สวัสดีครับพี่ๆชาวพันทิป ผมกำลังเรียน ช่างยนต์ ปวส.แห่งหนึ่ง ซึ่งผ่านมา 1 ปี. ปีนี้เป็นปีสุดท้ายแต่ผมต้องฝึกงานเต็มๆ 1 ปี (ทวิภาคี)
ด้วยความที่ผมจบ กศน.ม6จาก กรุงเทพ มาแล้วมาต่อ ปวส. ที่บ้านเกิดต่างจังหวัด ผมจึงไม่มีความรู้ด้านรถและไม่ได้ชื่นชอบเป็นพิเศษ แต่ครอบครัวอยากให้เป็นช่างเพราะเห็นว่าที่นี่ไม่ค่อยมีอู่รถ ผมจึงตัดสินใจลงแผนกช่างยนต์แบบมึนๆ (ผมยังตั้งโซ่มอร์เตอร์ไซต์ยังไม่เป็นด้วยซ้ำ) นั้นและครับเรื่องมันก็บานปลายจนผมผ่านปีแรกมาได้อย่างหวุดหวิด ด้วยเกรด 2.3 ด้วยปีนี้เป็นปีที่ผมต้องฝึกงาน 1 ปี อาจารย์จึงเรียกทุกคนมาเลือกสถานประกอบการที่จะไปฝึก ผมเป็นคนท้ายสุดที่ได้เลือกเพราะเกรดน้อยสุดและเหลือที่เดียว กับเพื่อนอีก 1 คน เรียกว่าเป็นสถานประกอบการที่กำลังพึ่งสร้างฐานให้อยู่ตัวได้ 1-2 ปี (เป็นอู่ช่วงล่างและยางรถยนต์ ไม่มีงานเครื่องเลย) ทีนี้เวลารถไม่มีหรือไม่มีลูกค้า เขาจะหางานให้ผมทำ? อาทิเช่น แบกปูน ผสมปูน ปูกระเบื้อง ฉาบปูน ติดกล้องวงจร ขนหิน ขนทราย บางวันก็เข้าสวน ซึ่งส่วนใหญ่ผมจะโดนใช้คนเดียว พูดง่ายๆว่า พนักงาน มี3คน นศ.ฝึกงาน 2 พนักงานจะคอยเฝ้าแสตนบายอยู่ที่หน้าอู่ ผมจะเป็นคนแรกๆที่เจ้าของอู่เรียกใช้ทำงานนอก ส่วนเพื่อนอีกคนจะเก่งงานรถมากเพราะเขาทำรถมาก่อนจึงไม่ค่อยโดนใช้ ซึ่งผมเหมือนไอ่งั่งเพราะทำรถมอไซต์ยังแทบไม่เป็นเลยครับ แล้วประสาไรกับรถยนต์ เวลามีรถยนต์เข้ามาเขาเห็นผมจับเครื่องไม้เครื่องมือไม่คล่องจึงให้ผมไปทำงานนอกซึ่งผมเบื่อ และมันกดดันตัวผมมาเรื่อยๆจนเวลาผ่านมา 5 เดือนแล้วครับ เป็นช่วงที่ลูกค้าแทบไม่มีเลยเพราะไม่ใช่ช่วงผลไม้ ผมอดทนกับความกดดันที่เขามีกับผมไม่ไหวแล้ว เหมือนเขากำลังจะบีบผมออก เวลาเรียกผมเขาเรียก ''เห้ยมานี่'' ''ไอ่'' พอเรียกเพื่อนผมเขาเรียก ''เรามาดูนี่ให้หน่อย'' มันจึงทำให้ผมน้อยใจหดหู่ใจเข้าไปอีก จนตอนนี้ผมขาดงานไปเป็นอาทิตย์แล้วครับ ผมว่าการเรียนห่วยๆช่วงเวลาห่วยของผมคงจบใช่ไหมครับผมรู้สึกเสียดายเวลาที่ทนกับมันมา แล้วปรึกษาใครก็ไม่ได้ครับไม่มีใครเข้าใจผม หรืออาจะเป็นที่ผมมันอ่อนต่อโลกครับ และผมควรจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปครับ บางทีผมก็คิดสั้นนะครับเวลาขี่มอไซต์กลับบ้านพอนึกเรื่องนี้มันอยากจะโยกรถพุ่งลงป่าลงเขาไปเลยครับ ขออภัยพี่ๆทุกคนนะครับถ้าหากมันไร้สาระหรือว่าผมบ้าก็ได้ แต่ผมต้องการระบายความในใจที่ผมบอกใครไม่ได้ จนตอนนี้ผมเก็ยตัวอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่มีใครสนใจผมอีกเลยครับ
ขอบคุณพี่ๆล่วงหน้านะครับ ถ้าได้ความเห็นของพี่อาจจะทำให้เส้นทางชีวิตผมเปลี่ยนไปก็ได้
ขอบคุณมากครับ จากใจเลยครับ
ผมมีปัญหากับการฝึกงาน มันเริ่มเบื่อและท้อมากผมเริ่มทนกับชีวิตห่วยๆของผมไม่ไหว ผมควรทำยังไง?
