สวัสดีครับ ก่อนอื่นขอเกริ่นก่อนเลย
เรื่องมันเริ่มต้นจากชีวิตตอนอยู่มหาลัย ผมเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำมาก ทำให้พลาดโอกาสในชีวิตไปหลายๆ อย่าง
และเรื่องการท่องชุดคำมันเริ่มต้นเมื่อตอนปี 2 ตอนที่ผมเข้าไปทำงานที่คณะ คำแรกที่ผมท่องคือ "สมอง" ผมท่องคำนี้เพราะผมเป็นคนที่บางครั้งพูดอะไรแบบไม่ทันคิด และบางทีความคิดมันไปไวเกินไปทำให้ผมพูดไม่รู้เรื่อง พอผมท่องคำนี้ มันทำให้ผมทบทวนและควบคุมก่อนจะพูดออกไป และมันสำเร็จ หลายๆ ครั้งมันทำให้เพื่อนผมชอบผมมากขึ้น และทำให้ผมมีความมั่นใจมากขึ้น ผมจึงยึดถือการท่องแบบนี้เสมอมา
แต่ในบางครั้งที่ผมเจอคนอีกคนหนึ่ง และคำท่องนี้มันดูใช้ไม่ได้ ผมก็เลยต้องนั่งคิดหาคำอื่นมาท่อง แล้วแสดงพฤติกรรมตามที่ท่องออกมา อันไหนที่เวลาท่องแล้วทำให้คนนั้นถูกใจ ผมก็จะใช้ชุดคำนั้นในการท่องก่อนที่จะเข้าหาคนๆ นั้นตลอด
แต่ปัญหาคือในตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันมากเกินไป ชุดคำมันเริ่มยาวขึ้นทุกวัน (4-5 คำสำหรับบางคน) ผมไม่สามารถมีความมั่นใจได้เลยถ้าผมไม่ท่องก่อนที่จะเริ่มสนทนากับผู้คนเหล่านั้น (ผมมีคำท่องเป็นชุดแม้กระทั่งคนแปลกหน้า) ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันรบกวนชีวิตผมเกินไป ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมไม่มีความสุข ผมต้องกังวลก่อนเสมอเพื่อที่จะเข้าพบเจอคนแปลกหน้า หรือแม้แต่คนข้างๆ อย่างครอบครัว
ใครเป็นแบบผมบ้างครับ แล้วคุณแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างไร
ช่วยผมด้วยครับ ผมไม่มีความสุขเลย
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านผมบ่น และคำตอบคำถามผมนะครับ ขอบคุณจากใจจริง
ปล.อธิบายไม่ละเอียดก็ขออภัยด้วยนะครับ ตอนนี้ความคิดมันตีกันไปหมด พอจะถามให้ผมอธิบายตรงไหนเพิ่มเติมจะยินดีมากครับ
ผมต้องท่องชุดคำบางอย่างเพื่อจะเรียกความมั่นใจของผมกลับมา มีใครเป็นแบบผมบ้างมั้ยครับ
เรื่องมันเริ่มต้นจากชีวิตตอนอยู่มหาลัย ผมเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองต่ำมาก ทำให้พลาดโอกาสในชีวิตไปหลายๆ อย่าง
และเรื่องการท่องชุดคำมันเริ่มต้นเมื่อตอนปี 2 ตอนที่ผมเข้าไปทำงานที่คณะ คำแรกที่ผมท่องคือ "สมอง" ผมท่องคำนี้เพราะผมเป็นคนที่บางครั้งพูดอะไรแบบไม่ทันคิด และบางทีความคิดมันไปไวเกินไปทำให้ผมพูดไม่รู้เรื่อง พอผมท่องคำนี้ มันทำให้ผมทบทวนและควบคุมก่อนจะพูดออกไป และมันสำเร็จ หลายๆ ครั้งมันทำให้เพื่อนผมชอบผมมากขึ้น และทำให้ผมมีความมั่นใจมากขึ้น ผมจึงยึดถือการท่องแบบนี้เสมอมา
แต่ในบางครั้งที่ผมเจอคนอีกคนหนึ่ง และคำท่องนี้มันดูใช้ไม่ได้ ผมก็เลยต้องนั่งคิดหาคำอื่นมาท่อง แล้วแสดงพฤติกรรมตามที่ท่องออกมา อันไหนที่เวลาท่องแล้วทำให้คนนั้นถูกใจ ผมก็จะใช้ชุดคำนั้นในการท่องก่อนที่จะเข้าหาคนๆ นั้นตลอด
แต่ปัญหาคือในตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันมากเกินไป ชุดคำมันเริ่มยาวขึ้นทุกวัน (4-5 คำสำหรับบางคน) ผมไม่สามารถมีความมั่นใจได้เลยถ้าผมไม่ท่องก่อนที่จะเริ่มสนทนากับผู้คนเหล่านั้น (ผมมีคำท่องเป็นชุดแม้กระทั่งคนแปลกหน้า) ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันรบกวนชีวิตผมเกินไป ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมไม่มีความสุข ผมต้องกังวลก่อนเสมอเพื่อที่จะเข้าพบเจอคนแปลกหน้า หรือแม้แต่คนข้างๆ อย่างครอบครัว
ใครเป็นแบบผมบ้างครับ แล้วคุณแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างไร
ช่วยผมด้วยครับ ผมไม่มีความสุขเลย
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านผมบ่น และคำตอบคำถามผมนะครับ ขอบคุณจากใจจริง
ปล.อธิบายไม่ละเอียดก็ขออภัยด้วยนะครับ ตอนนี้ความคิดมันตีกันไปหมด พอจะถามให้ผมอธิบายตรงไหนเพิ่มเติมจะยินดีมากครับ