ขอระบายเรื่องความรักที่อึดอัดใจหน่อยนะคะ

ขอเกริ่นเรื่องก่อนนะคะ คือเรากับแฟนเก่าคบกันได้ประมาณ 7 เดือนค่ะ 5เดือนแรกที่ผ่านเขาเป็นคนดีมากเลยสำหรับเรา พ่อแม่เราก็ยอมรับเขา เขาก็พาเราไปกินข้าวกับที่บ้านค่ะ เขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่น แล้วก็อ่อนโยนกับเราเสมอมาค่ะ หวงและรักเรามาก แต่เราเองที่ละเลยเขาในหลายๆเรื่อง ไม่ค่อยบอกรัก ทำเฉยชาใส่บ้าง แต่ไม่ใช่ไม่รักนะคะ เราแค่กลัวค่ะ เรากลัวเขาได้ใจ เรากลัวว่าเขาจะมองว่าความรักเป็นเกม เพราะเคยเจอประโยคหนึ่งมาค่ะ เขาบอกว่า "ผู้ชายจะมองความรักเป็นเกม เมื่อไหร่ที่เราบอกรักเขาแล้ว เขาจะรู้สึกว่าเขาชนะเกมนั้นแล้ว"  แต่ไม่ใช่เราไม่เคยบอกรักเลยนะคะ เราก็บอกแต่บอกน้อย เราไม่เคยหวงเขาค่ะ ไม่เคยห้ามอะไรเลยสักอย่างเพราะกลัวเขาอึดอัด มันเหมือนกับว่าเราไม่รักเขา แต่จริงๆแล้วคือรักมากๆนะคะ หวงก็หวงค่ะแต่เก็บ แต่เขาจะห้ามเราทุกอย่าง ห้ามอยู่ใกล้เพื่อนผู้ชายนะ ห้ามนู้นนี่นั่น เราก็ไม่ทำค่ะ แต่เขาก็ยังมีเพื่อนผู้หญิง แต่เราก็ไม่เคยห้ามเลยนะคะ น้อยใจค่ะยอมรับที่เขาห้ามเราแต่ตัวเขาเองกลับทำได้ทุกอย่าง เราก็พูดกับเขาไปตรงๆค่ะ เขาเลยให้เราสนิทกับเพื่อนผู้ชายได้แต่ก็ไม่ได้เต็มใจอยู่ดี เวลาผ่านมาเรื่อยๆค่ะ ช่วงปิดเทอมเขาก็ไปทำงาน ส่วนเราก็อยู่บ้านเรานี่แหละค่ะ เวลาที่เขามีให้เราก็น้อยลง ตอนนั้นเราก็งี่เง่าค่ะที่เขาไม่มีเวลาให้ แต่ทุกเย็นเขาก็จะโทรหา เวลาพักก็จะไลน์มา ใส่ใจเราเหมือนเดิมเลยค่ะไม่เปลี่ยน เวลาผ่านมาจนเราเปิดเทอมค่ะ เราเรียนซัมเมอร์ที่มอ เขาก็ออกจากงานแล้วเพื่อเตรียมมอบตัวที่มหาวิทยาลัย เราปี1ทั้งคู่ค่ะ เราเรียนเอกชน เขาเรียนรัฐบาล ตอนที่เราเรียนซัมเมอร์ เราก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เขาเหมือนกันค่ะ เขาก็เริ่มงอแง เลยเปิดใจคุยกัน เราจะกลับบ้านทุกครั้งที่ไม่มีเรียนเพื่อมาหาพ่อกับแม่และไปเจอเขา เพื่อนที่มอเราก็ไม่ไปไหนมาไหนด้วยเลยนะคะ เพราะเขาเหมือนจะไม่พอใจตลอดเวลา เรากับเขาติดกันมากยอมรับค่ะ ทำสัญญากันไว้ว่า 1อาทิตย์ต้องได้เจอกัน1วัน เราทำให้เขาได้ค่ะ เรายอมรับว่าตอนนั้นทุกย่างลงตัวมากๆเลย เป็นคู่ที่น่าอิจฉาในสายตาเพื่อนๆมาก พ่อแม่ก็ยอมรับทั้งสองฝ่ายค่ะ จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เขาเปิดเรียนแล้วค่ะเรียนปรับพื้นฐาน