สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องที่อึดอัดใจจะเล่าระบายให้ใครฟังก็ไม่ได้ เราอายุ31ปี คบกับผู้ชายคนหนึ่งจะ 5 ปีแล้วเราห่างกัน3ปี เขาเป็นคนหน้าตาดี เคยเป็นเจ้าชู้ เขาเคยผ่านการแต่งงานและมีลูกติด 1 คน ตอนที่คบกันลูกเขาเพิ่งจะ2ขวบกว่าๆเรายอมรับเลี้ยงดูลูกของเขาเหมือนเป็นลูกเราเอง ช่วงปีแรกทุกอย่างดูราบรื่น เราย้ายเข้าไปอยู่บ้านเขา เราตามใจเขาทุกอย่างอยากได้อะไรต้องการอะไรเราหาให้เขาหมด ยอมเพื่อเขาจะได้รักเรา จนพอเขามีปัญหากับทางบ้านเขา เขาก็ย้ายออกมาอยู่บ้านเราที่เราเพิ่งซื้อไว้ก่อนจะคบกับเขา
เราก็ยินดีคิดว่าออกมาอยู่กันเองจะได้มีเวลาใช้ชีวิตด้วยมากขึ้น ออกมาอยู่กัน2คนนะคะ ลูกสาวเขาอยู่กับทางบ้านเขา พออกมาอยู่ด้วยกัน2คน เริ่มทะเลาะกันเขาไม่มีเวลาให้เราเลย เช้าต่างคนต่างออกไปทำงานเขาทำงานโรงงาน เราเป็นสาวแบงค์ กว่าจะเจอหน้ากันก็3-4ทุ่ม เพราะเขาเลิกงานก็จะไปหาแม่หาลูกสาวทุกวัน แรกๆเราเข้าใจ พอเวลาผ่านไปทุกวันกินเหล้ากับเพื่อนก็ตี2-3 เป็นแบบนี้มาตลอด เขาบอกว่าไม่อยากกลับบ้าน เพราะทุกครั้งที่เขากลับมาบ้านดึกถี่ๆติดๆกันหลายวัน เราก็จะไล่ออกจากบ้านไปพอเขากลับไปอยู่บ้านเขา3-4 วันเราก็ไปตามตลอดเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะ (เรารู้เป็นคนอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจสุดๆข้อเสียของเราที่เราปรับเปลี่ยนตัวเองไม่ได้พยายามปรับตัวเองแล้วพยายามใจไม่พูดแต่เขากลับเป็นหนักขึ้นๆ) เราก็รู้ตัวว่าตัวเองผิดไล่เขาออกจากบ้าน พอเรามานั่งคุยกันปัญหามันก็เกิดขึ้นเหมือนเดิมยิ่งถ้าเราไม่พูดด้วยน่าเหวี่ยงตลอดเขาก็จะยิ่งเป็นหนักกว่าเราพูด
ช่วงปี59 เราคิดว่าถึงจุดที่ต้องจบกันแล้ว เราก็ได้คนกับผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งเขามาเติมเต็มความเหงา อาจจะเป็นช่วงโปรโมทชั่น เราตัดสินใจจะเลิกกับแฟนเรา เพื่อจะไปลองคุยลองคบกับผู้ชายอีกคน(ผู้ชายคนนั้นแต่งงานมีครอบครัวไปแหละ) ก็เลยทำพฤติกรรมเหมือนกับที่แฟนทำ กินเหล้าเที่ยวกลางคืนไม่กลับมานอนบ้าน เราไปเที่ยวกลับมาเช้าเปิดประตูบ้านมา เจอแฟนนอนรออยู่ก็ตกใจเหมือนกันว่าทำไมวันนี้มานอนบ้านเพราะไม่ได้นอนบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้ว สภาพเราก็เมาล้มตัวนอนพักสายตาสักพักเพราะต้องอาบน้ำไปทำงานต่อ เขาก็เอาผ้าชุ่มน้ำมาเช็ดตัวเราให้อาการส่างเมา แต่เราก็ไม่ได้ใส่ใจสนใจอะไรเขาเขาถามเราก็ไม่ตอบทำตัวเย็นชาทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนแบบที่เขาทำกับเรา
