รักที่เป็นไปไม่ได้

เรื่องมีอยู่ว่า ปกติแล้วเรากับคนคนนี้ไม่ค่อยได้เจอกันหรอกแม้จะอยู่ที่ๆเดียวกัน แต่หน้าที่ที่ต้องทำมันคนละหน้าที่กัน แต่วันนั้นบังเอิญเป็นช่วงบ่ายของวันหนึ่งที่เราได้เจอหน้าเค้าเปนครั้งแรกครั้งแรกจริงๆ แต่ก่อนหน้านี้เราเองรู้จักเค้า รู้จักชื่อ รุ้ว่าเค้ามีหน้าที่อะไร แต่ไม่เคยเห็นหน้าตา ได้ยินผ่านหูแค่ชื่อ จนบ่ายวันนั้นเราได้พบกับเค้าครั้งแรก เรามองไปแล้วรู้สึกตกใจ เพราะตอนเราได้ยินชื่อเค้าครั้งแรกเรามโนหน้าตาเค้าเองจากชื่อที่ได้ยิน แต่พอเจอตัวจริงคือ เค้าถือว่าเป็นคนที่ดูดีคนหนึ่ง ขาว สูง รวมๆดูดีและดูเป็นคนฉลาดเต็มไปด้วยความรู้ เรามองเค้าแว๊บหนึ่งแว๊บเดียวจริงๆ ก็เริ่มรู้สึกปลื้มๆขึ้นมา และวันต่อมา ประมาณเที่ยงกว่าๆ เรากับเค้าเดินสวนกันที่บันได้ เค้าเดินลงเราเดินขึ้นได้ ป๊ะหน้ากันอีกหน มันยิ่งทำให้รู้สึกปลื้มมากขึ้นไปอีก จนวันนั้นถึงวันนี้ เรายังนึกถึงแต่เค้าแบบวนมาในหัวเราตลอดเลย แต่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยเจออีกแล้วอะ แต่เราอยากเลิกรู้สึกแบบนี้ เพราะมันคงเป็นความรู้สึกที่แค่รู้สึกคงไม่มีอะไรคืบหน้าไปได้มากกว่านี้แต่ที่แย่ คือ เราลืมเค้าไม่ได้ ทั้งที่เราแค่เดินสวนกัน คุยกันยังไม่เคยเลย แต่ทำไมเค้าถึงมาทำให้เรารู้สึกอะไรได้มากมายเท่านี้ และที่สำคัญดูก้รู้ เรากับเค้าต่างกันเกินไป เค้าดูเก่งฉลาด เพอเฟค ซึ่งเราดูแล้วตรงข้ามหมดเลย อีกอย่างเราเปนได้แค่คนที่เคยเดินสวนกันไม่มีทางที่เค้าจะจำเราได้แม้เราจะอยู่ในที่ๆเดียวกัน ใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้ไหม ที่สำคัญ เค้ากับเรา ทั้งหน้าที่สถานะ บทบาท หรือทุกสิ่ง มันดูไปต่อไม่ได้เลยมันต่างกันเกินไป  คือ ไม่เข้าใจว่าการนึกถึงใครหรือประทับใจใคร มันต้องเป็นขนาดนี้เลยหรอ คือเอาจริงๆ ถ้าเค้าแค่สงสัยว่าเราคิดไรกับเค้าก็ยังดี แต่นี่ นานๆทีได้เจอกัน ใครเคยเป็นแงบนี้ไหมอ่าา