ในช่วงนั้นเราก็ปิดเรียนซัมเมอร์ค่ะ 2-3อาทิตย์แรกๆทุกอย่างก็ยังปกติค่ะ เราก็ไปหาเขาที่มอบ้าง เวลาเขาไปมอผ่านบ้านเราก็แวะหาเราบ้าง เขามีเรื่องเรียนให้เราช่วยเราก็ช่วย เรามีเรื่องเรียนให้เขาช่วยเขาก็ช่วย ก็ยังเป็นคู่ที่น่าอิจฉาอยู่ดีค่ะ พอเราเปิดเรียนค่ะ เราอยากลงเรียนพิเศษเพิ่ม เขาบอกว่ากลัวเราไม่มีเวลาให้เขา เราบอกว่าเราแบ่งเวลาได้ เพราะเราไม่ได้มีเรียนทุกวัน ช่วงนั้นก็งอแงกันค่ะ เขางอแง แต่เราก็ยังมีเวลาให้เขาตลอด แล้วทีนี้เขาก็เปิดเรียนค่ะ ทุกอย่างกลับกันหมดเลย จากที่เขากลัวเราไม่มีเวลาให้กลับเป็นเขาเองที่ไม่มีเวลาให้เรา จากที่เขากลัวเรามีเพื่อนผู้ชายกลับเป็นเราเองที่กลัวการที่เขามีเพื่อนผู้หญิง แล้วมอเรามีรับน้องค่ะวันนั้นตรงกับวันที่เรานัดเขาพอดี เราก็ยอมไม่ไปรับน้อง เราก็ไม่มีพี่เทคเลยทีนี้ เขาก็บอกว่าดีแล้วเขากลัวเราได้พี่เทคเป็นผู้ชาย เราพูดตรงๆนะคะเหมือนเขาขีดเส้นชีวิตให้เราทุกๆอย่าง ให้เรามีแต่เรื่องเรียน เรียนเสร็จกลับบ้านมาหาครอบครัว ถ้าเขาว่างเขาก็จะมาหาเรา ชีวิตเราวนอยู่แค่นี้ค่ะ เรียน ครอบครัว และเขา มีแค่นี้จริงๆ ถามว่าแล้วเพื่อนล่ะ เราติดต่อค่ะแต่เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วย อย่างเพื่อนที่มอไปเที่ยวกันเราก็ไม่ไปค่ะ ไปบ้างในบางโอกาสที่ว่างจริงๆ แต่ก็นานๆทีค่ะ พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆเข้า2เดือนหลัง ตั้งแต่ที่เขาเข้ามหาลัย ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนค่ะ เหมือนเขาเอาสังคมมหาลัยมาแทนที่สังคมที่เราเคยอยู่ จากในเรื่องเล่าของเขาที่มีเรามีครอบครัวเขามีครอบครัวเรา เปลี่ยนไปค่ะ มีแต่เรื่องที่มอพี่รหัสสายรหัส เราไม่เข้าใจว่า ทำไมต้องเอาสังคมใหม่มาแทนที่สังคมเดิม ทำไมไม่เพิ่มลงไปแบบที่เราเพิ่ม แต่เขายกสังคมนั้นมาแทนที่เลยค่ะ เราเริ่มงี่เง่าหนักขึ้น เพราะเราเริ่มรู้ว่าเขาเปลี่ยนไป จากคนที่ไม่เคยหงุดหงิดใส่เรา ก็หงุดหงิดใส่ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยขนาดไหนก็หงุดหงิดค่ะ เขาเคยถามเราว่า ถ้าวันหนึ่งเขาหายไปเราจะตามหาเขามั้ย ตอนนั้นเราปากเก่งค่ะเราบอกไม่ตาม เขาบอกว่าถ้าวันนึ่งเขาจะไปจากเราช่วยรั้งเขาไว้ด้วยนะ เขาไม่อยากไปจากเราจริงๆ แล้วเมื่อ2อาทิตย์ก่อนเราทะเลาะกันหนักมากค่ะ เรื่องที่เขาไม่มีเวลาให้ เพราะเขาไม่กลับบ้านเลยค่ะ ไปกับกลุ่มพี่รหัส แล้วก็มีงานกิจกรรมที่มอ และพี่รหัสเขาเป็นผู้หญิงค่ะเราหึงเรายอมรับ เราเข้าใจนะคะ แต่เราก็อดคิดมากไม่ได้ เขาอัพสตอรี่ไอจีได้ แต่เวลาสัก10วินาทีที่เขาจะทักบอกเราเขาทำให้ไม่ได้ เราขอห่างกับเขาค่ะ เพื่อให้เขาโฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเรา เขาบอกเขาไม่อยากห่างเขากลัวว่าเขาจะไม่กลับมาอีก มันยื่งทำให้เรารู้สึกแย่กับสิ่งที่เขาพูด เขายังพูดว่าตอนนี้เขาไม่ไว้ใจตัวเองแล้ว เขารักสนุก เขาเหมือนตัวคนเดียว เราก็ยิ่งอยากห่างเพื่อให้เขาได้คิดทบทวน คุยกันไปสักพักหนึ่งเขาเลยบอกว่าเลิกกันเลยก็ได้ เราก็อึ้งค่ะ เราก็ยอมถอยออกมา แล้วคืนนั้นเขาก็ไม่ได้กลับบ้าน วันถัดมาเราทักไปหาเขาค่ะเพราะเราคิดถึงเขามากจริงๆ เขาบอกว่าเขานอนห้องพวกพี่ๆ แล้วอัดวีดีโอมาให้เราดูมันติดพี่รหัสที่เป็นผู้หญิงมาด้วยค่ะ เราใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเราเลยขอให้เขากลับมาตอนแรกเขาก็เหมือนจะไม่กลับ แต่พอเราขอร้องเขาหนักๆเขาก็ยอมกลับมา ในคืนนั้นเราก็ทะเลาะกันอีกค่ะ เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักเราเหมือนเดิมแล้ว เราก็งงว่าภายในเวลาไม่ถึงวันอะหรอ เขาบอกว่าใช่ เขาเฉยชามากค่ะ ไม่เหมือนเขาคนเดิมเลย เราทำร้ายตัวเองค่ะในคืนนั้น เรายอมรับว่าเราโง่ค่ะ แต่ตอนนั้นมันคือวิธีเดียวที่จะทำให้เขากลับมา เขาก็กลับมาค่ะ กลับมาจริงๆ เราคบกับเขามาได้อีก2วันก็นัดเจอกันค่ะ เขาจับมือเราและบีบมือเราแน่นมาก เขาทำทุกอย่างเหมือนเดิม แต่เราอึดอัดแปลกๆค่ะ ยิ่งคบยิ่งรู้ว่ามันเปลี่ยนไปแล้ว เราถามเขาว่าเจอเราแล้วรู้สึกเพิ่มขึ้นมั้ย เขาก็บอกว่านิดนึงค่ะ เราบอกว่ารีบๆกลับมารู้สึกกับเราเหมือนเดิมนะ เขาบอกจะพยายามแต่ไม่รับปาก ทุกคำที่เขาพูดมันยิ่งย้ำว่าให้เราควรหยุดได้แล้ว เวลาผ่านไปประมาณ3วันค่ะ เขาเปิดใจกับเราคืนนั้นว่ายิ่งคบกับเราเขายิ่งรู้สึกน้อยลง เราบอกเขาค่ะว่าเรารู้มาตลอด เราถามเขาเลยค่ะว่าชอบคนอื่นใช่มั้ย เขาบอกไม่เชิงชอบ เราเลยถามว่าคนนั้นคือพี่รหัสใช่มั้ย เขาบอกว่าใช่ ตอนนั้นเราหัวเราะลั่นเลยค่ะ เหมือนคนบ้า ไม่ร้องไห้เลยนะคะ แล้วเราก็ขอโทรหาเขา แล้วเขาก็เริ่มเล่าว่าเขาเชื่อเรื่องความบังเอิญค่ะ เขาบังเอิญเข้าเรียนที่นี่ เขาบังเอิญได้เป็นเพื่อนกับพี่รหัสที่ปลอมมาเป็นพี่เนียน