ผมเคยมีแฟนคนนึงครับ คบกันมา 3 ปีกว่าๆ เริ่มต้นจากเราเรียนด้วยกัน อยู่ในกลุ่มเดียวกัน แล้วเขาก็ไปชอบรุ่นพี่ ต่อมาเขาอกหักจากรุ่นพี่ เพื่อนในกลุ่มจึงยุยงให้ผมจีบเขา ผมก็โอเคกับเขานะ เพราะว่าเขาทำอาหารเก่ง ผมก็ลองจีบเขา แล้วเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน ไปรับ-ส่ง ไปกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกันอย่างมีความสุข แต่ผมก็เคยชอบเพื่อนคนอื่นด้วย
แต่คบกันซักช่วงนึง เขาก็ประมาณว่าเรียกร้องความสนใจจากเรา อะไรนิดหน่อยก็โกรธ ก็งอน ต้องไปง้อเค้า ซื้อนู่นนี่ให้ พาไปกินข้าว เอาเฟสบุค ไลน์ไปเล่น เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนสถานะ เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ โพสแกล้งบ้าง แรกๆผมก็โอเคนะ หลังๆมาเหมือนเขาจะควบคุมเราทุกอย่าง ผมก็เริ่มรู้สึกอึดอัด ก็คุยกับเขาไปว่า "เฟสบุคไลน์มันเหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเรา เราขอพื้นที่ส่วนตัวส่วนนี้ได้มั้ย เรายังไม่ไปยุ่งของเธอเลย ไม่เคยคิดที่จะเอาของเธอมาเล่นแบบนี้เลย" พอได้ยินแบบนี้เขาก็โกรธ ว่าอย่างนู้น อย่างนี้ เพราะไม่เคยอัพรูปคู่กัน เป็นแฟนกันประสาอะไร เพลงไม่เคยส่ง ไม่เคยแท็ค ไม่เคยแชร์แะไรให้เลย บลาๆ (ผมคิดในใจ เราก็เคยส่งเพลง แชร์เพจน่ารักๆให้ป่ะวะ) แต่ก็ไม่เถียงเค้านะ ผมก็เงียบไป หลังจากนั้นเขาก็เพลาๆ แต่ก็ยังมีเช็คเฟสบุค ไลน์บ้าง
ต่อมาไปทริป ไปค่ายกัน ก็มีรุ่นน้องบ้าง ลูกค่ายบ้าง ก็มาทักมาคุยขอรูปที่ถ่ายไว้ อะไรประมาณนี้ และแล้วเขาก็เช็ค และก็เจอข้อความเหล่านั้น เธอก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ว่านู้นนี่สารพัด ว่าผมจีบคนอื่นบ้างหล่ะ นอกใจบ้างหล่ะ ต่างๆนานา ก็เป็นประมาณนี้มาอีกหลายเดือน
เมื่อเรียนจบผมก็ไปทำงาน ผมบอกเขาแล้วหล่ะว่าผมอยากทำงานใกล้บ้าน ผมห่างจากบ้านมาหลายปี อยากกลับบ้านบ้าง และก็ทะเลาะกันเพราะเขาอยากให้ผมอยู่ใกล้ๆเขา แต่ผมก็ดื้อกลับไปทำงานใกล้บ้าน ส่วนเขาก็เรียนต่อ พอมาทำงานก็ทะเลาะกัน บอกว่าไม่ใส่ใจบางหล่ะ ห่างเหินบ้างหล่ะ ต้องไปหาทุกเดือน แล้ววันหยุดของที่ทำงานของผมมันหยุดได้ แค่ 4-5 วัน ไปหาเขา 3-4 วัน ผมได้กลับบ้านเดือนละวัน ซึ่งเงืนเดือนเกือบทั้งหมด หมดไปกับการเดินทางและไปหาเขาเป็นเวลา ปีกว่าๆ พักหลังๆมาผมจึงขอตกลงว่า 2-3 เดือนไปหาครั้งนึงได้ไหม เพื่อผม เขาก็เหมือนจะโอเค แต่ก็ยังต้องไปหาเกือบทุกเดือน มีไม่กี่ช่วงที่ได้พัก 2 เดือนไปหาครั้งนึง
