คือ เราถูกเข้าใจผิด 2 เรื่อง
เรื่องเเรก คือ เราต้องออกจากวงโย เพราะ ครอบครัวไม่ให้อยู่ เกรดเราตกมากๆ เลยให้ออก เราทนมา 3/4 ปี กับการโดนความกดดันจากครอบครัว เราเพิ่งมีอายุเเค่ 13 ปี เองนะ เเล้วมีคนเข้าใจผิดว่าเรา "ที่อยู่เพราะทนหรอครับ ลอยๆ" สำหรับเราเเรงมากกกก เรารักดนตรีจริงๆนะ ไม่งั้นคงไม่ต้องทนถึง 3 ปีหรอก
เราร้องไห้หนักมาก เพราะคนเข้าใจเราผิด ผิดมากก
เรื่องที่สอง คือ เราเป็นคนคิดมาก ขี่ระเเวง เรานึกว่ามีคนเเขวะเรา พอมาคุยก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด เพราะว่า เค้าเเค่เล่นกัน(เล่นกับเพื่อนเค้า) ช่วงนั้นเราเเค่คิดมาก เจออะไรหน่อยก็คิดไปไกลเเล้ว เค้าอธิบายให้เราฟังเราก็ขอโทษเค้าว่า เราเข้าใจผิด (ขอโทษนะพี่ที่เข้าใจผิด)เรานึกว่ามันจะจบ เเต่พอกลับบ้าน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
คือคนที่เราเข้าใจผิด ไปบอกในกลุ่มอีกกลุ่มว่า เราไม่เชื่อเค้า (ตอนที่คุยก็มีครูอยู่ด้วย) เเล้วก็คิดว่าครูเข้าข้างเราอย่างเดียว เเล้วก็เข้าใจผิดกันไปใหญ่
เเล้วตอนที่ไปคุยกะครูอะ คุยอยู่เเค่ 2 เรื่องเเต่คน(อีกคนนึง)ที่เข้าใจเราผิดอะ คิดว่าเราไปฟ้องเค้า เรายังไม่ได้ฟ้องอะไรเลยเว้ย มีพี่คนนึงที่คุยด้วยส่งเเชทที่พวกเค้าคุยกันมาให้ดู คือเเบบว่า ที่ไว้ใจมา ศูนย์เปล่า 1/2 ปี ที่อยู่วงมาคือเเบบ......................................................... เสียใจมากกก ร้องไห้จนเเม่จะเอาเรื่องอะ
เคยอยู่วงมา 2 วง วงนี้จะเป็นวงสุดทายที่อยู่ละ มันเสียใจมากอะ ไม่อยากไว้ใจใครอีกเลยอะ ถ้าเราไปอธิบายยังไงเค้าก็ไม่ฟังเราหรอก เราคิดฆ่าตัวตายเลยนะ กินยาสระผมไป รสชาติเบบ เค็มๆขมๆหวานๆ กลิ่นนี่เต็มปากเลย ตอนนั้นถ้าไม่มีพี่ที่คุยด้วค่อยห้ามคง จะ.....เเน่นอน เราทำให้เค้าผิดหวังเสียใจ อยากขอโทษมากๆเลย เเต่ตอนนั้นก็ยังมีเพื่อนที่อยู่ด้วย คนที่ช่วยเราหลุดออกมาจากช่วงเวลาเเย่ๆมา เเต่ก่อนเราไม่เคยนึกถึงพวกเขาเลย พอกลับมาสนใจพวกเค้าเเล้วก็ได้รู้ว่า พวกเขาก็รักเราเหมือนกัน เเต่...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด (ตอนนี้เรื่องคงจบเเล้ว เเต่สิ่งที่ให้เรากลับมาคือ โรคซึมเศร้า ถ้าไม่จบ เราก็คงต้องจบเอง...) ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านเเละคอมเม้น
