ต้องออกตัวก่อนว่าผมเป็นคนเขียนเรียงความไม่เก่ง ถ้าอ่านแล้วเข้าใจยาก หรือผมเขียนวกวนต้องขออภัยมาก่อนเลยนะครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมแอบชอบผู้หญิงคนนึงครับ ขอเรียกเธอว่า ก ล่ะกันครับ เธออยู่คณะเดียวกับผมครับ แต่อยู่คนละเอก ผมชอบเธอตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนมหาลัยครับ คือออกแนวปลื้มๆมากกว่าครับ ชอบเข้าไปส่องเฟส ก ครับ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปจีบ ผมจีบสาวไม่เป็นครับ ผมก็ได้แต่แอบมอง ก อยู่ห่างๆครับ แล้วทีนี้พอผมขึ้นปีสองผมมีคนคุยครับ ขอเรียกเธอว่า ข ล่ะกันครับ ผมคุยกับเธอได้สักพักผมว่าผมชอบนิสัย ข ครับ พอเราคุยไปเรื่อยๆผมตัดสินใจบอกชอบ ข ครับ แต่ ข บอกกับผมว่าเค้าคิดกับผมแค่เพื่อนครับ ผมก็แห้วอีกตามเคยครับ แต่ด้วยความที่อยู่คณะเดียวกัน เอกเดียวกัน มันทำให้ผมต้องเจอ ข อยู่เรื่อยๆครับ แต่ผมก็พยายามตัดใจครับ แต่ว่าประกอบกับพวกเพื่อนๆก็รู้ครับ ว่าผมคุยกับ ข ทีนี้พวกมันก็ล้อกันสนุกปากครับ จากนั้นตอนปี 4 ผมได้มีโอกาสรู้จักกับ ก ครับ แล้วก็ตอนนั้นเนี่ยผมไม่ได้คุยกับ ข แล้วด้วยครับเลิกคุยมาตั้งแต่ตอนขค้นปี 4 ใหม่ๆแล้วครับ แต่ผมก็ยังไม่กล้าคุยแบบเปิดเผยหรือคุยต่อหน้ากับ ก อยู่ดีครับ มันก็ทำให้เวลาล่วงเลยไปจนผมเรียนจบแล้วทำงานครับ
ช่วงแรกที่ผมทำงานก็มีความสุขดีครับ ไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ แล้วพอผมทำงานมาได้ครึ่งปีครับ ไม่รู้อะไรดลใจครับให้ผมทัก ก ไปครับ เราคุยกันสนุกครับ คุยกันถูกคอ แล้วอยู่มาวันนึงผมก็ทำเหมือนเดิมครับ คือบอกชอบ ก ไป แต่ ก ให้เหตุผลว่าไม่อยากคบกับคนที่เคยชอบเพื่อนครับ (ตรงนี้ ก รู้ว่าผมเคยจีบ ข ครับ รู้จากพวกเพื่อนๆที่มันแซวกันไม่เลิกครับ) วันนั้นเราดราม่ากันหนักมากครับ จบลงตรงที่เราคุยกันต่อ แบบเพื่อนครับ จากนั้นไม่นานครับเรามีโอกาสได้ไปเที่ยวด้วยกันสองคนครับ ผมมีความสุขมาก ซึ่งตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้นะครับว่าสถานะผมตอนนั้นคืออะไรในสายตาของ ก เราคุยกันทุกวัน มีบางวันที่ ก จะดราม่าบ้างว่าที่ผมคุยกับเค้าแค่เหงา แล้วมันก็เคลียกันได้ครับ จนมีอยู่วันนึงครับเราทะเลาะกันหนัก เพราะเค้าอยากจะเลิกคุยกับผมครับ แล้ววันนั้นเองเค้าเล่าอดีตของเค้า อดีตที่ผมฟังแล้วผมบอกเลยว่า ก เก่งมากที่ผ่านมันมาได้ อดีตที่มันรุนแรงมากครับ (ผมขอไม่เล่าละกันนะครับ ว่าเค้าเจออะไรมา) วันนั้น ก บอกผมให้ไปหาคนที่ดีกว่าเค้าครับ แต่พอผมได้ฟังอดีตนั้นแล้ว มันไม่ได้ทำให้ผมรังเกียจเค้าเลยครับ มันทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมเค้าถึงเป็นแบบนี้ ทำไมเค้าถึงยังไม่ยอมรับผม แต่วันนั้นเค้ายืนยันที่จะเลิกคุยกับผมครับ เค้าร้องไห้ ผมก็ร้องไห้ ผมพยายามรั้งเค้าไว้ที่สุดแล้วครับ แต่เค้ายืนยันที่จะเลิกคุย ผมก็เคารพการตัดสินใจของเค้าครับ คืนนั้นจบลงตรงที่เราเลิกคุยกันครับ
