เลือกที่จะหนีไป เราทำถูกแล้วใช่ไหมคะ

สวัสดีค่ะ อึดอัด หาทางออกให้ความรู้สึกตัวเองไม่เจอ แค่อยากรู้ว่าที่ทำอยู่มันถูกต้องแล้วใช่ไหม .. เรารู้จักผู้ชายคนนึงได้2-3เดือน เลยตกลงเป็นแฟนกัน ตอนนั้นกำลังเรียนอยู่เลย ช่วงที่คบกันตอนนั้นเราต้องดร็อปเรียนพอดี เพราะมาทำกิจการที่บ้านไม่มีใครดูแล ช่วงรักใหม่ๆธรรมดาที่ต้องขาดไม่ได้เลย เขาก็เลยมาช่วย แต่ตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้ก็อยู่ยาวปีกว่าแล้วค่ะ ทุกอย่างดีหมด ขยัน ทำเป็นทุกอย่าง ช่วยร้านทางพ่อ ร้านทางเรา ทุกคนชื่นชม ชอบและรักมาก ได้ค่าแรงตายตัววันละ 5-6 ร้อย ถ้ามีงานทางพ่อก็ได้เพิ่มอีกวันละพัน บ่อยมาก แต่เราไม่มีเงินเก็บสักบาทเลยค่ะในปีนึง..เพราะเขา มีรถยนต์มาคันนึงค้างค่างวดก่อนคบกับเรา3 เดือน จ่ายจนเกือบตายสุดท้ายให้เขายึด แถมยังมาดื้อตามประสาผู้ชาย เราก็พยายามเฉยไม่คิดอะไรช่วงแรกๆ พอผ่านไป 5-6 เดือนคือมันท้อ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน มันน่าจะดีขึ้น มีรายได้ เพราะเวลาเรียนทางบ้านก็ส่งให้เป็นอาทิตย์ กินอยู่สบาย แต่ออกมาคาดหวังไว้เยอะมาก ไม่คิดว่าจะเจอคู่ชีวิตแบบนี้ เขาคิดว่าบ้านเรารวย มีเงินใช้ตลอด ครอบครัวมีมรดก ที่จริงเราไม่มีอะไรเลย เขาเลยใช้ชีวิตแบบมีความสุข ต่างกับเราที่คำนวนทุกอย่างใช้เงินประหยัด เพราะเห็นเงินก็มีกำลังใจเป็นธรรมดา อีกอย่างตั้งแต่เลิกเรียนมา เราไม่กินไม่ดื่ม ไม่เที่ยว แต่เขาต้องกินทุกวัน ซึ่งเงินที่เขากินแล้วหมดไป แต่เราไม่ได้กิน และไม่ได้อะไรเลย เราทะเลาะกันเรื่องเงินบ่อยมากค่ะ แรงทุกครั้ง แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะเขาจะไม่คิดไม่ถามอะไรเราเลย มีเงินเท่าไหร่ไม่บอกไม่ขอ เอาไปซื้อของที่ทำให้ตัวเองสบายใจ ถ้าวันไหนไม่มีเพราะเขาใช้หมด เขาก็หายืมเงินคนไปทั่วที่จะได้สิ่งๆนั้นมา ยอมหน้าด้านหน้าไม่อาย เอ่ยปากยืมหลายคนมาก บัตรเอทีเอ็มก็ใช้ของเรา คนส่งตังมาให้ก็ไม่รู้เขาจะมองเรายังไง ทั้งที่เราไม่รู้เรื่องนี้เลย จับได้ทุกครั้งที่เจอแชท ต่างกับเราไม่มีหนี้ไม่เคยยืมเงินใคร ดื่มบ้างไปไหนทำอะไรบ้าง แต่เราจะจมอยู่กับภวังค์นี้ในห้องคนเดียว ร้องไห้จะขาดใจทุกครั้งแค่คนเดียว พอกลับมาเขาก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราเป็นโรคซึมเศร้าด้วย ยิ่งเจอแบบนี้บ่อยๆยิ่งบั่นทอน เราก็ผ่านมันมาทุกครั้ง เพราะเขาทำตัวปกติ. แต่บางทีมันก็ไม่ไหว เลยขอเลิก แต่เขาไม่ยอมเลิก ขอร้อง อ้อนวอน ทำให้ใจอ่อนแบบนี้มาจนนับไม่ถ้วน ชอบโกหกว่าเอาเงินไปจ่ายค่านั้นนี่ ยืมเงินครอบครัวเรา ไม่บอกเรา เรารู้ทีหลัง ตอนพี่สาวทวง แถมไปถามคนที่แฟนบอกว่าเอาไปจ่ายเขาก็บอกว่ายังไม่จ่าย คือสร้างแต่ปัญหาให้ตามแก้ตลอด เงินแต่ละวัน เวลาฉุกเฉิน ออกไปข้างนอก