คุณรู้สึกยังไงเมื่อเจอเรื่องเเบบนี้
เรื่องเเรก คือ เราต้องออกจากวงโย เพราะ ครอบครัวไม่ให้อยู่ เกรดเราตกมากๆ เลยให้ออก เราทนมา 3/4 ปี กับการโดนความกดดันจากครอบครัว เราเพิ่งมีอายุเเค่ 13 ปี เองนะ เเล้วมีคนเข้าใจผิดว่าเรา "ที่อยู่เพราะทนหรอครับ ลอยๆ" สำหรับเราเเรงมากกกก เรารักดนตรีจริงๆนะ ไม่งั้นคงไม่ต้องทนถึง 3 ปีหรอก
เราร้องไห้หนักมาก เพราะคนเข้าใจเราผิด ผิดมากก
เรื่องที่สอง คือ เราเป็นคนคิดมาก ขี่ระเเวง เรานึกว่ามีคนเเขวะเรา พอมาคุยก็เป็นเรื่องเข้าใจผิด เพราะว่า เค้าเเค่เล่นกัน(เล่นกับเพื่อนเค้า) ช่วงนั้นเราเเค่คิดมาก เจออะไรหน่อยก็คิดไปไกลเเล้ว เค้าอธิบายให้เราฟังเราก็ขอโทษเค้าว่า เราเข้าใจผิด (ขอโทษนะพี่ที่เข้าใจผิด)เรานึกว่ามันจะจบ เเต่พอกลับบ้าน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
คือคนที่เราเข้าใจผิด ไปบอกในกลุ่มอีกกลุ่มว่า เราไม่เชื่อเค้า (ตอนที่คุยก็มีครูอยู่ด้วย) เเล้วก็คิดว่าครูเข้าข้างเราอย่างเดียว เเล้วก็เข้าใจผิดกันไปใหญ่
เเล้วตอนที่ไปคุยกะครูอะ คุยอยู่เเค่ 2 เรื่องเเต่คน(อีกคนนึง)ที่เข้าใจเราผิดอะ คิดว่าเราไปฟ้องเค้า เรายังไม่ได้ฟ้องอะไรเลยเว้ย มีพี่คนนึงที่คุยด้วยส่งเเชทที่พวกเค้าคุยกันมาให้ดู คือเเบบว่า ที่ไว้ใจมา ศูนย์เปล่า 1/2 ปี ที่อยู่วงมาคือเเบบ......................................................... เสียใจมากกก ร้องไห้จนเเม่จะเอาเรื่องอะ
เคยอยู่วงมา 2 วง วงนี้จะเป็นวงสุดทายที่อยู่ละ มันเสียใจมากอะ ไม่อยากไว้ใจใครอีกเลยอะ ถ้าเราไปอธิบายยังไงเค้าก็ไม่ฟังเราหรอก เราคิดฆ่าตัวตายเลยนะ กินยาสระผมไป รสชาติเบบ เค็มๆขมๆหวานๆ กลิ่นนี่เต็มปากเลย ตอนนั้นถ้าไม่มีพี่ที่คุยด้วค่อยห้ามคง จะ.....เเน่นอน เราทำให้เค้าผิดหวังเสียใจ อยากขอโทษมากๆเลย เเต่ตอนนั้นก็ยังมีเพื่อนที่อยู่ด้วย คนที่ช่วยเราหลุดออกมาจากช่วงเวลาเเย่ๆมา เเต่ก่อนเราไม่เคยนึกถึงพวกเขาเลย พอกลับมาสนใจพวกเค้าเเล้วก็ได้รู้ว่า พวกเขาก็รักเราเหมือนกัน เเต่...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด (ตอนนี้เรื่องคงจบเเล้ว เเต่สิ่งที่ให้เรากลับมาคือ โรคซึมเศร้า ถ้าไม่จบ เราก็คงต้องจบเอง...) ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านเเละคอมเม้น