วันรุ่งขึ้นผมรู้สึกแปลกมาก เพราะไม่มีคนมากู้ดมอนิ่งผม ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับ ผมตัดสินใจว่าเราจะห่างกันสักพักครับ แล้วผมค่อยติดต่อเธอไป แต่ว่าเธอก็ติดต่อมาหาผมตอนสายครับ มันทำให้ผมรู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม เพราะเธอก็ตัดผมทิ้งไม่ได้เหมือนกัน ถึงเธอจะไม่เคยพูดมันออกมาก็เถอะครับว่าเธอคิดยังไง เราก็กลับมาคุยกันอีกรอบครับ
ทุกวันนี้เรายังคุยกันอยู่ครับ เวลาเราเจอกันเราจะเดินจับมือ มีซบไหล่กัน บางครั้งก็มีหอมแก้มกันบ้าง แต่เธอก็ยังไม่รับผมเป็นแฟนอยู่ดีครับ เวลาคุยกันบางครั้งเธอก็จะเหมือนพูดไล่ผมไปหาคนอื่นบ้างบางครั้งครับ หรือเวลาทะเลาะกันหรืองอนกันเธอก็จะหาว่าผมเหงาครับ แต่เวลาเค้างอนผมผมจะง้อทุกครั้งครับ ต้องบอกก่อนว่าเค้าเป็นคนขี้งอนครับ แล้วทุกครั้งที่ผมจะง้อ ผมคิดเสมอว่าถ้าเค้าไม่ได้คิดอะไรกันเรา เค้าไม่ได้รู้สึกชอบเรา หรือรักเราเค้าคงไม่ต้องมานั่งงอนเราแบบนี้ครับ ตรงนี้แหละครับ ที่ผมไม่เข้าใจครับตอนนี้ ผมกับเค้ารู้ทั้งรู้ว่าเรารู้สึกยังไงต่อกันครับ แต่ว่าทำไมเค้ายังไม่ยอมรับผมสักที แต่ว่าผมก็จะรอเค้านะครับ รอเวลาที่เึ้าจะยอมรับผม รอเวลาที่เค้าจะก้าวผ่านอดีตของเค้า ก้าวผ่านอดีตของผม แล้วก้าวเดินไปพร้อมผม
ขอบคุณครับที่เสียเวลาอ่าน ผมอยากมาแชร์ประสบการณ์ครับ ถ้าใครมีความเห็นอะไรก็มาแชร์กันได้นะครับ
แชร์ประสบการเรื่องความรัก แล้วก็อยากขอความเห็นครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมแอบชอบผู้หญิงคนนึงครับ ขอเรียกเธอว่า ก ล่ะกันครับ เธออยู่คณะเดียวกับผมครับ แต่อยู่คนละเอก ผมชอบเธอตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนมหาลัยครับ คือออกแนวปลื้มๆมากกว่าครับ ชอบเข้าไปส่องเฟส ก ครับ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปจีบ ผมจีบสาวไม่เป็นครับ ผมก็ได้แต่แอบมอง ก อยู่ห่างๆครับ แล้วทีนี้พอผมขึ้นปีสองผมมีคนคุยครับ ขอเรียกเธอว่า ข ล่ะกันครับ ผมคุยกับเธอได้สักพักผมว่าผมชอบนิสัย ข ครับ พอเราคุยไปเรื่อยๆผมตัดสินใจบอกชอบ ข ครับ แต่ ข บอกกับผมว่าเค้าคิดกับผมแค่เพื่อนครับ ผมก็แห้วอีกตามเคยครับ แต่ด้วยความที่อยู่คณะเดียวกัน เอกเดียวกัน มันทำให้ผมต้องเจอ ข อยู่เรื่อยๆครับ แต่ผมก็พยายามตัดใจครับ แต่ว่าประกอบกับพวกเพื่อนๆก็รู้ครับ ว่าผมคุยกับ ข ทีนี้พวกมันก็ล้อกันสนุกปากครับ จากนั้นตอนปี 4 ผมได้มีโอกาสรู้จักกับ ก ครับ แล้วก็ตอนนั้นเนี่ยผมไม่ได้คุยกับ ข แล้วด้วยครับเลิกคุยมาตั้งแต่ตอนขค้นปี 4 ใหม่ๆแล้วครับ แต่ผมก็ยังไม่กล้าคุยแบบเปิดเผยหรือคุยต่อหน้ากับ ก อยู่ดีครับ มันก็ทำให้เวลาล่วงเลยไปจนผมเรียนจบแล้วทำงานครับ
