สวัสดีทุกคนนะคะ ตามหัวข้อคำถามด้านบนเลยค่ะ
เกริ่นเรื่องคร่าวๆ เราเป็นนักศึกษาปี2ค่ะ คบกับแฟนอายุ26ปี ทำงานเป็นช่างในบริษัทของน้าเขาเอง เราคบกันเพราะเพื่อนค่ะ เราเริ่มคุยช่วงปิดเทอมม.6และตกลงคบกันตอนเราเข้าปี1พอดี เขาเป็นคนดีในสายตาเราทุกอย่าง เป็นผู้ใหญ่ มีมุมเด็กบ้าง เข้าอกเข้าใจให้คำแนะนำดีและเป็นคนอ่อนโยน ใจดี ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ* เขาคุยเข้ากับเราในทุกเรื่องได้ดีค่ะ เรียกได้ว่าเกิดมาพึ่งเคยพบคนแบบนี้ทั้งเรื่องที่ชอบและไม่ชอบใกล้เคียงกันจนแทบจะเป็นคนๆเดียวกันก็ว่าได้
จุดพีค* เขาเริ่มเปลี่ยนไปมากๆช่วง6เดือนให้หลังค่ะ เขาต้องการเวลาของตัวเองมากขึ้น เราก็ไม่ว่า แต่เขาไม่เผื่อพื้นที่เวลาให้เราบ้างเลย *เราอยู่ไกลกันนะคะเขาอยู่กรุงเทพเราอยู่เชียงใหม่
แต่ช่วงแรกที่คบไม่มีปัญหานี้ค่ะเพราะเขาก็พยายามมาหาเราที่ชม. ทุกๆ4เดือน ประมาณ3ครั้ง หลังๆเป็นเราที่ลงไปหาเขาเองค่ะ ไปพักอยู่ที่บ้านแม่ของเขาเลย เขาชอบเล่นบาสมากเพราะเคยเป็นนักกีฬามาก่อน เขาหยุดเล่นไปช่วงหนึ่งเพราะบาดเจ็บไหล่หลุดและเริ่มคบกับเราพอดี เราไม่ชอบเล่นกีฬาทุกชนิดเลยค่ะ เรื่องนี้เริ่มเป็นปัญหา เพราะเขาเล่นหลังเลิกงานประมาณ6โมงถึง3ทุ่ม ตลอดเวลากลางวันเราจะคุยได้แค่ช่วง7โมงเช้าถึง8โมงเข้างาน และเที่ยงพักทานข้าวเท่านั้น และบางวันก็แทบไม่ได้คุยเลย เพราะเราก็เรียนและเขาก็ออกงานข้างนอกด้วยค่ะ *สิ่งที่โมโหเป็นการส่วนตัวคือเขาชอบบ่นว่าเหนื่อยมากขอเวลาพักหน่อย แต่กลับมาก็เอาเวลาไปเล่นบาสทั้งๆที่ก็บ่นว่าเหนื่อย 1อาทิตย์เขาเล่นบาสประมาณ2-3วันค่ะ นอกนั้นก็กลับดึกเพราะทำงานข้างนอก เท่ากับว่าน้อยครั้งที่เขาจะกลับบ้าน5โมงตรง เพื่อเอาเวลามาคุยกับเรา จน2เดือนล่าสุดนี้ ทะเลาะกันและเกือบเลิกกันบ่อยมาก เพราะเรื่องเวลา เรื่องบาสค่ะ และทุกครั้งที่ทะเลาะ เขาจะใส่อารมณ์รุ่นแรงเลยทั้งด่าทอหยาบคายและ ลงมือกับข้าวของใกล้ตัว ทุกครั้งเขาจะบอกว่าเรานิสัยเด็ก เบื่อ และทุกครั้งที่เราทะเลาะเขาจะหนีปัญหาและหายไปเป็นชั่วโมงเลยค่ะบางครั้งก็ครึ่งวัน บ้างครั้งก็1คืน เราจะกลายเป็นบ้าเป็นหลังเพราะตามหาไม่ได้โทรหาก็ไม่รับและจบด้วยการดรามาชุดใหญ่ในเมสเซ็นเจอร์ เป็นข้อความยาวเหยียด เขาจะโทรกลับมาเมื่อเขาต้องการเท่านั้นเป็นแบบนี้7ครั้งแล้ว พอเราถามก็ให้เหตุผลที่ว่า