กาลเวลาอันสูญเปล่า ราชดำเนิน .......................................................... โดย ตระกองขวัญ

โดยธรรมชาติ  เวลาจะเป็นตัวคลี่คลายให้คำตอบในเรื่องราวและสถานการณ์ต่าง ๆ
อะไรที่ไม่มีข้อเท็จจริง  ข้อเท็จจริงก็จะเผย
อะไรที่ผิดพลาด  ความถูกต้องก็จะแสดงให้เห็น
อะไรที่เจ็บปวด  ความเข้าใจก็จะบรรเทาเยียวยา
อะไรที่ขัดแย้ง  ความเห็นต่างก็จะอ่อนราล้าโรย

แล้วทำไมราชดำเนินไม่เป็นเช่นนั้น

สลิ่มยังด่าแดง   แดงยังด่าสลิมอยู่เหมือนเดิม   มุ่งเอาชนะคะคานกันในทุก ๆ เรื่องเหมือนเดิม

ทำไม ?




ความเป็นแดง   ความเป็นสลิ่ม     ณ วันนี้ถึงเวลาวางได้แล้วหรือยัง ?
ก้าวข้ามพ้นความขัดแย้งที่ไร้เหตุผล   เลิกโต้เถียงกันด้วยแค่ความชอบ ความชังได้หรือยัง ?
หันมาต่อสู้กันทางความคิด  ด้วยเหตุผล  ด้วยข้อมูล  ข้อเท็จจริงกันได้หรือยัง ?

ทุกคนน่าจะมีคำตอบให้ตัวเองว่าควรมีวิถีทางในการตอบโจทก์ทางความคิดให้ตัวเองอย่างไร




สีสันของบอร์ด  คือการโต้เถียง  เบียดขบกันทางชอบ เชียร์ แช่ง รัก เกลียด ทางการเมือง และอื่น ๆ
แต่วางเรื่องแดงเรื่องสลิ่มลงสักทีดีไหมครับ ?

ทำลายกำแพงแห่งการแบ่งพวกเลือกข้าง   ให้เหลือเพียงเหตุผล ข้อมูล ข้อเท็จจริง
ไม่มีพวก ไม่มีฝ่าย  ทุกคนแสดงความคิดเห็นได้ตามใจคิด  ไม่ต้องมีกรอบของความเป็นพวกเป็นฝ่ายคอยควบคุมความคิด

ถ้าพวกเดียวกัน  ยังไงก็ช่วยกัน   ต้องถูกเสมอ
ถ้าคนละพวก  ยังไงก็ต้องซัด  ถูกผิดไม่จำเป็น
เซาะกราวครับ




กาลเวลา ณ ราชดำเนินแห่งนี้   ควรมีค่า  มีบทเรียน  มีบทศึกษาให้สำหรับทุกคน
ไม่ใช่ไร้ค่าสูญเปล่าไปอย่างนี้

ลุงตู่พาสู่ 4.0 แล้วครับ   อย่าพากันจมอยู่กับวิธีคิดแบบอนาล็อกอยู่เลย



เป็นมุมมองเล็ก ๆ ของคนหล่อ
ที่ตื่นมาดูน้ำท่วมเรือนหอที่กำลังสร้าง


นี่กระมังที่เรียกว่า เรือนหอล่ม

เศร้า