ช่วงแรกที่ผมทำงานก็มีความสุขดีครับ ไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ แล้วพอผมทำงานมาได้ครึ่งปีครับ ไม่รู้อะไรดลใจครับให้ผมทัก ก ไปครับ เราคุยกันสนุกครับ คุยกันถูกคอ แล้วอยู่มาวันนึงผมก็ทำเหมือนเดิมครับ คือบอกชอบ ก ไป แต่ ก ให้เหตุผลว่าไม่อยากคบกับคนที่เคยชอบเพื่อนครับ (ตรงนี้ ก รู้ว่าผมเคยจีบ ข ครับ รู้จากพวกเพื่อนๆที่มันแซวกันไม่เลิกครับ) วันนั้นเราดราม่ากันหนักมากครับ จบลงตรงที่เราคุยกันต่อ แบบเพื่อนครับ จากนั้นไม่นานครับเรามีโอกาสได้ไปเที่ยวด้วยกันสองคนครับ ผมมีความสุขมาก ซึ่งตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้นะครับว่าสถานะผมตอนนั้นคืออะไรในสายตาของ ก เราคุยกันทุกวัน มีบางวันที่ ก จะดราม่าบ้างว่าที่ผมคุยกับเค้าแค่เหงา แล้วมันก็เคลียกันได้ครับ จนมีอยู่วันนึงครับเราทะเลาะกันหนัก เพราะเค้าอยากจะเลิกคุยกับผมครับ แล้ววันนั้นเองเค้าเล่าอดีตของเค้า อดีตที่ผมฟังแล้วผมบอกเลยว่า ก เก่งมากที่ผ่านมันมาได้ อดีตที่มันรุนแรงมากครับ (ผมขอไม่เล่าละกันนะครับ ว่าเค้าเจออะไรมา) วันนั้น ก บอกผมให้ไปหาคนที่ดีกว่าเค้าครับ แต่พอผมได้ฟังอดีตนั้นแล้ว มันไม่ได้ทำให้ผมรังเกียจเค้าเลยครับ มันทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมเค้าถึงเป็นแบบนี้ ทำไมเค้าถึงยังไม่ยอมรับผม แต่วันนั้นเค้ายืนยันที่จะเลิกคุยกับผมครับ เค้าร้องไห้ ผมก็ร้องไห้ ผมพยายามรั้งเค้าไว้ที่สุดแล้วครับ แต่เค้ายืนยันที่จะเลิกคุย ผมก็เคารพการตัดสินใจของเค้าครับ คืนนั้นจบลงตรงที่เราเลิกคุยกันครับ
วันรุ่งขึ้นผมรู้สึกแปลกมาก เพราะไม่มีคนมากู้ดมอนิ่งผม ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับ ผมตัดสินใจว่าเราจะห่างกันสักพักครับ แล้วผมค่อยติดต่อเธอไป แต่ว่าเธอก็ติดต่อมาหาผมตอนสายครับ มันทำให้ผมรู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม เพราะเธอก็ตัดผมทิ้งไม่ได้เหมือนกัน ถึงเธอจะไม่เคยพูดมันออกมาก็เถอะครับว่าเธอคิดยังไง เราก็กลับมาคุยกันอีกรอบครับ
ทุกวันนี้เรายังคุยกันอยู่ครับ เวลาเราเจอกันเราจะเดินจับมือ มีซบไหล่กัน บางครั้งก็มีหอมแก้มกันบ้าง แต่เธอก็ยังไม่รับผมเป็นแฟนอยู่ดีครับ เวลาคุยกันบางครั้งเธอก็จะเหมือนพูดไล่ผมไปหาคนอื่นบ้างบางครั้งครับ หรือเวลาทะเลาะกันหรืองอนกันเธอก็จะหาว่าผมเหงาครับ แต่เวลาเค้างอนผมผมจะง้อทุกครั้งครับ ต้องบอกก่อนว่าเค้าเป็นคนขี้งอนครับ แล้วทุกครั้งที่ผมจะง้อ ผมคิดเสมอว่าถ้าเค้าไม่ได้คิดอะไรกันเรา เค้าไม่ได้รู้สึกชอบเรา หรือรักเราเค้าคงไม่ต้องมานั่งงอนเราแบบนี้ครับ ตรงนี้แหละครับ ที่ผมไม่เข้าใจครับตอนนี้ ผมกับเค้ารู้ทั้งรู้ว่าเรารู้สึกยังไงต่อกันครับ แต่ว่าทำไมเค้ายังไม่ยอมรับผมสักที แต่ว่าผมก็จะรอเค้านะครับ รอเวลาที่เึ้าจะยอมรับผม รอเวลาที่เค้าจะก้าวผ่านอดีตของเค้า ก้าวผ่านอดีตของผม แล้วก้าวเดินไปพร้อมผม
ขอบคุณครับที่เสียเวลาอ่าน ผมอยากมาแชร์ประสบการณ์ครับ ถ้าใครมีความเห็นอะไรก็มาแชร์กันได้นะครับ