ควรทำยังไง กับความรู้สึก

เรื่องมีอยู่ว่า มีแฟนอยู่คนหนึ่ง ซึ่งนิสัยของพวกเราต่างกัน เข้ากันไม่ได้ เหมือนได้เห็นข้อความนี้บ่อยๆว่า เป็นแฟนกันต้องพบกันครึ่งทาง ต่างกันต้องต่างปรับตัวเข้าหากัน แต่กลับรู้สึกว่าเหมือนตัวเองต้อฝปรับอยู่ฝ่ายเดียว ผมอยู่ในวัยรุ่น ในชีวิตมหาลัย ที่ถูกสั่งห้าม ห้ามเลย ห้ามกินเหล้า สูบบุหรี่ ไม่ชอบให้อยู่กับเพื่อน ชอบที่อยู่ด้วยกันตลอด ซึ่งผมรู้สึกว่ามันดี แต่มันมากไป ทุกครั้งที่ผมบอก เขาจะบอกผมว่า การอยู่ด้วยกัน มันไม่ดีหรอ ซึ่งผมก้บอกกับเขา ว่ามันดี แต่มันมากไปแล้ว ไปเรียน5วัน เจอกัน5วัน พอถึงบ้านก้คอลกันทุกวัน จนเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ แล้วผมไปมีไรกับเขา ก็ให้สัญญากับเขาว่าจะไม่ไปไหน ซึ่งตลอดมาผมก็ได้ มาโดยตลอด ต่อให้ผมจะรู้สึกอึดอัด รู้สึกแย่ขนาดไหน ผมเลือกที่จะเก็บไว้ แต่เขา พอเวลามีปัญหา เขากับบอกกับผมว่าเหนื่อย เบื่อ เลิกคุยกันเถอะ ซึ่งผมก็ง้อให้เขากลับมาตลอด ผมอยู่กับเขามา ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้บกพร่องในหน้าที่ของแฟนเลย ผมไม่ติดเพื่อน ต่อให้ต้องโดนบอกว่าทิ้งเพื่อน ก็เพราะเขา ผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ก็เพราะเขาบอกว่าไม่ชอบ ไม่ให้เข้าไปในร้านถึงจะไม่กิน ผมอยู่กับเขาตลอด จนมีเหตุการณ์วันหนึ่ง
ซึ่งในมุมผมมันเป็นเรื่องเล็กน้อย เขาไม่อยากกลับบ้าน แต่ผมอยากกลับ เขาเลยเสียใจที่ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว ซึ่งพอถึงบ้านผมก็รีบโทรหาเขา แต่สำหรับเขามันเป็นเรื่องใหญ่ ซึ่งอาจจะประกอบกันปัญหาต่างๆที่เข้ามา ที่เขาจะรับได้ เขาบอกกับผมว่ายังรักนะ แต่ต้องมาให้แย่ ให้ร้องไห้ ก็ไม่เอาแล้ว ซึ่งเรื่องจบโดยการเลิกกัน พอเวลาผ่านไปสอง สามวัน เขาโทรกลับมาหาผม ถามผมว่าไปทำชีวิตเขาพังทำไม การที่ไปมีไรกัน ซึ่งพอเขาพูดโยคนี้มาทำให้ผมรู้สึกผิด ทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นจะเลิก แต่เขาเป็นฝ่ายไป เพราะไม่อยากจะร้องไห้แล้ว แต่ทำไมสรุปสุดท้าย ถึงมาโทษผมทั้งหมดเลย ซึ่งตอนนี้กลับมาคุยกันเพราะ ผมรู้สึกผิดกับประโยคที่เขาบอกผมว่า ผมทำชีวิตเขาพัง ผมควรทำยังไงดี