อายุ20แต่ภาระหนักหน่วงมาก
เหมือนไม่มีแนวทางหรืออะไรจะแก้ไขได้เลยมันตายตัวไปแล้ว
เหมือนทุกวันนี้มีชีวิตเดิมๆอีก10ปีก็ยังเห็นกิจวัตรประจำวันที่อยู่กับเรายังอยู่ในลูปเดิม
มันเริ่มใหม่หรืออะไรไม่ได้เลยเพราะเราเป็นหลัก ถ้าถอนตัวเองออกมา คือคนข้างหลังแย่แน่นอน
อยากทิ้งทุกอย่างได้แต่นึกถึงคนที่เขาร้ายแรงกว่า
บางทีอิจฉาคนที่ไม่มีหนี้หรือไม่ต้องตามใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้อง
ใช้ชีวิตแบบคนหลังเขาคนดอยอยากมีชีวิตเฉื่อยๆบ้างไม่ใช่สูญเสียคำว่า ชีวิต อุทิศให้คำว่าหน้าที่อุทิศให้ภาระ แบบนี้ ☹️
เคยอยากเอาตัวเองออกไปจากหน้าที่ที่แบกรับจากการเป็นตัวเองไหมคะ สุดท้ายก็ได้แต่สู้ เพราะไม่มีทางทิ้งสิ่งพวกนี้ได้เลย
เหมือนไม่มีแนวทางหรืออะไรจะแก้ไขได้เลยมันตายตัวไปแล้ว
เหมือนทุกวันนี้มีชีวิตเดิมๆอีก10ปีก็ยังเห็นกิจวัตรประจำวันที่อยู่กับเรายังอยู่ในลูปเดิม
มันเริ่มใหม่หรืออะไรไม่ได้เลยเพราะเราเป็นหลัก ถ้าถอนตัวเองออกมา คือคนข้างหลังแย่แน่นอน
อยากทิ้งทุกอย่างได้แต่นึกถึงคนที่เขาร้ายแรงกว่า
บางทีอิจฉาคนที่ไม่มีหนี้หรือไม่ต้องตามใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้อง
ใช้ชีวิตแบบคนหลังเขาคนดอยอยากมีชีวิตเฉื่อยๆบ้างไม่ใช่สูญเสียคำว่า ชีวิต อุทิศให้คำว่าหน้าที่อุทิศให้ภาระ แบบนี้ ☹️