ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่กับตายายมาตั้งแต่เด็กมีน้าผู้หญิงเป็นคนคอยเลี้ยงดูช่วยเหลือฉันส่งเสียเลี้ยงดูจนทุกวันนี้ ใครๆที่รู้จักมักพูดชมว่าฉันเป็นเด็กน่ารักเรียนดีนิสัยเรียบร้อย โดยปกติฉันจะไม่ชอบตอบโต้หรือทะเลาะกับคนที่ฉันคิดว่าทะเลาะให้ตายยังไงเขาก็ไม่เข้าใจเราหรอก นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันเริ่มไม่ชอบสังคมกับใคร เมื่อฉันเรียนจบฉันได้แต่งงานมีครอบครัวและมีลูกที่น่ารัก นิสัยดี เรียนดี กิจกรรมเด่น ฉันเริ่มรู้จักโรคซึมเศร้าและศึกษาข้อมูลแบบจริงจังเมื่อปี2559 และฉันเริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็น ด้วยอาการเหล่านี้
1.ไม่ชอบสังคมกับผู้คน
2.ตั้งแต่จำความได้ภาพที่ฉันชอบวาดบ่อยมากคือภาพคนผูกคอตายบนต้นไม้และบางครั้งวาดโดยไม่รู้ตัว
3.ทุกครั้งที่เจอผู้คนรอบข้างที่ทำให้ฉันผิดหวังหรือฉันสูญเสียสิ่งที่รัก หรือมีอาการเสียใจฉันมักจะคิดฆ่าตัวตาย
4.ฉันเคยพยายามฆ่าตัวตายสองครั้งแต่มีคนช่วยนำส่งโรงพยาบาลทัน หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลฉันก็ไม่เคยไปพบแพทย์ตามนัดอีกเลยเนื่องจากฉันคิดว่ามันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ เพราะตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักโรคซึมเศร้า
เมื่อปลายปี 2559 ฉันได้ตัดสินใจไปพบจิตแพทย์เนื่องจากฉันเห็นข่าวการฆ่าตัวตาย ฉันเกิดความกลัว กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะไม่เพียงทำร้ายตัวเอง เพราะบ่อยครั้งที่มีเรื่องกระทบกระเทือนต่อความรู้สึกของฉัน ฉันเริ่มคิดอยากตายและเคยคิดที่จะฆ่าลูกให้ตายพร้อมฉันเพราะกลัวว่าลูกจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีเรา ฉันจึงตั้งใจและพยายามรักษาตัวเองให้หายจากโรคนี้ แต่พอไปพบแพทย์ฉันกลับได้คำปรึกษาษาและแนวคิดรวมถึงสภาพแวดล้อมของอาคารจิตเวช ที่ไม่เอื้อต่อการรักษา และที่สำคัญแพทย์บอกฉันว่า ยาช่วยรักษาได้แค่เพียงร้อยละ 30 ที่เหลือตัวผู้ป่วยเองล้วนๆ กลางปี 2560 ฉันเริ่มไม่ไปตามนัดของแพทย์ ด้วยเหตุผลส่วนตัว
1.เราเป็นบุคคลที่มีรายได้น้อยเราจึงจำเป็นต้องเข้ารับบริการตามโรงพยาบาลของรัฐ ที่มีบริการห่วยขั้นเทพ
2.ระบบคัดกรองผู้ป่วยโดยเฉพาะขั้นตอนสอบถามข้อมูลเบื้องต้น เช่น ทำไมถึงคิดฆ่าตัวตาย ในขณะที่เรากำลังโดนซักเจ้าหน้าที่ก็ก้มดูโทรศัพท์ไปที หันไปคุยกับเพื่อนร่วมงานที แถมมีคนไข้คนอื่นๆที่รอคิวเต็มด้านหลัง ยังไม่รวมคนที่นั่งข้างๆเราอีก เอาจริงๆนะคนไข้ที่ไหนจะกล้าคุยจะกล้าเปิดใจว่าตัวเองไปเจอกับเหตุการณ์อะไรมาบ้างถึงต้องมาพบจิตแพทย์
ทุกวันนี้ฉันก็ยังคงมีอาการป่วยซึมเศร้า แต่ก็ไม่ไปหาหมอ แต่ฉันก็พยายามหากิจกรรมทำเพื่อช่วยผ่อนคลาย แต่ฉันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าฉันจะหายไหม บางทีฉันอาจจะเป็นหนึ่งในผู้ป่วยที่คิดสั้นจบชีวิตตัวเองเหมือนที่เป็นข่าว หากการรักษาหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังคงมีระบบหรือบริการห่วยๆ ไม่ปรับปรุงและคำนึงถึงสภาพจิตใจของผู้ป่วยก่อนมี่เขาจะตัดสินใจมาพบจิตแพทย์เขาต้องเจออะไรมาบ้าง เรื่องบางเรื่องสาเหตุบางสาเหตุเขาอาจไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับคนรอบข้างเขาจึงมาหาหมอเพื่อปรึกษาและรับการรักษา