พอหลังๆมา ผมได้กลับบ้าน ก็คุยกับที่บ้าน ผมรู้ถึงสภาพเศรษฐกิจที่บ้าน รายรับ-รายจ่ายเป็นยังไง ผมก็รู้สึกเป็นห่วงพ่อ-แม่นะ หาเงินเพื่อใช้หนี้ต่างๆ ทั้งบ้าน รถ ค่าใช้จ่ายประจำวัน ทำให้ผมรู้สึกเครียด พอกลับมาดูที่ทำงานก็มีงานที่ต้องให้เครียดอีด ผมจึงบอกเขาว่าขอห่างกันซักพักได้ไหม ขอเวลาเคลียร์ตัวเองซักเดือนนึง แต่ก็เหมือนจะคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ ผมก็จัดการตัวเอง แต่เขาก็ยังโทรมา ไลน์มา นู่นนี่ โทรหาคนนู้นที คนนี้ที คนที่ทำงานที่เขามีเบอร์ก็โทรหาหมด ครอบครัวผมก็ยังโดน ลามไปถึงน้าก็ยังโดนโทรถาม ซึ่งผมรู้สึกไม่โอเคเป็นอย่างมาก ซึ่งเขาเคยบอกว่า เวลามีปัญหากันอย่างเอาคนอื่นมายุ่ง เขาบอกผม แต่เขากลับทำซะเอง ผมทนไม่ไหว จึงตัดสินใจเลิกกับเขา บอกกับเขาว่าผมไม่โอเคเป็นอย่างมากกับการกระทำแบบนี้ มันอาจจะเกิดจากความเก็บกดมานานด้วยแหละ
ผมยังสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าผมทนอยู่กับเขามาได้นานขนาดนี้เลยหรอ เริ่มจากความรัก กลายมาเป็นความเห็นใจและสงสารเขา แต่เมื่อถึงเวลาที่ความเก็บกดมันระเบิดออกมาเราก็คงจะพอแค่นี่กันแหละครับ
ปล.เวลาทะเลาะกันแล้วเขาโกรธมักจะเสียงดังมาก ได้ยินกันทั้งซอย ด่านู่นนี่สารพัด ทำลายข้าวของ บางทีเขาก็มีลงมือด้วยนะ แต่ผมจะไม่ตอบโต้ (เพราะผมเป็นผู้ชาย จะทำร้ายผู้หญิงได้ยังไง)
รักหรือทนอยู่
แต่คบกันซักช่วงนึง เขาก็ประมาณว่าเรียกร้องความสนใจจากเรา อะไรนิดหน่อยก็โกรธ ก็งอน ต้องไปง้อเค้า ซื้อนู่นนี่ให้ พาไปกินข้าว เอาเฟสบุค ไลน์ไปเล่น เปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนสถานะ เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ โพสแกล้งบ้าง แรกๆผมก็โอเคนะ หลังๆมาเหมือนเขาจะควบคุมเราทุกอย่าง ผมก็เริ่มรู้สึกอึดอัด ก็คุยกับเขาไปว่า "เฟสบุคไลน์มันเหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเรา เราขอพื้นที่ส่วนตัวส่วนนี้ได้มั้ย เรายังไม่ไปยุ่งของเธอเลย ไม่เคยคิดที่จะเอาของเธอมาเล่นแบบนี้เลย" พอได้ยินแบบนี้เขาก็โกรธ ว่าอย่างนู้น อย่างนี้ เพราะไม่เคยอัพรูปคู่กัน เป็นแฟนกันประสาอะไร เพลงไม่เคยส่ง ไม่เคยแท็ค ไม่เคยแชร์แะไรให้เลย บลาๆ (ผมคิดในใจ เราก็เคยส่งเพลง แชร์เพจน่ารักๆให้ป่ะวะ) แต่ก็ไม่เถียงเค้านะ ผมก็เงียบไป หลังจากนั้นเขาก็เพลาๆ แต่ก็ยังมีเช็คเฟสบุค ไลน์บ้าง