ต้องการดัดนิสัยเด็กๆของเรา *แต่เราว่าวิธีนี้แย่มากไม่ได้ผลแถมทำให้เรื่องยิ่งแย่ลงค่ะ เขาชอบพูดเปรียบเรากับแฟนของเพื่อนๆคนอื่นที่เล่นบาสด้วยกันค่ะว่าทำไมไม่เห็นมีปัญหาแบบนี้เลย และล่าสุดเขาบอกให้เราเลือกเอาว่าจะยอมรับเรื่องสังคมและการเล่นบาสไหม ถ้าไม่ก็ไปซะ แต่สุดท้ายแม้เราจะบอกว่ายอมรับไม่ได้ แต่เขาก็ยังอยู่นะคะ เราก็ยังอยู่ ไม่ได้เลิกกัน แม้จะพูดว่ารับไม่ได้ สุดท้ายเราก็พยายามปรับตัวค่ะ แต่กลายเป็นว่าเขาเล่นบาสเกือบทุกวันที่วา่างเลย ทำให้เกิดให้ปัญกหาหาเรื่องเวลามันแดงขึ้นมาอีก เราเข้าใจลึกๆแล้วหละค่ะว่าเขาคงหมดรักเราแล้ว นิสัยก็เปลี่ยน เขาอยากจะทำเรื่องที่เขาต้องการมากกว่าอยู่กับเราอีกค่ะ จนเอาไปเทียบกับแฟนเก่าคนแรกว่าเขาไม่เคยห้ามเลย และเอาเราไปรวมกับแฟนเก่าคนล่าสุดว่านิสัยเหมือนกัน *นิสัยเด็กที่ว่าคือ เราพูดไม่รู้เรื่อง(ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่าตรงไหน555) เอาแต่ใจ(ไม่ชอบที่เขาเล่นบาสและทำงานจนไม่มีเวลาให้ค่ะ บางครั้งจึงบังคับไม่ให้เขาไป) ชอบเวิ่นดรามาร้องไห้เป็นเผาเต่าทุกครั้งที่เขาหายไป *เรื่องนี้จะเฉพาะตอนที่ทะเลาะกันแล้วเขาชอบหายไปหลายชั่วโมงค่ะ "เรื่องผู้หญิงเราอยู่ไกลเลยจับไม่ได้ แต่บางครั้งก็มีเซ้นส์บางๆเตือนอยู่นะคะแต่เขาก็บอกว่าจะไม่มีเพราะเขาเคยโดนนอกใจมาก่อน แต่เราก็ไม่เคยวางใจหรอกค่ะ
*ปล.นี่เป็นผู้ชายคนแรกที่เราเปิดใจคบค่ะ
วันนี้เขาบอกว่าถึงเวลาต้องเลิกกันแล้วค่ะ เพราะเราพูดไม่รู้เรื่อง รับไม่ไหวที่เราทำนิสัยเด็กๆใส่อีกแล้ว
เราเลยอยากถามเพื่อนๆคนอื่นๆที่เคยมีประสปการณ์ความรักว่า เรานิสัยเด็กมากขนาดที่ว่ารับไม่ได้เลยหรอคะ หรือเป็นเพียง1ในข้ออ้างในการเลิกของผู้ชายที่เบื่อแล้ว
*ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากเลยค่ะ เหนื่อยด้วยท้อด้วย เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เราคบด้วย แถมคบมา1ปีกว่าถ้าต้องเลิกกันรู้สึกเค้วงคว้างมากเลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ยังไง เพราะตื่นเช้าเราก็คุยกับเขา เที่ยงก็คุยกับเขา นอนก็คอลเมสเซนเจอร์ตลอดคืน เราพยายามลบข้อด้อยที่ว่าระยะทางห่างใจห่างค่ะ แต่กลายมาเป็นแบบนี้ ขณะนี้ยังร้องไห้ฟูมฟายกินข้าวไม่ลงแทบไม่อยากทำอะไรเลยTT_TT พาลทำให้เราไม่อยากอยู่เลยค่ะ คงเพราะเอาเขาเข้ามาเป็นสูญกลางชีวิตมากเกินไป