ด้วยความที่ผมจบ กศน.ม6จาก กรุงเทพ มาแล้วมาต่อ ปวส. ที่บ้านเกิดต่างจังหวัด ผมจึงไม่มีความรู้ด้านรถและไม่ได้ชื่นชอบเป็นพิเศษ แต่ครอบครัวอยากให้เป็นช่างเพราะเห็นว่าที่นี่ไม่ค่อยมีอู่รถ ผมจึงตัดสินใจลงแผนกช่างยนต์แบบมึนๆ (ผมยังตั้งโซ่มอร์เตอร์ไซต์ยังไม่เป็นด้วยซ้ำ) นั้นและครับเรื่องมันก็บานปลายจนผมผ่านปีแรกมาได้อย่างหวุดหวิด ด้วยเกรด 2.3 ด้วยปีนี้เป็นปีที่ผมต้องฝึกงาน 1 ปี อาจารย์จึงเรียกทุกคนมาเลือกสถานประกอบการที่จะไปฝึก ผมเป็นคนท้ายสุดที่ได้เลือกเพราะเกรดน้อยสุดและเหลือที่เดียว กับเพื่อนอีก 1 คน เรียกว่าเป็นสถานประกอบการที่กำลังพึ่งสร้างฐานให้อยู่ตัวได้ 1-2 ปี (เป็นอู่ช่วงล่างและยางรถยนต์ ไม่มีงานเครื่องเลย) ทีนี้เวลารถไม่มีหรือไม่มีลูกค้า เขาจะหางานให้ผมทำ? อาทิเช่น แบกปูน ผสมปูน ปูกระเบื้อง ฉาบปูน ติดกล้องวงจร ขนหิน ขนทราย บางวันก็เข้าสวน ซึ่งส่วนใหญ่ผมจะโดนใช้คนเดียว พูดง่ายๆว่า พนักงาน มี3คน นศ.ฝึกงาน 2 พนักงานจะคอยเฝ้าแสตนบายอยู่ที่หน้าอู่ ผมจะเป็นคนแรกๆที่เจ้าของอู่เรียกใช้ทำงานนอก ส่วนเพื่อนอีกคนจะเก่งงานรถมากเพราะเขาทำรถมาก่อนจึงไม่ค่อยโดนใช้ ซึ่งผมเหมือนไอ่งั่งเพราะทำรถมอไซต์ยังแทบไม่เป็นเลยครับ แล้วประสาไรกับรถยนต์ เวลามีรถยนต์เข้ามาเขาเห็นผมจับเครื่องไม้เครื่องมือไม่คล่องจึงให้ผมไปทำงานนอกซึ่งผมเบื่อ และมันกดดันตัวผมมาเรื่อยๆจนเวลาผ่านมา 5 เดือนแล้วครับ เป็นช่วงที่ลูกค้าแทบไม่มีเลยเพราะไม่ใช่ช่วงผลไม้ ผมอดทนกับความกดดันที่เขามีกับผมไม่ไหวแล้ว เหมือนเขากำลังจะบีบผมออก เวลาเรียกผมเขาเรียก ''เห้ยมานี่'' ''ไอ่'' พอเรียกเพื่อนผมเขาเรียก ''เรามาดูนี่ให้หน่อย'' มันจึงทำให้ผมน้อยใจหดหู่ใจเข้าไปอีก จนตอนนี้ผมขาดงานไปเป็นอาทิตย์แล้วครับ ผมว่าการเรียนห่วยๆช่วงเวลาห่วยของผมคงจบใช่ไหมครับผมรู้สึกเสียดายเวลาที่ทนกับมันมา แล้วปรึกษาใครก็ไม่ได้ครับไม่มีใครเข้าใจผม หรืออาจะเป็นที่ผมมันอ่อนต่อโลกครับ และผมควรจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปครับ บางทีผมก็คิดสั้นนะครับเวลาขี่มอไซต์กลับบ้านพอนึกเรื่องนี้มันอยากจะโยกรถพุ่งลงป่าลงเขาไปเลยครับ ขออภัยพี่ๆทุกคนนะครับถ้าหากมันไร้สาระหรือว่าผมบ้าก็ได้ แต่ผมต้องการระบายความในใจที่ผมบอกใครไม่ได้ จนตอนนี้ผมเก็ยตัวอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่มีใครสนใจผมอีกเลยครับ
ขอบคุณพี่ๆล่วงหน้านะครับ ถ้าได้ความเห็นของพี่อาจจะทำให้เส้นทางชีวิตผมเปลี่ยนไปก็ได้
ขอบคุณมากครับ จากใจเลยครับ