พรุ่งนี้...ไม่มีจริง
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบเมื่อเวลาตีสามเศษ ผมนั่งอยู่หน้าห้องไอซียู รอบกายเงียบเชียบราวทั้งโลกเหลือผมเพียงคนเดียว
ป๊านอนอยู่ข้างในห้องนั้น ท่านมาที่นี่ด้วยอาการหายใจไม่สะดวกตั้งแต่ช่วงตีหนึ่งเศษที่ผ่านมา
“หมอดูจากกราฟแล้ว หัวใจคนปกติเส้นเริ่มกับเส้นจบจะมีระดับเท่ากัน แต่ของท่านเส้นจบมีลักษณะยกตัวอย่างชัดเจน ท่านน่าจะมีอาการเกี่ยวกับหัวใจนะครับ แต่หมอถามผู้เชี่ยวชาญแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าไม่น่าจะใช่ ดังนั้น อาการตอนนี้น่าจะเกิดจากน้ำท่วมปอด”
ท่านป่วยเป็นโรคไต และต้องทำการฟอกเลือดมาแล้วประมาณห้าปี ผ่านวิกฤติในชีวิตจากอาการน้ำท่วมปอดมาแล้วสองครั้ง และนี่ก็เป็นอีกครั้ง
สภาพที่เข้ามาโรงพยาบาลในครั้งนี้ วิกฤติน้อยกว่าสองครั้งก่อนมาก ทว่าอะไรบางอย่างในใจกลับคิดว่าไม่ใช่ ในครั้งนี้มีอะไรที่ต่างออกไปจากสองครั้งที่ผ่านมา แม้จะมีอะไรในใจ แต่กลับนึกไม่ออกว่าอะไรทำให้จิตใจไม่อาจสงบลงได้
ท้องฟ้ามืดมิดเริ่มมีแสงสว่างส่องมาให้เห็น เลขช่วงเช้าไปแล้ว ผมนั่งอยู่ที่เดิม รอเวลาเที่ยงวัน เพื่อที่จะได้เข้าเยี่ยมท่าน
“ทางเราทำเรื่องขอย้ายท่านไปโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ตามสิทธิบัตรทองให้แล้วนะครับ แต่ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าเตียงยังไม่ว่าง”
พวกเราย้ายจากกรุงเทพฯ มาอยู่ปริมณฑลได้เกินสิบห้าปีแล้ว แต่ป๊าไม่ยอมย้ายสิทธิบัตรทองตามมาที่นี่ เพราะด้วยความศรัทธาหมอที่ดูแลท่านมาแต่ไหนแต่ไร
“ก็น่าจะเป็นพรุ่งนี้ ที่ท่านจะได้ย้ายโรงพยาบาล”
อาจจะเป็นพรุ่งนี้ที่ท่านจะถูกนำตัวไปถึงมือหมอที่ท่านไว้ใจ หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย คงต้องคุยกับท่านอย่างจริงจังเรื่องย้ายสิทธิบัตรทอง เพราะต่อจากนี้เหตุการณ์ฉุกเฉินแบบนี้จะเกิดบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
ท่านนอนอยู่บนเตียงในห้องไอซียู โดยมีท่อและเครื่องช่วยหายใจใส่อยู่ทางปาก สีหน้าท่านดูดี ไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด เราพูดคุยกันหนึ่งชั่วโมงเต็มผ่านภาษามือ และการเขียนตัวอักษรด้วยมือเปล่าลงบนเตียง
บ่ายโมง ผมกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง ยังไม่มีน้ำสักหยดตกถึงท้อง แม้ร่างกายจะแสดงความหิวกระหายออกมาให้เห็นบ้าง ทว่า ผมกลับไม่กล้าลุกออกไปจากหน้าห้อง ด้วยกลัวว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นยามเมื่อผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น
