เคย"อด "ข้าวกันใหม?

คือเราเปนนะ แบบว่าก่อนเงินเดือนออก แล้วช๊อตเงิน ไม่รุ้จะหายืมใครเพราะเราอาย กลัวเพื่อนจะมองดูถูกเอา เลิกงานก็หาผักหญ้าแถวๆที่พักนั่นล่ะกินกับน้ำพริกป่นใส่น้ำปลาชูรส มันก็พออยู่ได้ แต่ข้าวสารเหลือหุงอีกมื้อนึง คงพอห่อไปกินมื้อกลางวันที่ทำงานได้ แต่เหลืออีก3วันกว่าเงินจะออก ต้องหาวืธีสักอย่าง สุดท้าย....ยอมอายร้านค้าแถวห้องพัก ทำเปนซื้อของเท่าที่เราอยากได้ แล้วจ่ายเงิน!  ทำท่าใจเสียหงุดหงิดๆบอกว่าเงินหล่นหาย500ซึ่งเปนใบสุดท้ายก่อนเงินออกซะด้วย ทำหน้าจะร้องไห้นิดๆ แล้วบอกแม่ค้าว่าไม่เอาแล้วล่ะ พร้อมจะหันหลังกลับที่พัก แต่..ใจลุ้นๆอยุ่ว่าจะมีเสียงตามมาว่า .."ไม่เปนไร เอาไปก่อนก็ได้ เงินออกค่อยมาให้"  เดินมาช้าๆได้สองก้าว   "เดี๋ยวก่อนหนู หนูพักอยู่ห้องแถวนั้นเหรอ?? เอาไปก่อน แล้วค่อยเอามาให้ป้าก็ได้!!! "......
เยส สสสสสส!!!!   (รอดตายแล้วกู ) คือมันเปนประสบการณครั้งนึงในชีวิต ทำให้เรารุ้ว่าการอดออม ประหยัดมันมีผลกับการดำรงชีพจริงๆ เพราะแต่ก่อนไม่สนคำๆนี้เลย  จึงอยากถามเพื่อนๆที่ไม่ใช่ลูกคนมีอันจะกินว่า ท่านมีวิธีจัดการกับ เคส นี้ยังไงกันบ้าง คือจะเอาประสบการณหลายๆคนมารวมกันแล้วเอาไปเล่าให้น้องๆที่โรงงานฟัง(เราเปนหัวหน้าแผนก) ขอบคุณค่าบ มาม่าก็ได้นะไม่ว่ากัน คนรวยที่เคยจนก็ได้จะได้เปนวิทยาทานให้น้องๆมันเอาไปเปนไอดอล