21 กันยายน 2561
“เราอาศัยเหตุผล หลายอย่าง หลายประการ ที่จะให้มีแนวที่ไม่พลั้งเผลอ คือ ที่พอ ให้ตนได้คืนกลับ สู่ทางของความคิด ความใฝ่ ที่พอดี, จึงจะต้องหาทางทำ คือวนที่จะดู ข้อความ หรือประกาศ หรือบทความนั้น ๆ ขึ้นมาใหม่, จึงคิดว่า ตนจะต้องทำวน เรียนดู เวียนจบเวียนขึ้น ต่อไป ในประชุมประกาศชนิดนั้นอยู่เรื่อย ๆ เพราะเห็นเป็นทางต่อ แก่เรื่องที่ราษฎร กับเจ้าชีวิตจะกระทำทุกอย่างไปด้วย พร้อมกัน”
“ปกิณกะคดี!” เวลา 5.24 น.
“ยังไม่ได้ความชอบใจซะที คงกระทำผิดเหมือนเก่าในที่เก่า ตอกย้ำหลักฐานความผิดนั้น ๆ อยู่เหมือนเดิม, การที่ต้องมีความในใจแบบนี้ ไม่ดีเลย, แต่ก็จงเชื่อเถอะว่า เราเองหาไม่พบวิธีการใด ที่ดีกว่านี้ ในการใช้ชีวิต
ความรัก ความเมตตา ความให้อภัยในสัตว์ยังไม่มีจริง ๆ, ว่าตั้งแต่ช้างเรื่อยมา ถึงสัตว์เล็ก ประมาณนกกระจาบ เราว่าเราลงลึก เล็กกว่าลงมา ก็คือ ในจำพวกสัตว์ไม่ก่อความรำคาญ เรากะมันก็ให้รัก ให้เมตตา ชอบกัน เว้นกันได้มากอยู่
แต่จำพวกยุง มด แมลงหวี่ หรือปลวก ที่มาด้วยความไม่ต้องการแล้ว ที่เข้ามากระทำในความหวงห้าม และไม่อนุญาต โดยมาก เราได้ให้ประหารนั้นเอง แก่สัตว์ เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีแต่มากระทำบทบาทมากมาย ใหญ่โต ล่วงล้ำกระทบกระทั่ง ล่วงเกิน นำความเบียดเบียน เข้ามาให้เกิดขึ้น มีในชีวิต
มันคงมาสละชีวิต เพื่อประจานความชั่วของ ข้าพเจ้า, ฉะนั้น อย่างนั้น ไม่ต้อง, เพราะข้าพเจ้าจะต้องประจานตัวเอง ซะเอง เพราะตนไม่คิดว่า จะมีใครมาประจานได้ดี ไปยิ่งกว่าตัวเรา ของเราเอง จะพูดเอง ดั่งนี้ ได้เห็นความประหาร ด้วยมือ เต็มที่ ยังได้ฆ่ายุง อยู่ แทบจะทุกวัน
มากบ้างน้อยบ้าง ด้วยความรังเกียจดั่งนั้น ไม่มีประการไรอื่น จะดีกว่าได้เลย คุยได้แต่ว่า ระกำใจจะอยู่ มากเหลือเกิน ไม่พ้น เด็ดขาดจากสัตว์ก่อความรำคาญ ดั่งนี้ให้เลิกกันไปไม่ได้, ยุงมามากเป็นอันดับแรก เป็นตัวพระเอก ที่คอยประจานความชั่ว ในเรื่องปาณาติบาต ให้กับข้าพเจ้าไม่พ้น, มากกว่านั้น ก็คือ พวกมด ปลวก และแมลงหวี่”
อยากจะให้ การอวดตัวของชีวิตเล็ก ๆ น้อย ๆ ดั่งนี้มีประโยชน์บ้าง ก็จึงได้แต่งอนุทินบทนี้ขึ้น พอแต่สืบอนุสรณ์ ไว้อาลัยชีวิต
“เราอาศัยเหตุผล หลายอย่าง หลายประการ ที่จะให้มีแนวที่ไม่พลั้งเผลอ คือ ที่พอ ให้ตนได้คืนกลับ สู่ทางของความคิด ความใฝ่ ที่พอดี, จึงจะต้องหาทางทำ คือวนที่จะดู ข้อความ หรือประกาศ หรือบทความนั้น ๆ ขึ้นมาใหม่, จึงคิดว่า ตนจะต้องทำวน เรียนดู เวียนจบเวียนขึ้น ต่อไป ในประชุมประกาศชนิดนั้นอยู่เรื่อย ๆ เพราะเห็นเป็นทางต่อ แก่เรื่องที่ราษฎร กับเจ้าชีวิตจะกระทำทุกอย่างไปด้วย พร้อมกัน”
“ปกิณกะคดี!” เวลา 5.24 น.
“ยังไม่ได้ความชอบใจซะที คงกระทำผิดเหมือนเก่าในที่เก่า ตอกย้ำหลักฐานความผิดนั้น ๆ อยู่เหมือนเดิม, การที่ต้องมีความในใจแบบนี้ ไม่ดีเลย, แต่ก็จงเชื่อเถอะว่า เราเองหาไม่พบวิธีการใด ที่ดีกว่านี้ ในการใช้ชีวิต
ความรัก ความเมตตา ความให้อภัยในสัตว์ยังไม่มีจริง ๆ, ว่าตั้งแต่ช้างเรื่อยมา ถึงสัตว์เล็ก ประมาณนกกระจาบ เราว่าเราลงลึก เล็กกว่าลงมา ก็คือ ในจำพวกสัตว์ไม่ก่อความรำคาญ เรากะมันก็ให้รัก ให้เมตตา ชอบกัน เว้นกันได้มากอยู่
แต่จำพวกยุง มด แมลงหวี่ หรือปลวก ที่มาด้วยความไม่ต้องการแล้ว ที่เข้ามากระทำในความหวงห้าม และไม่อนุญาต โดยมาก เราได้ให้ประหารนั้นเอง แก่สัตว์ เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีแต่มากระทำบทบาทมากมาย ใหญ่โต ล่วงล้ำกระทบกระทั่ง ล่วงเกิน นำความเบียดเบียน เข้ามาให้เกิดขึ้น มีในชีวิต
มันคงมาสละชีวิต เพื่อประจานความชั่วของ ข้าพเจ้า, ฉะนั้น อย่างนั้น ไม่ต้อง, เพราะข้าพเจ้าจะต้องประจานตัวเอง ซะเอง เพราะตนไม่คิดว่า จะมีใครมาประจานได้ดี ไปยิ่งกว่าตัวเรา ของเราเอง จะพูดเอง ดั่งนี้ ได้เห็นความประหาร ด้วยมือ เต็มที่ ยังได้ฆ่ายุง อยู่ แทบจะทุกวัน
มากบ้างน้อยบ้าง ด้วยความรังเกียจดั่งนั้น ไม่มีประการไรอื่น จะดีกว่าได้เลย คุยได้แต่ว่า ระกำใจจะอยู่ มากเหลือเกิน ไม่พ้น เด็ดขาดจากสัตว์ก่อความรำคาญ ดั่งนี้ให้เลิกกันไปไม่ได้, ยุงมามากเป็นอันดับแรก เป็นตัวพระเอก ที่คอยประจานความชั่ว ในเรื่องปาณาติบาต ให้กับข้าพเจ้าไม่พ้น, มากกว่านั้น ก็คือ พวกมด ปลวก และแมลงหวี่”