นี่คือกระทู้แรกของเราคะ
ตามหัวข้อกระทู้เลยคะ เราสับสนว่าจะเรียนต่อจนจบหรือออกมาทำงานดี
ตอนนี้เราเรียนอยู๋ปี3 อีกปีกว่าๆๆก็เรียนจบป.ตรี ถ้าไม่ผิดพลาดอะไร
แต่ก็นั้นแหละสังคมที่เราอยู่รวมถึงตัวเราเอง มันทำให้เราไม่จบภายใจ4 ปีแน่ๆ
ทั้งปัญหาทางครอบครัว เราอยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ คุณภาพชีวิตดีกว่านี้
โดยไม่ต้องรอเรียนจบ หรือได้รับใบปริญญา เราอยากประสบความสำเร็จในทางของเรา
ถ้าเราออกมาระหว่างทางนั้น แน่นอนว่าเราต้องทนกับคำดูถูกของคนทางบ้าน พ่อแม่เราต้องอายไหมที่มีลูกเรียนไม่จบ
เราห่วงเรื่องนี้มาก เลยยังไม่กล้าตัดสินใจ เราอยากออกมาทำงาน เก็บเงิน ทำตามความฝันของเรา
คือการไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ (อังกฤษ) ไปอยู๋ในที่ๆไม่รู้จักใคร ไมีมีใครรู้จักเรา
ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่คะ
เราเคยคิดว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้เพื่อตัวเอง มันก็ใช่ แต่เราอยากให้พ่อแม่สบายที่สุด
เพราะที่ผ่านมาท่านเหนื่อยมามาก มากจริงๆ
เราอยากกลับไปหาพ่อแมาด้วยความภาคภูมิใจในแบบของเราโดยไม่ตองแคร์ใคร
อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากออกไปในลูปเดิมๆ ชีวิตเดิมๆ
ที่ตอนเช้าตื่นไปเรียนแบบไปเช็คชื่อหมดชั่วโมงก็กลับ ตกเย็นไปร้านเหล้า
อยู่กับเพื่อนที่ไม่ค่อยแอ็กทีพตัวเองเท่าไหร่ เราก็ไม่มีความกระตือรือร้นจะตั้งใจเรียน
สิ่งแวดล้อมจะพาเราไปในที่ๆดีหรือแย่ได้ มันคือความจริงค่ะ เราไม่เสียใจเลยถ้าจะเลือกเดินออกมา
ชีวิตเราเคยผิดพลาดมาครั้งหนึ่ง ตั้งแต่วันนั้นเราคิดว่าไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากคนในครอบครัว
นั้นแหละคะ เรากลัวว่าถ้าเราตัดสินใจพลาดไป ทุกอย่างยิ่งจะแย่ไปอีก เราจะทำยังไงดีคะ
เรียนจนจบหรือออกมาหางานทำ (เพื่อทำตามความฝัน)
ตามหัวข้อกระทู้เลยคะ เราสับสนว่าจะเรียนต่อจนจบหรือออกมาทำงานดี
ตอนนี้เราเรียนอยู๋ปี3 อีกปีกว่าๆๆก็เรียนจบป.ตรี ถ้าไม่ผิดพลาดอะไร
แต่ก็นั้นแหละสังคมที่เราอยู่รวมถึงตัวเราเอง มันทำให้เราไม่จบภายใจ4 ปีแน่ๆ
ทั้งปัญหาทางครอบครัว เราอยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ คุณภาพชีวิตดีกว่านี้
โดยไม่ต้องรอเรียนจบ หรือได้รับใบปริญญา เราอยากประสบความสำเร็จในทางของเรา
ถ้าเราออกมาระหว่างทางนั้น แน่นอนว่าเราต้องทนกับคำดูถูกของคนทางบ้าน พ่อแม่เราต้องอายไหมที่มีลูกเรียนไม่จบ
เราห่วงเรื่องนี้มาก เลยยังไม่กล้าตัดสินใจ เราอยากออกมาทำงาน เก็บเงิน ทำตามความฝันของเรา
คือการไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ (อังกฤษ) ไปอยู๋ในที่ๆไม่รู้จักใคร ไมีมีใครรู้จักเรา
ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่คะ
เราเคยคิดว่าที่ทำอยู่ทุกวันนี้เพื่อตัวเอง มันก็ใช่ แต่เราอยากให้พ่อแม่สบายที่สุด
เพราะที่ผ่านมาท่านเหนื่อยมามาก มากจริงๆ
เราอยากกลับไปหาพ่อแมาด้วยความภาคภูมิใจในแบบของเราโดยไม่ตองแคร์ใคร
อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากออกไปในลูปเดิมๆ ชีวิตเดิมๆ
ที่ตอนเช้าตื่นไปเรียนแบบไปเช็คชื่อหมดชั่วโมงก็กลับ ตกเย็นไปร้านเหล้า
อยู่กับเพื่อนที่ไม่ค่อยแอ็กทีพตัวเองเท่าไหร่ เราก็ไม่มีความกระตือรือร้นจะตั้งใจเรียน
สิ่งแวดล้อมจะพาเราไปในที่ๆดีหรือแย่ได้ มันคือความจริงค่ะ เราไม่เสียใจเลยถ้าจะเลือกเดินออกมา
ชีวิตเราเคยผิดพลาดมาครั้งหนึ่ง ตั้งแต่วันนั้นเราคิดว่าไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากคนในครอบครัว
นั้นแหละคะ เรากลัวว่าถ้าเราตัดสินใจพลาดไป ทุกอย่างยิ่งจะแย่ไปอีก เราจะทำยังไงดีคะ