ต่อมาไปทริป ไปค่ายกัน ก็มีรุ่นน้องบ้าง ลูกค่ายบ้าง ก็มาทักมาคุยขอรูปที่ถ่ายไว้ อะไรประมาณนี้ และแล้วเขาก็เช็ค และก็เจอข้อความเหล่านั้น เธอก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ว่านู้นนี่สารพัด ว่าผมจีบคนอื่นบ้างหล่ะ นอกใจบ้างหล่ะ ต่างๆนานา ก็เป็นประมาณนี้มาอีกหลายเดือน
เมื่อเรียนจบผมก็ไปทำงาน ผมบอกเขาแล้วหล่ะว่าผมอยากทำงานใกล้บ้าน ผมห่างจากบ้านมาหลายปี อยากกลับบ้านบ้าง และก็ทะเลาะกันเพราะเขาอยากให้ผมอยู่ใกล้ๆเขา แต่ผมก็ดื้อกลับไปทำงานใกล้บ้าน ส่วนเขาก็เรียนต่อ พอมาทำงานก็ทะเลาะกัน บอกว่าไม่ใส่ใจบางหล่ะ ห่างเหินบ้างหล่ะ ต้องไปหาทุกเดือน แล้ววันหยุดของที่ทำงานของผมมันหยุดได้ แค่ 4-5 วัน ไปหาเขา 3-4 วัน ผมได้กลับบ้านเดือนละวัน ซึ่งเงืนเดือนเกือบทั้งหมด หมดไปกับการเดินทางและไปหาเขาเป็นเวลา ปีกว่าๆ พักหลังๆมาผมจึงขอตกลงว่า 2-3 เดือนไปหาครั้งนึงได้ไหม เพื่อผม เขาก็เหมือนจะโอเค แต่ก็ยังต้องไปหาเกือบทุกเดือน มีไม่กี่ช่วงที่ได้พัก 2 เดือนไปหาครั้งนึง
พอหลังๆมา ผมได้กลับบ้าน ก็คุยกับที่บ้าน ผมรู้ถึงสภาพเศรษฐกิจที่บ้าน รายรับ-รายจ่ายเป็นยังไง ผมก็รู้สึกเป็นห่วงพ่อ-แม่นะ หาเงินเพื่อใช้หนี้ต่างๆ ทั้งบ้าน รถ ค่าใช้จ่ายประจำวัน ทำให้ผมรู้สึกเครียด พอกลับมาดูที่ทำงานก็มีงานที่ต้องให้เครียดอีด ผมจึงบอกเขาว่าขอห่างกันซักพักได้ไหม ขอเวลาเคลียร์ตัวเองซักเดือนนึง แต่ก็เหมือนจะคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ ผมก็จัดการตัวเอง แต่เขาก็ยังโทรมา ไลน์มา นู่นนี่ โทรหาคนนู้นที คนนี้ที คนที่ทำงานที่เขามีเบอร์ก็โทรหาหมด ครอบครัวผมก็ยังโดน ลามไปถึงน้าก็ยังโดนโทรถาม ซึ่งผมรู้สึกไม่โอเคเป็นอย่างมาก ซึ่งเขาเคยบอกว่า เวลามีปัญหากันอย่างเอาคนอื่นมายุ่ง เขาบอกผม แต่เขากลับทำซะเอง ผมทนไม่ไหว จึงตัดสินใจเลิกกับเขา บอกกับเขาว่าผมไม่โอเคเป็นอย่างมากกับการกระทำแบบนี้ มันอาจจะเกิดจากความเก็บกดมานานด้วยแหละ
ผมยังสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าผมทนอยู่กับเขามาได้นานขนาดนี้เลยหรอ เริ่มจากความรัก กลายมาเป็นความเห็นใจและสงสารเขา แต่เมื่อถึงเวลาที่ความเก็บกดมันระเบิดออกมาเราก็คงจะพอแค่นี่กันแหละครับ
ปล.เวลาทะเลาะกันแล้วเขาโกรธมักจะเสียงดังมาก ได้ยินกันทั้งซอย ด่านู่นนี่สารพัด ทำลายข้าวของ บางทีเขาก็มีลงมือด้วยนะ แต่ผมจะไม่ตอบโต้ (เพราะผมเป็นผู้ชาย จะทำร้ายผู้หญิงได้ยังไง)