แม่ขอยืมมันละอายรู้สึกผิดมากที่ตอบไปว่าไม่มี แกก็ถามว่าเงินที่ได้แต่ละวันเอาไปทำอะไรหมด เราก็ต้องรับหน้าหาเรื่องโกหกไปเรื่อย แค่นี้มันก็สาหัสแล้วใช่ไหมคะที่ต้องมาแบกภาระให้เขาสบายแบบนี้ แต่ยังไม่หมดค่ะ ต้องมาแบกภาระแม่เขาอีก อืม มีหนี้นอกระบบบ้าง ติดเหล้า การพนันครบ โทรมาขอทีละ500 คือเงินที่เราเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน เราไม่ได้ใช้มันเลย ทั้งที่ตอนเรียนอยากได้อะไรแม่ก็ซื้อให้ แต่นี่เราหาเงินด้วยตัวเองแม่รับรู้ทุกบาทเพราะธุรกิจครอบครัวก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอตังแม่หรอก มันเหนื่อยและท้อมากค่ะ เมื่อวานทะเลาะด่ากันแรกมากจนเรารู้สึกว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ ตั้งลิมิดให้ตัวเองหลายรอบแล้ว แต่นี่มันเกิน เราเลยตัดสินใจบอกพี่สาวว่าอยากไปเรียนต่อ แต่นั้นมันข้ออ้าง สุดท้ายก็ได้เปิดใจว่า เอาเราออกไปจากตรงนี้ที ไปไหนก็ได้ ตั้งใจที่จะหนีไปเลยค่ะ เพราะบอกเลิกก็เข้าอิร็อปเดิม วังวนเดิมๆ เจอมาบ่อยจนใจมันไม่อยู่แล้ว ไม่เคยคุยกับพี่แบบนี้สักครั้งเลยค่ะ พี่สาวเลยบอกว่าถ้าตัดสินใจแล้วจริงๆ ใจแข็ง มั่นใจ ไปบวช ไม่ก็ไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ จะจ้างไป สักเดือนสองเดือนให้หายไปเลย แต่ครอบครัวอยู่เบื้อหลังตลอดทุกความเคลื่อนไหว เราเลยตกลง และปลงทุกอย่าง แต่สองชั่วโมงต่อมาที่ทะเลาะ เขาก็เหมือนเดิม ทำตัวปกติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ทะเลาะกันจนทำให้เราตัดสินใจได้ขนาดนี้ .. แล้วตอนนี้ทุกอย่างปกติ แต่เรามั่นใจไม่นานก็ทะเลาะ แล้วตอนนั้นเราจะหนีไปเลย เราทำถูกแล้วใช่ไหมคะ มันดูโหดร้าย แต่มันเป็นตัวเลือกสุดท้ายของเราจริงๆค่ะ ที่ผ่านมา ไม่แคร์ ไม่รักตัวเองเลย ทำให้แต่คนอื่น และมั่นใจว่าถ้ากลับมา เราจะเป็นคนที่ดีรู้จักใช้ชีวิตมากกว่านี้.. สิ่งที่อึดอัด และคิดมากกังวล คือ ความรู้สึกเขาค่ะ เขาจะออกจากบ้านเรามั้ย หรือ อยู่ต่อ เขาจะคิดว่าเราหายไปเพราะเขารึป่าว เพราะเหมือนไม่เคยรู้สึกผิดเลย แต่เราจำได้ทุกครั้ง เขาจะคิดสั้นไหม (เพราะเราฐานะดีพอกินเขาวางแพลนจะแต่งงานกับเราให้พ่อมาขอ แต่เราเงียบ เพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลา) ตั้งความหวังกับเราไว้หมด อีกอย่างที่ทะเลาะแล้วเขาไม่เลิกไม่ไป เพราะเขาไม่มีที่ไป อันนี้ยิ่งทำให้เรารู้สึก มองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ อยู่กันปีกว่าไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ช่วยตอบทีนะคะ จะไม่ถามว่าควรทำอย่างไร เพราะเราได้ตัดสินใจจะจองตั๋วเครื่องบินแล้ว แต่อยากรู้ว่าเราทำถูกไหม เรากลัวไปหมด กลัวตัวเองจะเสียใจมากเพราะผูกพัน(แต่เราทนได้) รู้สึกผิดที่ทำให้เขาเสียใจด้วยค่ะ เขาจะเป็นยังไง ??