แล้วเขาก็บังเอิญได้พี่รหัสคนนี้เป็นพี่รหัสอีก แต่พี่รหัสเขาก็มีแฟนแล้วนะคะ เราก็เจ็บเลยค่ะทิ้งความรักไปหาความบังเอิญอะหรอ เราก็ไม่พูดอะไร เขาบอกว่าเขาอยากให้เราเป็นเพื่อนเขา เราก็จะเป็นเพื่อนให้ค่ะ ทั้งๆที่ไม่อยากเป็น เขาไม่เคยร้องไห้ให้ใครค่ะแต่เขาร้องไห้ให้เรา เพราะเขาไปอ่านไอจีที่เราแอบเปิดไว้ แล้วเขาก็ร้องไห้ เราก็จบกันวันนั้นค่ะในฐานะแฟน แต่ตลอดเวลาที่จบกันมาก็ยังคุยกันทุกวันเหมือนเดิมทุกอย่าง เราก็ถามเขาว่าไม่กลัวพี่รหัสโกรธหรอมาคุยกับเราแบบนี้ เขาบอกว่าพี่รหัสเป็นคนบอกเขาเองว่าให้เขามาคุยกับเรา เขาก็บอกเราอีกว่าไม่ต้องกลัวนะ เราก็หัวเราะเลยค่ะว่าทำไมเราต้องกลัวด้วย เราไม่ได้ไปแย่งของๆใครมา เราไม่มีเหตุผลอะไรต้องกลัว ตอนนี้นะคะเราอยู่ได้แล้วค่ะ เพราะเรามีเพื่อนแล้วก็มีคนเข้ามาดูแลอยู่ แต่เราไม่ได้ชอบใครเลย เรายังรักแค่เขา แล้วเขาก็หึงค่ะ ทุกครั้งที่เขารู้ว่าเราอยู่กับเพื่อนผู้ชาย เขาจะโกรธมากค่ะ เหมือนเราได้เขาคนก่อนกลับคืนมา ตั้งแต่เลิกกันมาเขาถามเราว่าถ้าเขาขอกลับมาคบกับเราได้มั้ย เราก็อยากกลับไปคบค่ะ แต่เราจะเอาอะไรไปมั่นใจเมื่อเขาก็ยังบอกว่าเขาชอบพี่รหัสอยู่ พอทุกครั้งที่เราปฎิเสธว่าเราไม่กลับไป เขาก็เหมือนโกรธค่ะ เราสับสนมากว่าตอนนี้เราควรทำยังไงดี เราไม่รู้ว่าเขาแกล้งเรารึเปล่า ให้เรารู้สึกเหมือนเขาแต่ก่อน แต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาชอบกันจริงรึเปล่า ทำไมหรอคะ คนเราถึงทรยศความรักตัวเองเพราะสิ่งเร้าใหม่ได้ เขาไม่สงสารเราเลยหรอคะ แล้วพี่รหัสเขาไม่สงสารแฟนเขาเลยหรอคะ แล้วในเมื่อเขาชอบกันทั้งสองฝ่าย ทำไมเขาไม่ตัดพวกเราแล้วไปคบกันให้จบๆเลยล่ะคะ อยู่กับแบบนี้ก็มีแต่ตัวเขากับพี่รหัสที่สนุก แล้วเรากับแฟนพี่รหัสเขาล่ะคะไปสนุกด้วยรึเปล่า ก็ไม่ วันพฤหัสที่จะถึงนี้เราจะไปเคลียร์ทุกอย่างกับเขาค่ะ เขาบอกว่าอยากคุยกับเราต่อหน้ามากกว่า เราว่าจะลองไปดูค่ะ แล้วพูดทุกอย่างที่เรารู้สึก แต่เราก็หวังว่าเขาจะให้คำตอบเราได้เหมือนกัน ไม่ใช่ตอบแต่ว่ารักเราแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับพี่รหัส เราอยากมาระบายค่ะ ก่อนไปเจอเขา เราจะได้เรียบเรียงความรู้สึกของเราถูกด้วย ถ้ามีใครแนะนำอะไรได้ก็ช่วยแนะนำเราหน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