สถานนะเตรียมตัวเลิกกัน เราก็ตื่นไปทำงานปกติ พอตอนค่ำๆก็นั่งเคลีย์งาน(เราทำงานในห้าง) เตรียมตัวกลับบ้านก็หันไปข้างหลังเห็นแฟนมายืนรอตามง้อ เพราะระหว่างโทรศัพท์คุยกันบอกเลิกกันบอกเขาถ้าเขาไม่เลิกเราจะหนี เขากลัวเราหนีเขาเลยมาตามที่ทำงาน ปรากฏคุยกันไปคุยกันมาเราใจอ่อนยอมให้โอกาสเขา เพราะในใจเรายังรักเขาอยู่มากแค่ทนพฤติกรรมเขาไม่ไหว ช่วงที่เขาขอโอกาสเขาดีมากกลับบ้านตรงเวลามีเวลาอยู่ด้วยกันเราออกไปเที่ยวเขาก็ตามเราไป เพราะปกติไม่ไปด้วย เราก็ร้ายมากร้ายใส่เขา เอาแต่ใจตัวเองห้ามขัดใจ ขัดใจปุ๊ปท้าเลิกตลอดทั้งๆที่ในใจรักเขามาก จนเขาทนไม่ไหวขอไปเองเราก็ไม่ให้ไป
เหตุการณ์จะเป็นแบบนี้ตลอด พอเราตัดใจได้หนีออกไปทำงานประเทศเพื่อนบ้าน เขาก็บอกเขาตัดใจจากเราไม่ได้ เราก็รักเขาก็กลับมาดีกัน จนเราเริ่มรู้สึกเบื่อกับเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำๆซากๆ เขาติดยาด้วยจากที่เล่นเดือนละไม่กี่ครั้งมาเป็นอาทิตย์ละ2-3ครั้ง จนทุกวันนี้เสพทุกวัน อารมณ์เขาก็จะขึ้นๆลงๆ ทะเลาะกันตบตีกันถึง2ครั้ง ครั้งที่2 นี้เป็นจุดเปลี่ยนให้เราคิดว่าควรจะพอกับผู้ชายคนนี้สักที เราเป็นคนเสียงดัง เวลาทะเลาะก็จะเสียงดังแสบแก้วหู เขาบอกให้เราหยุดเราก็ไม่หยุดเราถึงโดนตบโดนตีเราเป็นคนไม่กลัวใครกล้าชนกล้าสู้
สุดท้ายเขาก็ไม่ไป เขาเพิ่งเอาลูกสาวเขามาอยู่บ้านเราเพราะว่าเขาทะเลาะกับพ่อ พ่อเขาจะเอาเขาไปบำบัดอยู่บ้านไม่ได้ทำงานเสพแต่ยาพ่อเขาเลยจะเอาไปบำบัด เราสงสารเด็กเลยขอร้องอ้อนวอนให้เขามาอยู่บ้านเรา เพราะเขาจะเอาลูกสาววัย7ขวบไปอยู่บ้านเพื่อนที่มีแต่ผู้ชาย แต่อยู่แล้วมันไม่เป็นอย่างที่เราคิดมันไม่ใช่ชีวิตครอบครัว พอลูกเขานอนก็ออกข้างนอกบ้านเพื่อนเขาอยู่ใกล้ๆกับบ้านเรา กลับเข้าบ้านมาอีกทีก็เช้า ไม่เช้าก็ตี3-4 เขาบอกว่าเพื่อนเขาเป็นมากกว่าเพื่อน เวลาเขามีปัญหาโดนไล่ก็จะมีแต่เพื่อนเขาคนนี้ที่คอยช่วยเหลือตลอด เราน้อยใจเสียใจที่เขาเห็นคนอื่นดีกว่าเรา เราเบื่อกับชีวิตแบบนี้เราไม่อยากมีเขาอยู่ในชีวิตเราอีกแล้ว ตอนเราไปทำงานที่ประเทศเพื่อนบ้านเราเหงามากเหงาสุดขั้วแต่มันยังไม่เหงาเท่าเราอยู่กับเขาเลย
จนทุกวันนี้เราก็รู้สึกว่าเราเหมาะกับการอยู่คนเดียวมากกว่าจะมีเขา เราคุยดีกับเขาบอกให้เขาไปเถอะเราไม่ต้องการเขาในชีวิตเราอีกแล้วเพราะเขาเป็นแบบนี้ไม่มีอนาคตให้เราไม่มีความแน่นอนให้เราเลย เราไม่ต้องการผู้ชายรวยแต่เราต้องการผู้ชายที่เข้าใจเรารับที่เราเป็นแบบนี้ เราเปลี่ยนข้อเสียเรื่องขัดใจไม่ได้เหมือนกัน เราคิดว่าเราเหมาะกับการใช้ชีวิตคนเดียวมากกว่าจะได้ไม่มีใครทุกข์ เราพยายาปรับเปลี่ยนทุกอย่างเรื่องงานบ้านเราก็ทำแต่ทำยังไงก็ไม่ถูกใจเขา เราไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเลิศอะไร เป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจไม่ชอบให้แฟนขัดใจ งานนอกบ้านก็ทำ งานในบ้านก็ทำทุกอย่างแต่อาจจะไม่ดีพออย่างที่ใครต้องการ
