ขอเล่าเรื่องแต่ต้นนะครับ ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าตอนแรกที่คบกันเค้ารักผมหรือไม่ เราเจอกันในผับที่นึงครับก็มีอะไรกันและคบกัน ผมเองก็ไม่ทราบว่าเค้ามีลูกมีครอบครัวอยู่แล้ว เค้าก็มาอยู่ที่บ้านผม จนผมเปิดโทรศัพท์จึงทราบ แต่ผมหลงเค้ามากครับ ผมก็ไม่ยอมเลิก ทำทุกอย่างเพื่อที่จะคบกับเค้า เอาเป็นว่าเลวเลยครับไม่ได้นึกถึงบาปใดๆ พอมาคบกันทุกครั้งที่ทะเลาะกันเค่าก็จะหนีไปหาแฟนเก่า บางทีทะเลาะกันตอนกลางคืนหายไป ให้เพื่อนตามหาก็ไปเจอที่โรงแรมม่านรูดก็มี ชีวิตก็เป็นอย่างนี้เรื่อยมา จนกระทั่งมีลูกคนแรก จึงแต่งงานกันจึงดีขึ้นครับ ประกอบกับแฟนเก่าเค้ามีเมียใหม่ ผมก็สบายใจเรื่องนี้ครับ แต่กลับกลายว่า ผมให้เค้าอยู่บ้านผมออกมาขายของแล้วเค้าเครียด ทะเลาะกันทุกวันครับ ทะเลาะกันทุกเรื่อง เวลาทะเลาะกันก็จะด่ากันแรงๆครับ ผมก็จะอุ้มลูกเข้าห้องน้ำและเปิดฝักบัวไม่ให้ลูกได้ยิน หรือต้องรีบขับรถออกจากบ้าน จนถึงช่วงนึงผมปรึกษาหลายๆคน เค้าแนะนำให้ลองเลิกกันเพื่อดัดนิสัย แต่ผมให้เค้าอยู่ที่บ้านแม่ผม กลายเป็นว่าเค้าไปเล่น bee talk นัดผู้ชายกินข้าวทุกวันศุกร์ ทั้งต่างชาติ ทั้งคนไทย จนเค้าได้แฟนใหม่ แต่ผมเองก็แย่ครับ กินเหล้าเละเทะ ทำตัวทุเรศพอกัน ยิ่งเค้ามีแฟน ผมยิ่งแย่ครับ จนวันนึงผมติดคุก เพราะเรื่องธุรกิจ กลายเป็นว่าเค้ามาเยี่ยมผมทุกอาทิตย์ เป็นธุระให้ผมทุกอย่าง ให้เงืนผมใช้ และเลิกกับแฟนใหม่เค้า พอผมพ้นคดีผมก็ง้อเค้าให้กลับมาดีกัน และมีลูกกันอีก 1 คน ทุกอย่างตอนนี้ดีขึ้นได้ไม่นาน ก็เริ่มเป็นเหมือนเดิมคือทะเลาะกันอีกแล้ว เพียงแต่คราวนี้เริ่มมีการทำร้ายกันหนักกว่าเดิม คุยและตกลงกันสุดท้ายก็ไม่เคยทำได้ ผมพูดอะไรผิดหมด ทะเลาะได้ทุกประโยค คำถามคือ ผมจะต้องทำยังไง ถึงจะรักษาคริบครัวผมไว้ได้ครับ
ทำยังไงถึงจะไม่ทะเลาะกับแฟนครับ คิดว่าเค้าคงไม่รักเรา แต่มีลูกด้วยกัน 2 คน ผมไม่สามารถเลิกกับเค้าได้จริงๆครับ ผมสงสารลูก