บ่ายสองโมงครึ่ง ท่านถูกนำตัวไปห้องฟอกเลือด เพื่อรักษาอาการน้ำท่วมปอด ผมเดินตามไปเพื่อเซ็นเอกสารยินยอมต่างๆ และออกมารอที่หน้าประตูห้องอีกครั้ง
เนิ่นนาน เย็นเยียบ ใจไม่เป็นปกติสุขเลยสักนิด ตลอดสามชั่วโมงที่ท่านอยู่ในนั้น ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ และรอต่อไป ผมนึก คิด พยายามหาเหตุผล วิเคราะห์สิ่งต่างๆ ภาพในอดีตไหลเวียนออกมาจากซอกหลีบของความทรงจำ
ทุกอย่างงดงามและกระจ่างชัดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ พวกเราอยู่ด้วยกัน ดูแลกันมาตลอด ทั้งชีวิตพวกเราไม่เคยห่างกันไปไหนหลายๆ วัน หากไม่จำเป็น เป็นความทรงจำที่ทั้งอบอุ่นและน่ายินดีเท่าที่ลูกคนหนึ่งจะมีได้
แล้วผมก็นึกออกว่าความไม่สบายใจที่มีมาตลอดทั้งวันมาจากอะไร การเข้าโรงพยาบาลครั้งที่ผ่านมา ท่านมักจะตรวจเจอความผิดปกติบางอย่างจากค่าเลือด เนื่องจากการฟอกเลือดที่ไม่เพียงพอ
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ค่าทุกอย่างอยู่ในเกณฑ์ที่ค่อนข้างดีเยี่ยม แต่ท่านกลับวิกฤติ ใช่ มันแตกต่างจากที่ผ่านมา
และแล้วในที่สุด ประตูห้องฟอกเลือดก็เปิดออก ท่านนอนอยู่บนเตียงโดยมีเครื่องช่วยหายใจสวมอยู่อย่างเดิม
“คุณลุงเหนื่อยมั้ยคะ”
พยาบาลที่กำลังเข็นเตียงท่านกลับเข้าห้องไอซียูร้องถาม ท่านพยักหน้า สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ผมเดินตามไปไม่ห่าง พยายามร้องบอกให้ท่านใจเย็นๆ หายใจตามจังหวะการบีบลูกลมของพยาบาล จับมือของท่านไว้เพื่อไม่ให้รู้สึกเคว้งคว้าง
แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหัวใจท่านหยุดเต้นขณะอยู่ในลิฟต์นั่นเอง ท่านถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ทีมแพทย์เร่งปั๊มหัวใจเพื่อกู้ชีพ ทว่า ไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ท่านจากไปจากอาการหัวใจหยุดเต้นนั้นเอง
แม้เคยคิดว่าจะทำใจได้ไม่ยาก จะไม่เสียใจมากขนาดครั้งก่อน ทว่ามันไม่ใช่เลย เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่อาจจะชินไปกับมันได้ ความทรงจำที่หลั่งไหลออกมา มันมากมายและสวยงามจนเกินกว่าจะทำใจจริงๆ
เป็นอีกครั้งที่ความเข้าใจกับการยอมรับเป็นคนละเรื่องกัน เราเข้าใจมัน แต่ก็ไม่อาจยอมรับได้ ไม่มีพรุ่งนี้สำหรับป๊าอีกแล้ว และอีกหลายๆ คน พรุ่งนี้ก็คงจะอีกยาวนานกว่าจะมาถึง
ไม่มีพรุ่งนี้ และจะไม่มีตลอดไป...