ปล.เขาเป็นคนดีนะคะรักครอบครัวไม่เจ้าชู้ ตั้งแต่คบมาไม่เคยนอกใจ แต่เพราะเราศีลไม่เสมอกัน รักกันอย่างเดียวมันอยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะรักเรากันถึงฝืนกันจนถึง5ปี (ขอบคุณนะค่ะที่ทนอ่าน อ่านเข้าใจบ้างไม่เข้าใจต้องขอโทษด้วยคะเป็นการเขียนครั้งแรก)
ความทุกข์ที่เกิดจากรัก
เราก็ยินดีคิดว่าออกมาอยู่กันเองจะได้มีเวลาใช้ชีวิตด้วยมากขึ้น ออกมาอยู่กัน2คนนะคะ ลูกสาวเขาอยู่กับทางบ้านเขา พออกมาอยู่ด้วยกัน2คน เริ่มทะเลาะกันเขาไม่มีเวลาให้เราเลย เช้าต่างคนต่างออกไปทำงานเขาทำงานโรงงาน เราเป็นสาวแบงค์ กว่าจะเจอหน้ากันก็3-4ทุ่ม เพราะเขาเลิกงานก็จะไปหาแม่หาลูกสาวทุกวัน แรกๆเราเข้าใจ พอเวลาผ่านไปทุกวันกินเหล้ากับเพื่อนก็ตี2-3 เป็นแบบนี้มาตลอด เขาบอกว่าไม่อยากกลับบ้าน เพราะทุกครั้งที่เขากลับมาบ้านดึกถี่ๆติดๆกันหลายวัน เราก็จะไล่ออกจากบ้านไปพอเขากลับไปอยู่บ้านเขา3-4 วันเราก็ไปตามตลอดเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ทะเลาะ (เรารู้เป็นคนอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจสุดๆข้อเสียของเราที่เราปรับเปลี่ยนตัวเองไม่ได้พยายามปรับตัวเองแล้วพยายามใจไม่พูดแต่เขากลับเป็นหนักขึ้นๆ) เราก็รู้ตัวว่าตัวเองผิดไล่เขาออกจากบ้าน พอเรามานั่งคุยกันปัญหามันก็เกิดขึ้นเหมือนเดิมยิ่งถ้าเราไม่พูดด้วยน่าเหวี่ยงตลอดเขาก็จะยิ่งเป็นหนักกว่าเราพูด
ช่วงปี59 เราคิดว่าถึงจุดที่ต้องจบกันแล้ว เราก็ได้คนกับผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งเขามาเติมเต็มความเหงา อาจจะเป็นช่วงโปรโมทชั่น เราตัดสินใจจะเลิกกับแฟนเรา เพื่อจะไปลองคุยลองคบกับผู้ชายอีกคน(ผู้ชายคนนั้นแต่งงานมีครอบครัวไปแหละ) ก็เลยทำพฤติกรรมเหมือนกับที่แฟนทำ กินเหล้าเที่ยวกลางคืนไม่กลับมานอนบ้าน เราไปเที่ยวกลับมาเช้าเปิดประตูบ้านมา เจอแฟนนอนรออยู่ก็ตกใจเหมือนกันว่าทำไมวันนี้มานอนบ้านเพราะไม่ได้นอนบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้ว สภาพเราก็เมาล้มตัวนอนพักสายตาสักพักเพราะต้องอาบน้ำไปทำงานต่อ เขาก็เอาผ้าชุ่มน้ำมาเช็ดตัวเราให้อาการส่างเมา แต่เราก็ไม่ได้ใส่ใจสนใจอะไรเขาเขาถามเราก็ไม่ตอบทำตัวเย็นชาทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนแบบที่เขาทำกับเรา
สถานนะเตรียมตัวเลิกกัน เราก็ตื่นไปทำงานปกติ พอตอนค่ำๆก็นั่งเคลีย์งาน(เราทำงานในห้าง) เตรียมตัวกลับบ้านก็หันไปข้างหลังเห็นแฟนมายืนรอตามง้อ เพราะระหว่างโทรศัพท์คุยกันบอกเลิกกันบอกเขาถ้าเขาไม่เลิกเราจะหนี เขากลัวเราหนีเขาเลยมาตามที่ทำงาน ปรากฏคุยกันไปคุยกันมาเราใจอ่อนยอมให้โอกาสเขา เพราะในใจเรายังรักเขาอยู่มากแค่ทนพฤติกรรมเขาไม่ไหว ช่วงที่เขาขอโอกาสเขาดีมากกลับบ้านตรงเวลามีเวลาอยู่ด้วยกันเราออกไปเที่ยวเขาก็ตามเราไป เพราะปกติไม่ไปด้วย เราก็ร้ายมากร้ายใส่เขา เอาแต่ใจตัวเองห้ามขัดใจ ขัดใจปุ๊ปท้าเลิกตลอดทั้งๆที่ในใจรักเขามาก จนเขาทนไม่ไหวขอไปเองเราก็ไม่ให้ไป