เราเด็กเกินไป หรือแค่ข้ออ้างเลิก
เกริ่นเรื่องคร่าวๆ เราเป็นนักศึกษาปี2ค่ะ คบกับแฟนอายุ26ปี ทำงานเป็นช่างในบริษัทของน้าเขาเอง เราคบกันเพราะเพื่อนค่ะ เราเริ่มคุยช่วงปิดเทอมม.6และตกลงคบกันตอนเราเข้าปี1พอดี เขาเป็นคนดีในสายตาเราทุกอย่าง เป็นผู้ใหญ่ มีมุมเด็กบ้าง เข้าอกเข้าใจให้คำแนะนำดีและเป็นคนอ่อนโยน ใจดี ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญ* เขาคุยเข้ากับเราในทุกเรื่องได้ดีค่ะ เรียกได้ว่าเกิดมาพึ่งเคยพบคนแบบนี้ทั้งเรื่องที่ชอบและไม่ชอบใกล้เคียงกันจนแทบจะเป็นคนๆเดียวกันก็ว่าได้
จุดพีค* เขาเริ่มเปลี่ยนไปมากๆช่วง6เดือนให้หลังค่ะ เขาต้องการเวลาของตัวเองมากขึ้น เราก็ไม่ว่า แต่เขาไม่เผื่อพื้นที่เวลาให้เราบ้างเลย *เราอยู่ไกลกันนะคะเขาอยู่กรุงเทพเราอยู่เชียงใหม่
แต่ช่วงแรกที่คบไม่มีปัญหานี้ค่ะเพราะเขาก็พยายามมาหาเราที่ชม. ทุกๆ4เดือน ประมาณ3ครั้ง หลังๆเป็นเราที่ลงไปหาเขาเองค่ะ ไปพักอยู่ที่บ้านแม่ของเขาเลย เขาชอบเล่นบาสมากเพราะเคยเป็นนักกีฬามาก่อน เขาหยุดเล่นไปช่วงหนึ่งเพราะบาดเจ็บไหล่หลุดและเริ่มคบกับเราพอดี เราไม่ชอบเล่นกีฬาทุกชนิดเลยค่ะ เรื่องนี้เริ่มเป็นปัญหา เพราะเขาเล่นหลังเลิกงานประมาณ6โมงถึง3ทุ่ม ตลอดเวลากลางวันเราจะคุยได้แค่ช่วง7โมงเช้าถึง8โมงเข้างาน และเที่ยงพักทานข้าวเท่านั้น และบางวันก็แทบไม่ได้คุยเลย เพราะเราก็เรียนและเขาก็ออกงานข้างนอกด้วยค่ะ *สิ่งที่โมโหเป็นการส่วนตัวคือเขาชอบบ่นว่าเหนื่อยมากขอเวลาพักหน่อย แต่กลับมาก็เอาเวลาไปเล่นบาสทั้งๆที่ก็บ่นว่าเหนื่อย 1อาทิตย์เขาเล่นบาสประมาณ2-3วันค่ะ นอกนั้นก็กลับดึกเพราะทำงานข้างนอก เท่ากับว่าน้อยครั้งที่เขาจะกลับบ้าน5โมงตรง เพื่อเอาเวลามาคุยกับเรา จน2เดือนล่าสุดนี้ ทะเลาะกันและเกือบเลิกกันบ่อยมาก เพราะเรื่องเวลา เรื่องบาสค่ะ และทุกครั้งที่ทะเลาะ เขาจะใส่อารมณ์รุ่นแรงเลยทั้งด่าทอหยาบคายและ ลงมือกับข้าวของใกล้ตัว ทุกครั้งเขาจะบอกว่าเรานิสัยเด็ก เบื่อ และทุกครั้งที่เราทะเลาะเขาจะหนีปัญหาและหายไปเป็นชั่วโมงเลยค่ะบางครั้งก็ครึ่งวัน บ้างครั้งก็1คืน เราจะกลายเป็นบ้าเป็นหลังเพราะตามหาไม่ได้โทรหาก็ไม่รับและจบด้วยการดรามาชุดใหญ่ในเมสเซ็นเจอร์ เป็นข้อความยาวเหยียด เขาจะโทรกลับมาเมื่อเขาต้องการเท่านั้นเป็นแบบนี้7ครั้งแล้ว พอเราถามก็ให้เหตุผลที่ว่า ต้องการดัดนิสัยเด็กๆของเรา *แต่เราว่าวิธีนี้แย่มากไม่ได้ผลแถมทำให้เรื่องยิ่งแย่ลงค่ะ เขาชอบพูดเปรียบเรากับแฟนของเพื่อนๆคนอื่นที่เล่นบาสด้วยกันค่ะว่าทำไมไม่เห็นมีปัญหาแบบนี้เลย และล่าสุดเขาบอกให้เราเลือกเอาว่าจะยอมรับเรื่องสังคมและการเล่นบาสไหม ถ้าไม่ก็ไปซะ แต่สุดท้ายแม้เราจะบอกว่ายอมรับไม่ได้ แต่เขาก็ยังอยู่นะคะ เราก็ยังอยู่ ไม่ได้เลิกกัน แม้จะพูดว่ารับไม่ได้ สุดท้ายเราก็พยายามปรับตัวค่ะ แต่กลายเป็นว่าเขาเล่นบาสเกือบทุกวันที่วา่างเลย ทำให้เกิดให้ปัญกหาหาเรื่องเวลามันแดงขึ้นมาอีก เราเข้าใจลึกๆแล้วหละค่ะว่าเขาคงหมดรักเราแล้ว นิสัยก็เปลี่ยน เขาอยากจะทำเรื่องที่เขาต้องการมากกว่าอยู่กับเราอีกค่ะ จนเอาไปเทียบกับแฟนเก่าคนแรกว่าเขาไม่เคยห้ามเลย และเอาเราไปรวมกับแฟนเก่าคนล่าสุดว่านิสัยเหมือนกัน *นิสัยเด็กที่ว่าคือ เราพูดไม่รู้เรื่อง(ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่าตรงไหน555) เอาแต่ใจ(ไม่ชอบที่เขาเล่นบาสและทำงานจนไม่มีเวลาให้ค่ะ บางครั้งจึงบังคับไม่ให้เขาไป) ชอบเวิ่นดรามาร้องไห้เป็นเผาเต่าทุกครั้งที่เขาหายไป *เรื่องนี้จะเฉพาะตอนที่ทะเลาะกันแล้วเขาชอบหายไปหลายชั่วโมงค่ะ "เรื่องผู้หญิงเราอยู่ไกลเลยจับไม่ได้ แต่บางครั้งก็มีเซ้นส์บางๆเตือนอยู่นะคะแต่เขาก็บอกว่าจะไม่มีเพราะเขาเคยโดนนอกใจมาก่อน แต่เราก็ไม่เคยวางใจหรอกค่ะ
*ปล.นี่เป็นผู้ชายคนแรกที่เราเปิดใจคบค่ะ
วันนี้เขาบอกว่าถึงเวลาต้องเลิกกันแล้วค่ะ เพราะเราพูดไม่รู้เรื่อง รับไม่ไหวที่เราทำนิสัยเด็กๆใส่อีกแล้ว
เราเลยอยากถามเพื่อนๆคนอื่นๆที่เคยมีประสปการณ์ความรักว่า เรานิสัยเด็กมากขนาดที่ว่ารับไม่ได้เลยหรอคะ หรือเป็นเพียง1ในข้ออ้างในการเลิกของผู้ชายที่เบื่อแล้ว
*ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากเลยค่ะ เหนื่อยด้วยท้อด้วย เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เราคบด้วย แถมคบมา1ปีกว่าถ้าต้องเลิกกันรู้สึกเค้วงคว้างมากเลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ยังไง เพราะตื่นเช้าเราก็คุยกับเขา เที่ยงก็คุยกับเขา นอนก็คอลเมสเซนเจอร์ตลอดคืน เราพยายามลบข้อด้อยที่ว่าระยะทางห่างใจห่างค่ะ แต่กลายมาเป็นแบบนี้ ขณะนี้ยังร้องไห้ฟูมฟายกินข้าวไม่ลงแทบไม่อยากทำอะไรเลยTT_TT พาลทำให้เราไม่อยากอยู่เลยค่ะ คงเพราะเอาเขาเข้ามาเป็นสูญกลางชีวิตมากเกินไป