กับความคิดในใจ ตั้งแต่วัยเยาว์ จนนาทีนี้
จะมีใครมองเห็นหัวใจเราหรือเปล่า
การเติบโตมันโหดร้ายไม่เท่ากัน
เราไม่เคยเจอพื้นที่ความสุขที่แท้ จริง
มันอยู่ตรงไหน
แม้ย้อนไปวัยเด็ก มันไม่มีช่วงไหนที่มีความสุขเลย
ความเข้มแข็งคือเพื่อนแท้ในชีวิต
หากไม่มีความเข็มแข็งนี้เราคงมาไม่ถึงวันนี้
ทำไมเราต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น
ทำไมเราต้องเริ่มต้นติดลบ
ทำไมชีวิตเราต้องย่ำแย่
ทำไมเราเริ่มต้นไม่เหมือนคนอื่น
คำถามเหล่านี้ ถ้าเราเลือกที่จะจมกับมัน
เราจะจมไปจนตาย
ชีวิตเราจะไม่มีวันเดินต่อไปได้เลย
แต่ถ้าเราเลือกที่พัฒนา เราตอบมันได้หมด
บางทีก็หวนคิดถึงชีวิตวัยเด็กที่ไม่มีจริง
คิดว่าตัวเองมี
ชีวิตที่มีความสุข ใน่ทุ่งดอกไม้ วิ่งเล่นกับผีเสื้อ
และหมาที่เรารัก
แสงแดดอ่อน ๆ ที่วิ่งตามเราอยู่ห่างๆ
แม่น้ำลำธารที่ใสสะอาด
ปลาที่กำลังว่ายน้ำใสๆ และเสียง หัวเราะของเรา
มันอยู่ในจินตนาการ
ชีวิตวัยเด็กที่เจอจริงๆ มันโหดร้ายกว่าที่เรารับได้มานานแล้ว
เราอยู่ได้ด้วยการเอาความโหดร้ายนั้น ใส่ห้อง
ปิดประตูห้องไว้ ปิดเอาไว้อย่างงั้น
หากวันหนึ่งประตูเผลอถูกเปิดออก
ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่
เราอาจจะหลุดเข้าไปที่ห้องนั้น
แล้วได้แต่ก้มหน้านั่งร้องไห้
แต่สุดท้ายเมื่อสามารถเงยหน้าขึ้นมาได้แล้ว
ก็ต้องเดินออกจากห้องปิดประตูให้สนิทเหมือนเดิม
ไม่ใช่ความโหดร้ายนั้นหายไป
แต่เราเลือกที่หยุดไว้ชั่วขณะ
แล้วเดินออกมาสู่โลกแห่งความจริง
ที่เราจะเจ็บไม่ได้ แพ้ไม่เป็น
และเป็นคนที่ต้องต่อสู้กับความโหดร้ายภายในจิตใจ
ในห้องเหล่านั้นด้วยตัวเอง
เราต้องดำเนินไป......
และนั่งหายใจคิดถึงวัยเด็กที่ไม่มีวันที่มีจริง
หากคุณน้ำตาไหล เราพวกกันนะ
เมื่อเราได้ฟังเพลงนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาเอง
กับความคิดในใจ ตั้งแต่วัยเยาว์ จนนาทีนี้
จะมีใครมองเห็นหัวใจเราหรือเปล่า
การเติบโตมันโหดร้ายไม่เท่ากัน
เราไม่เคยเจอพื้นที่ความสุขที่แท้ จริง
มันอยู่ตรงไหน
แม้ย้อนไปวัยเด็ก มันไม่มีช่วงไหนที่มีความสุขเลย
ความเข้มแข็งคือเพื่อนแท้ในชีวิต
หากไม่มีความเข็มแข็งนี้เราคงมาไม่ถึงวันนี้
ทำไมเราต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น
ทำไมเราต้องเริ่มต้นติดลบ
ทำไมชีวิตเราต้องย่ำแย่
ทำไมเราเริ่มต้นไม่เหมือนคนอื่น
คำถามเหล่านี้ ถ้าเราเลือกที่จะจมกับมัน
เราจะจมไปจนตาย
ชีวิตเราจะไม่มีวันเดินต่อไปได้เลย
แต่ถ้าเราเลือกที่พัฒนา เราตอบมันได้หมด
บางทีก็หวนคิดถึงชีวิตวัยเด็กที่ไม่มีจริง
คิดว่าตัวเองมี
ชีวิตที่มีความสุข ใน่ทุ่งดอกไม้ วิ่งเล่นกับผีเสื้อ
และหมาที่เรารัก
แสงแดดอ่อน ๆ ที่วิ่งตามเราอยู่ห่างๆ
แม่น้ำลำธารที่ใสสะอาด
ปลาที่กำลังว่ายน้ำใสๆ และเสียง หัวเราะของเรา
มันอยู่ในจินตนาการ
ชีวิตวัยเด็กที่เจอจริงๆ มันโหดร้ายกว่าที่เรารับได้มานานแล้ว
เราอยู่ได้ด้วยการเอาความโหดร้ายนั้น ใส่ห้อง
ปิดประตูห้องไว้ ปิดเอาไว้อย่างงั้น
หากวันหนึ่งประตูเผลอถูกเปิดออก
ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่
เราอาจจะหลุดเข้าไปที่ห้องนั้น
แล้วได้แต่ก้มหน้านั่งร้องไห้
แต่สุดท้ายเมื่อสามารถเงยหน้าขึ้นมาได้แล้ว
ก็ต้องเดินออกจากห้องปิดประตูให้สนิทเหมือนเดิม
ไม่ใช่ความโหดร้ายนั้นหายไป
แต่เราเลือกที่หยุดไว้ชั่วขณะ
แล้วเดินออกมาสู่โลกแห่งความจริง
ที่เราจะเจ็บไม่ได้ แพ้ไม่เป็น
และเป็นคนที่ต้องต่อสู้กับความโหดร้ายภายในจิตใจ
ในห้องเหล่านั้นด้วยตัวเอง
เราต้องดำเนินไป......
และนั่งหายใจคิดถึงวัยเด็กที่ไม่มีวันที่มีจริง
หากคุณน้ำตาไหล เราพวกกันนะ