ปล.เพื่อนร่วมงานของฉันหนึ่งคนก็ป่วยโรคซึมเศร้าเช่นกันนางไม่กล้าไปพบจิตแพทย์เพราะนางเคยไปเจอสภาพเดียวกับที่ฉันไปเจอมา การรักษาที่เข้าไม่ถึงผู้ป่วย จะต้องมีผู้ป่วยอีกสักกี่คนที่ต้องจบชีวิตตัวเองลงด้วยอาการนี้
เพื่อนๆคนไหนมีไอเดียดีดีในการรักษาโดยไม่ต้องใช้ยารักษาเรายินดีรับทุกความคิดเห็นค่ะ เราไม่อยากทำลายอนาคตลูกๆ ด้วยอาการของเรา
ฉันป่วยเป็นโรคซึมเศร้า
1.ไม่ชอบสังคมกับผู้คน
2.ตั้งแต่จำความได้ภาพที่ฉันชอบวาดบ่อยมากคือภาพคนผูกคอตายบนต้นไม้และบางครั้งวาดโดยไม่รู้ตัว
3.ทุกครั้งที่เจอผู้คนรอบข้างที่ทำให้ฉันผิดหวังหรือฉันสูญเสียสิ่งที่รัก หรือมีอาการเสียใจฉันมักจะคิดฆ่าตัวตาย
4.ฉันเคยพยายามฆ่าตัวตายสองครั้งแต่มีคนช่วยนำส่งโรงพยาบาลทัน หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลฉันก็ไม่เคยไปพบแพทย์ตามนัดอีกเลยเนื่องจากฉันคิดว่ามันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ เพราะตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักโรคซึมเศร้า
เมื่อปลายปี 2559 ฉันได้ตัดสินใจไปพบจิตแพทย์เนื่องจากฉันเห็นข่าวการฆ่าตัวตาย ฉันเกิดความกลัว กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะไม่เพียงทำร้ายตัวเอง เพราะบ่อยครั้งที่มีเรื่องกระทบกระเทือนต่อความรู้สึกของฉัน ฉันเริ่มคิดอยากตายและเคยคิดที่จะฆ่าลูกให้ตายพร้อมฉันเพราะกลัวว่าลูกจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีเรา ฉันจึงตั้งใจและพยายามรักษาตัวเองให้หายจากโรคนี้ แต่พอไปพบแพทย์ฉันกลับได้คำปรึกษาษาและแนวคิดรวมถึงสภาพแวดล้อมของอาคารจิตเวช ที่ไม่เอื้อต่อการรักษา และที่สำคัญแพทย์บอกฉันว่า ยาช่วยรักษาได้แค่เพียงร้อยละ 30 ที่เหลือตัวผู้ป่วยเองล้วนๆ กลางปี 2560 ฉันเริ่มไม่ไปตามนัดของแพทย์ ด้วยเหตุผลส่วนตัว
1.เราเป็นบุคคลที่มีรายได้น้อยเราจึงจำเป็นต้องเข้ารับบริการตามโรงพยาบาลของรัฐ ที่มีบริการห่วยขั้นเทพ
2.ระบบคัดกรองผู้ป่วยโดยเฉพาะขั้นตอนสอบถามข้อมูลเบื้องต้น เช่น ทำไมถึงคิดฆ่าตัวตาย ในขณะที่เรากำลังโดนซักเจ้าหน้าที่ก็ก้มดูโทรศัพท์ไปที หันไปคุยกับเพื่อนร่วมงานที แถมมีคนไข้คนอื่นๆที่รอคิวเต็มด้านหลัง ยังไม่รวมคนที่นั่งข้างๆเราอีก เอาจริงๆนะคนไข้ที่ไหนจะกล้าคุยจะกล้าเปิดใจว่าตัวเองไปเจอกับเหตุการณ์อะไรมาบ้างถึงต้องมาพบจิตแพทย์
ทุกวันนี้ฉันก็ยังคงมีอาการป่วยซึมเศร้า แต่ก็ไม่ไปหาหมอ แต่ฉันก็พยายามหากิจกรรมทำเพื่อช่วยผ่อนคลาย แต่ฉันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าฉันจะหายไหม บางทีฉันอาจจะเป็นหนึ่งในผู้ป่วยที่คิดสั้นจบชีวิตตัวเองเหมือนที่เป็นข่าว หากการรักษาหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังคงมีระบบหรือบริการห่วยๆ ไม่ปรับปรุงและคำนึงถึงสภาพจิตใจของผู้ป่วยก่อนมี่เขาจะตัดสินใจมาพบจิตแพทย์เขาต้องเจออะไรมาบ้าง เรื่องบางเรื่องสาเหตุบางสาเหตุเขาอาจไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับคนรอบข้างเขาจึงมาหาหมอเพื่อปรึกษาและรับการรักษา
ปล.เพื่อนร่วมงานของฉันหนึ่งคนก็ป่วยโรคซึมเศร้าเช่นกันนางไม่กล้าไปพบจิตแพทย์เพราะนางเคยไปเจอสภาพเดียวกับที่ฉันไปเจอมา การรักษาที่เข้าไม่ถึงผู้ป่วย จะต้องมีผู้ป่วยอีกสักกี่คนที่ต้องจบชีวิตตัวเองลงด้วยอาการนี้
เพื่อนๆคนไหนมีไอเดียดีดีในการรักษาโดยไม่ต้องใช้ยารักษาเรายินดีรับทุกความคิดเห็นค่ะ เราไม่อยากทำลายอนาคตลูกๆ ด้วยอาการของเรา