ตอนนี้ป๊าคงไปอยู่กับม้าแล้ว ได้แต่หวังว่าจะได้เจอกันและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขหลังจากที่ต้องจากกันถึงสิบปี
ส่วนคนที่นี่ก็ยังคนต้องอยู่กับต่อไป กับความรู้สึก กับอารมณ์ที่แม้อาจจะเบาบางลงไปตามกาลเวลา แต่มันก็จะไม่เคยจางหายไป
ขอบคุณที่ดูแลเลี้ยงดูกันมาอย่างดี ขอบคุณที่ให้ความรักความอบอุ่นมาตลอด ขอให้ชาติหน้าได้เกิดมาดูแลกันอย่างนี้ต่อไปและตลอดไปนะ
รักและคิดถึงที่สุด
พรุ่งนี้...ไม่มีจริง
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบเมื่อเวลาตีสามเศษ ผมนั่งอยู่หน้าห้องไอซียู รอบกายเงียบเชียบราวทั้งโลกเหลือผมเพียงคนเดียว
ป๊านอนอยู่ข้างในห้องนั้น ท่านมาที่นี่ด้วยอาการหายใจไม่สะดวกตั้งแต่ช่วงตีหนึ่งเศษที่ผ่านมา
“หมอดูจากกราฟแล้ว หัวใจคนปกติเส้นเริ่มกับเส้นจบจะมีระดับเท่ากัน แต่ของท่านเส้นจบมีลักษณะยกตัวอย่างชัดเจน ท่านน่าจะมีอาการเกี่ยวกับหัวใจนะครับ แต่หมอถามผู้เชี่ยวชาญแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าไม่น่าจะใช่ ดังนั้น อาการตอนนี้น่าจะเกิดจากน้ำท่วมปอด”
ท่านป่วยเป็นโรคไต และต้องทำการฟอกเลือดมาแล้วประมาณห้าปี ผ่านวิกฤติในชีวิตจากอาการน้ำท่วมปอดมาแล้วสองครั้ง และนี่ก็เป็นอีกครั้ง
สภาพที่เข้ามาโรงพยาบาลในครั้งนี้ วิกฤติน้อยกว่าสองครั้งก่อนมาก ทว่าอะไรบางอย่างในใจกลับคิดว่าไม่ใช่ ในครั้งนี้มีอะไรที่ต่างออกไปจากสองครั้งที่ผ่านมา แม้จะมีอะไรในใจ แต่กลับนึกไม่ออกว่าอะไรทำให้จิตใจไม่อาจสงบลงได้
ท้องฟ้ามืดมิดเริ่มมีแสงสว่างส่องมาให้เห็น เลขช่วงเช้าไปแล้ว ผมนั่งอยู่ที่เดิม รอเวลาเที่ยงวัน เพื่อที่จะได้เข้าเยี่ยมท่าน
“ทางเราทำเรื่องขอย้ายท่านไปโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ตามสิทธิบัตรทองให้แล้วนะครับ แต่ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าเตียงยังไม่ว่าง”
พวกเราย้ายจากกรุงเทพฯ มาอยู่ปริมณฑลได้เกินสิบห้าปีแล้ว แต่ป๊าไม่ยอมย้ายสิทธิบัตรทองตามมาที่นี่ เพราะด้วยความศรัทธาหมอที่ดูแลท่านมาแต่ไหนแต่ไร
“ก็น่าจะเป็นพรุ่งนี้ ที่ท่านจะได้ย้ายโรงพยาบาล”
อาจจะเป็นพรุ่งนี้ที่ท่านจะถูกนำตัวไปถึงมือหมอที่ท่านไว้ใจ หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย คงต้องคุยกับท่านอย่างจริงจังเรื่องย้ายสิทธิบัตรทอง เพราะต่อจากนี้เหตุการณ์ฉุกเฉินแบบนี้จะเกิดบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
ท่านนอนอยู่บนเตียงในห้องไอซียู โดยมีท่อและเครื่องช่วยหายใจใส่อยู่ทางปาก สีหน้าท่านดูดี ไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด เราพูดคุยกันหนึ่งชั่วโมงเต็มผ่านภาษามือ และการเขียนตัวอักษรด้วยมือเปล่าลงบนเตียง
บ่ายโมง ผมกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง ยังไม่มีน้ำสักหยดตกถึงท้อง แม้ร่างกายจะแสดงความหิวกระหายออกมาให้เห็นบ้าง ทว่า ผมกลับไม่กล้าลุกออกไปจากหน้าห้อง ด้วยกลัวว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นยามเมื่อผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น
