรียกร้องเขามาเกินไป วันนั้นผมพูดกับเขาไปว่า ผมโคตรรู้สึกไม่มีค่าเลย เราไม่ค่อยได้คุยกันเหมือนเขาไม่สนใจผม เหมือนผมคิดรักไปเองฝ่ายเดียว เสียใจว่ะ นั้นแหละครับเพราะอาการงี่เง่าขาดสติของผมทำให้เขาต้อง เดินจากผมไป ก่อนไปเขาก็อธิบายสั้นๆว่า เขาบอกผมไม่ใช่คนแรกที่เลีกกับเขาเพราะเรื่องนี้ เขาขอโทษที่ทำให้ผมรู้สึกไม่มีค่า เขาไม่เคยคิดแบบนั้นเลย จากนั้นผมน้ำตาไหลแบบ (เชี่ยกูทำอะไรลงไป) ผมถามกลับว่า แล้วเรายังคุยกันปกติไม เขาบอกเป็นพี่น้องกันดีว่า เพราะเราคงไม่มีเวลาให้เธอหรอก ขอโทษนะ (ช็อคครับตอนนั้นทำอะไรไม่ถูก หูอื้อไปหมดตัวสั่นเหมือนโลกหยุดหมุนไปเลย) ผมต้องสติแล้วตอบกลับไปว่า ครับผม ผมเข้าใจละ นั้นคือบทสนทนาสุดท้ายของเรา จนถึงทุกวันนี้ ยอมลับว่าลบทุกอย่างที่จะทำให้คิดถึงเขาออกหมด เบอร์โทรลบครับ แต่ก็นะ เขาไม่ได้อยู่ในโทรศัพท์เขาอยู่ในใจเรา ไม่น่าเชื่อว่าแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่ได้คุยได้อยู่ด้วยกันมันจะทำให้ผมไม่เคยลืมเขา ในเมื่อผมลืมเขาไม่ได้ผมก็จะเก็บเขาไว้ใจอยู่แบบนี้แหละ แล้วก็ยอมรับด้วยว่ายังแอบส่องเฟสเขา แต่ก็นะส่องก็ได้แค่ส่องแหละ ทำไรไม่ได้มากกว่านั้น ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นยังไงบ้าง แต่ถ้าสมมุติว่า เจย์ผ่านมาอ่านเจอนะ (อยากบอกว่า ยังคงไม่ลืม และยังคิดถึงเสมอนะครับ) ขอบคุณทุกคนที่เขามาอ่านนะครับ ขอบคุณมากเลย ยาวนิดหนึ่งนะ พิมผิดพิมถูกบ้างนะครับ ตอนที่นอนพิมอยู่ก็เกือบตี1ละ อยากเตื่อนผู้ชายทุกคนนะครับ ว่าทำอะไรให้มีสติ ควบคุมอารมณ์ตัวเองให้อยู่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังเหมือนผม คิดก่อนพูดครับ มีอะไรก็หาจังหวะโอกาสดีดี เปิดใจคุยกันรับฟังกันทั้งสองฝ่ายนะครับ อย่าคิดเองเออเองไปฝ่ายเดียว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านอีกครั้งครับ สวัสดีครับ