เหตุการณ์จะเป็นแบบนี้ตลอด พอเราตัดใจได้หนีออกไปทำงานประเทศเพื่อนบ้าน เขาก็บอกเขาตัดใจจากเราไม่ได้ เราก็รักเขาก็กลับมาดีกัน จนเราเริ่มรู้สึกเบื่อกับเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำๆซากๆ เขาติดยาด้วยจากที่เล่นเดือนละไม่กี่ครั้งมาเป็นอาทิตย์ละ2-3ครั้ง จนทุกวันนี้เสพทุกวัน อารมณ์เขาก็จะขึ้นๆลงๆ ทะเลาะกันตบตีกันถึง2ครั้ง ครั้งที่2 นี้เป็นจุดเปลี่ยนให้เราคิดว่าควรจะพอกับผู้ชายคนนี้สักที เราเป็นคนเสียงดัง เวลาทะเลาะก็จะเสียงดังแสบแก้วหู เขาบอกให้เราหยุดเราก็ไม่หยุดเราถึงโดนตบโดนตีเราเป็นคนไม่กลัวใครกล้าชนกล้าสู้
สุดท้ายเขาก็ไม่ไป เขาเพิ่งเอาลูกสาวเขามาอยู่บ้านเราเพราะว่าเขาทะเลาะกับพ่อ พ่อเขาจะเอาเขาไปบำบัดอยู่บ้านไม่ได้ทำงานเสพแต่ยาพ่อเขาเลยจะเอาไปบำบัด เราสงสารเด็กเลยขอร้องอ้อนวอนให้เขามาอยู่บ้านเรา เพราะเขาจะเอาลูกสาววัย7ขวบไปอยู่บ้านเพื่อนที่มีแต่ผู้ชาย แต่อยู่แล้วมันไม่เป็นอย่างที่เราคิดมันไม่ใช่ชีวิตครอบครัว พอลูกเขานอนก็ออกข้างนอกบ้านเพื่อนเขาอยู่ใกล้ๆกับบ้านเรา กลับเข้าบ้านมาอีกทีก็เช้า ไม่เช้าก็ตี3-4 เขาบอกว่าเพื่อนเขาเป็นมากกว่าเพื่อน เวลาเขามีปัญหาโดนไล่ก็จะมีแต่เพื่อนเขาคนนี้ที่คอยช่วยเหลือตลอด เราน้อยใจเสียใจที่เขาเห็นคนอื่นดีกว่าเรา เราเบื่อกับชีวิตแบบนี้เราไม่อยากมีเขาอยู่ในชีวิตเราอีกแล้ว ตอนเราไปทำงานที่ประเทศเพื่อนบ้านเราเหงามากเหงาสุดขั้วแต่มันยังไม่เหงาเท่าเราอยู่กับเขาเลย
จนทุกวันนี้เราก็รู้สึกว่าเราเหมาะกับการอยู่คนเดียวมากกว่าจะมีเขา เราคุยดีกับเขาบอกให้เขาไปเถอะเราไม่ต้องการเขาในชีวิตเราอีกแล้วเพราะเขาเป็นแบบนี้ไม่มีอนาคตให้เราไม่มีความแน่นอนให้เราเลย เราไม่ต้องการผู้ชายรวยแต่เราต้องการผู้ชายที่เข้าใจเรารับที่เราเป็นแบบนี้ เราเปลี่ยนข้อเสียเรื่องขัดใจไม่ได้เหมือนกัน เราคิดว่าเราเหมาะกับการใช้ชีวิตคนเดียวมากกว่าจะได้ไม่มีใครทุกข์ เราพยายาปรับเปลี่ยนทุกอย่างเรื่องงานบ้านเราก็ทำแต่ทำยังไงก็ไม่ถูกใจเขา เราไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีเลิศอะไร เป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจไม่ชอบให้แฟนขัดใจ งานนอกบ้านก็ทำ งานในบ้านก็ทำทุกอย่างแต่อาจจะไม่ดีพออย่างที่ใครต้องการ
ปล.เขาเป็นคนดีนะคะรักครอบครัวไม่เจ้าชู้ ตั้งแต่คบมาไม่เคยนอกใจ แต่เพราะเราศีลไม่เสมอกัน รักกันอย่างเดียวมันอยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะรักเรากันถึงฝืนกันจนถึง5ปี (ขอบคุณนะค่ะที่ทนอ่าน อ่านเข้าใจบ้างไม่เข้าใจต้องขอโทษด้วยคะเป็นการเขียนครั้งแรก)