บ่ายสองโมงครึ่ง ท่านถูกนำตัวไปห้องฟอกเลือด เพื่อรักษาอาการน้ำท่วมปอด ผมเดินตามไปเพื่อเซ็นเอกสารยินยอมต่างๆ และออกมารอที่หน้าประตูห้องอีกครั้ง
เนิ่นนาน เย็นเยียบ ใจไม่เป็นปกติสุขเลยสักนิด ตลอดสามชั่วโมงที่ท่านอยู่ในนั้น ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ และรอต่อไป ผมนึก คิด พยายามหาเหตุผล วิเคราะห์สิ่งต่างๆ ภาพในอดีตไหลเวียนออกมาจากซอกหลีบของความทรงจำ
ทุกอย่างงดงามและกระจ่างชัดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ พวกเราอยู่ด้วยกัน ดูแลกันมาตลอด ทั้งชีวิตพวกเราไม่เคยห่างกันไปไหนหลายๆ วัน หากไม่จำเป็น เป็นความทรงจำที่ทั้งอบอุ่นและน่ายินดีเท่าที่ลูกคนหนึ่งจะมีได้
แล้วผมก็นึกออกว่าความไม่สบายใจที่มีมาตลอดทั้งวันมาจากอะไร การเข้าโรงพยาบาลครั้งที่ผ่านมา ท่านมักจะตรวจเจอความผิดปกติบางอย่างจากค่าเลือด เนื่องจากการฟอกเลือดที่ไม่เพียงพอ
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ค่าทุกอย่างอยู่ในเกณฑ์ที่ค่อนข้างดีเยี่ยม แต่ท่านกลับวิกฤติ ใช่ มันแตกต่างจากที่ผ่านมา
และแล้วในที่สุด ประตูห้องฟอกเลือดก็เปิดออก ท่านนอนอยู่บนเตียงโดยมีเครื่องช่วยหายใจสวมอยู่อย่างเดิม
“คุณลุงเหนื่อยมั้ยคะ”
พยาบาลที่กำลังเข็นเตียงท่านกลับเข้าห้องไอซียูร้องถาม ท่านพยักหน้า สีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ผมเดินตามไปไม่ห่าง พยายามร้องบอกให้ท่านใจเย็นๆ หายใจตามจังหวะการบีบลูกลมของพยาบาล จับมือของท่านไว้เพื่อไม่ให้รู้สึกเคว้งคว้าง
แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหัวใจท่านหยุดเต้นขณะอยู่ในลิฟต์นั่นเอง ท่านถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ทีมแพทย์เร่งปั๊มหัวใจเพื่อกู้ชีพ ทว่า ไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ท่านจากไปจากอาการหัวใจหยุดเต้นนั้นเอง
แม้เคยคิดว่าจะทำใจได้ไม่ยาก จะไม่เสียใจมากขนาดครั้งก่อน ทว่ามันไม่ใช่เลย เรื่องบางเรื่องเราก็ไม่อาจจะชินไปกับมันได้ ความทรงจำที่หลั่งไหลออกมา มันมากมายและสวยงามจนเกินกว่าจะทำใจจริงๆ
เป็นอีกครั้งที่ความเข้าใจกับการยอมรับเป็นคนละเรื่องกัน เราเข้าใจมัน แต่ก็ไม่อาจยอมรับได้ ไม่มีพรุ่งนี้สำหรับป๊าอีกแล้ว และอีกหลายๆ คน พรุ่งนี้ก็คงจะอีกยาวนานกว่าจะมาถึง
ไม่มีพรุ่งนี้ และจะไม่มีตลอดไป...
ตอนนี้ป๊าคงไปอยู่กับม้าแล้ว ได้แต่หวังว่าจะได้เจอกันและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขหลังจากที่ต้องจากกันถึงสิบปี
ส่วนคนที่นี่ก็ยังคนต้องอยู่กับต่อไป กับความรู้สึก กับอารมณ์ที่แม้อาจจะเบาบางลงไปตามกาลเวลา แต่มันก็จะไม่เคยจางหายไป
ขอบคุณที่ดูแลเลี้ยงดูกันมาอย่างดี ขอบคุณที่ให้ความรักความอบอุ่นมาตลอด ขอให้ชาติหน้าได้เกิดมาดูแลกันอย่างนี้ต่อไปและตลอดไปนะ
รักและคิดถึงที่สุด